All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 171 - Chapter 180

มู่หนิงเห็นเขาจึงเอ่ยถามว่า “เจ๋ออวี่ ทำไมเจ้ายังไม่นอนอีก?”“พี่หญิงมู่! ข้า...”เจ๋ออวี่มองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไรดีในชั่วขณะนั้นโม่จิ่นยวนปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ พูดจบก็ไปนอน ข้ากับพี่หญิงมู่ของเจ้ายังมีธุระต้องไปทำ”เขากำลังมอบโอกาสให้ หากเจ๋ออวี่สามารถสารภาพออกมาจนหมดเปลือก เขากับมู่หนิงไม่เพียงจะไม่เอาความ แต่จะยังคงให้ติดตามข้างกายต่อไปประโยคที่ว่า ‘พูดจบก็ไปนอน’ นั่นคือคำใบ้อย่างหนึ่งแน่นอนว่า จะพูดหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองแล้วเขาให้โอกาสแล้ว หากเจ้าเด็กนี่ยังคิดจะปิดบังต่อไป ในอนาคตย่อมไม่พาติดตามข้างกายอีกเป็นแน่มู่หนิงเห็นสายตาซับซ้อนที่เจ๋ออวี่มองมา ก็เดาอะไรบางอย่างได้ในทันที จึงเอ่ยถามเสียงเบาว่า “ความจำเจ้ากลับคืนมาแล้วใช่หรือไม่?”“ขอรับ!”เจ๋ออวี่พยักหน้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ส่งเสียงรับในลำคออย่างฝืดเฝื่อนมู่หนิงยิ้มพลางก้าวเข้าไปกุมมือทั้งสองของเขาไว้ กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ดียิ่งนัก เช่นนี้เจ้าก็สามารถไปตามหาครอบครัวของเจ้าได้แล้ว ต่อไปไม่ต้องติดตามพวกเราเร่ร่อนตกระกำลำบากอีก”พอเจ๋ออวี่ได้ยินนางบอกให้ก

มู่หนิงเองก็ไม่รู้ว่าเป็นสถานการณ์แบบไหน ได้แต่รอให้จัดการธุระเสร็จสิ้นเสียก่อน ค่อยกลับมาถามไถ่ให้รู้ความโม่จิ่นยวนพามู่หนิงใช้วิชาตัวเบาแทบจะเหาะมาถึงจวนนายอำเภอหมิงชวนเนื่องจากตอนกลางวันได้ยืนยันตำแหน่งของจวนนายอำเภอไว้แล้ว ดังนั้นค่ำคืนนี้ พวกเขาจึงมุ่งตรงมายังสถานที่แห่งนี้ทันทีโม่จิ่นยวนโอบเอวมู่หนิง ร่อนลงสู่ลานหลังจวนนายอำเภออย่างไร้สุ้มเสียง มู่หนิงเปิดใช้งานทักษะล่องหนทันที ทั้งสองเริ่มสำรวจภายในจวนนายอำเภอเนื่องจากเป็นเพียงขุนนางระดับนายอำเภอ สถานที่จึงเทียบกับจวนอัครเสนาบดีหรือพระราชวังไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ใช้เวลาเพียงไม่นาน มู่หนิงและโม่จิ่นยวนก็หาห้องคลังสมบัติเจอเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะที่แห่งใด ขอเพียงเป็นห้องคลัง ย่อมต้องมีคนเฝ้ายามแต่นี่จะคณามือมู่หนิงกับโม่จิ่นยวนได้อย่างไร ขนาดจวนเจ้ากรม จวนอัครเสนาบดี หรือแม้แต่พระราชวังพวกนางยังขนสมบัติมาแล้ว นับประสาอะไรกับจวนนายอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ขณะที่มู่หนิงและโม่จิ่นยวนเดินเข้าไปใกล้คนเฝ้ายามสองคนนั้น มู่หนิงก็หยิบผงยาสลบออกจากมิติสาดใส่หน้าพวกเขาทั้งสองคนเฝ้ายามล้มพับลงไปกองกับพื้นแทบจะในทันทีมู่หนิงหยิบกุญแจผี

“เช่นนั้นเจ้าก็ให้ข้ากอดนอนสักครู่ แบบนี้ย่อมได้กระมัง?”โม่จิ่นยวนตระกองกอดเอวคอดของนางจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียอยู่ข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ามีเสน่ห์“ก็ได้”มู่หนิงไตร่ตรองดูแล้ว แค่นอนกอดกันสักพักก็ไม่ได้เสียหายอันใด จึงพยักหน้าตกลงหลังจากกลับมาถึงห้องนอน มู่หนิงเปลี่ยนเป็นชุดนอน จากนั้นหยิบชุดนอนแขนสั้นสำหรับบุรุษที่เหมิงเหมิงแลกเปลี่ยนมาเมื่อสองวันก่อนออกมา“ใส่ชุดนอนนี้หลับ จะสบายตัวกว่านะ”มู่หนิงยื่นเสื้อตัวบนและกางเกงขาสั้นตัวหนึ่งให้เขาโม่จิ่นยวนรับมาดูปราดหนึ่ง ชุดนอนนี้คล้ายคลึงกับแบบที่มู่หนิงสวมใส่ ดูเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสิ่งของจากโลกของนางเขาไม่ได้พูดอะไร ไม่เกี่ยงว่าจะสั้นหรือยาว เดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องอาบน้ำทันที“จุ๊ ๆ ๆ~ คาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย ท่านใส่ชุดนอนแล้วยังดูหล่อเหลากว่าพวกนายแบบเสียอีก สมแล้วที่หน้าตาดี หุ่นก็ดี ผู้ชายแบบนี้ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด”มู่หนิงนอนอยู่บนเตียง มองดูโม่จิ่นยวนที่เปลี่ยนชุดนอนเสร็จแล้ว ก็อดเอ่ยปากชมไม่ได้ผู้ชายที่สามารถใส่ชุดนอนธรรมดาให้ดูมีสง่าราศีได้ นางยังไม่เคยพบเคยเห็นจริงๆแต่วันนี้ นางได้เปิดหูเ

“ได้”โม่จิ่นยวนไม่ได้กล่าวสิ่งใดมากความ และไม่ได้บอกด้วยว่าคนฆ่านายอำเภอก็คือตัวเขาเอง เขาหันกายจูงมือมู่หนิงเดินจากไปทันทีทันทีที่ก้าวพ้นประตู ก็เห็นพี่สะใภ้สามจางหลานจือรีบรุดเข้ามารายงาน “ไม่ทันการแล้ว ทหารทางการมาถึงชั้นล่างแล้ว พวกเราอย่าไปสนใจเงินมัดจำค่าห้องพักเลย น้องสะใภ้เจ็ดเจ้ารีบใช้พลังล่องหนพาพวกเราออกไปจากที่นี่เถิด”มู่หนิงไตร่ตรองครู่หนึ่ง ก่อนจะวิเคราะห์ออกมาว่า “หากไม่ขอเงินมัดจำคืนจะยิ่งดูมีพิรุธ อีกฝ่ายจะสงสัยเอาได้ง่าย ๆ อีกอย่างทางเดินก็ไม่กว้าง การจะพากันล่องหนลงไปพร้อมกันทั้งกลุ่ม ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก เพราะพวกเรามีกันตั้งสิบคน ความคิดของข้าคือ ให้พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง และพี่สะใภ้สามไปทำเรื่องคืนห้อง ส่วนพี่สะใภ้ห้ากับพี่สะใภ้หกให้ทำตัวเหมือนพี่น้องปกติออกไปเดินเที่ยวตลาดข้ากับจิ่นยวนจะประคองท่านแม่ เจ๋ออวี่กับพี่สะใภ้สี่ต้องตามติดอยู่ด้านหลังพวกเรา ห้ามออกนอกรัศมีล่องหนเด็ดขาด จากนั้นค่อยไปรวมตัวกันที่ตรอกเก่าทางทิศใต้ของเมือง แล้วค่อยออกนอกเมืองพร้อมกัน”สิ่งที่นางกังวลหลัก ๆ คือ การที่ครอบครัวมาพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ แต่กลับหายตัวไปโดยไม่ขอรับเงินม

“ปัญหาข้อนี้ มิใช่ว่าควรถามเขาหรอกหรือ?”มุมปากของเย่อู๋เฉินยกขึ้นเป็นโค้งที่ดูเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ พลางชี้ไปทางเจ๋ออวี่ที่นั่งอยู่ข้างกายนางมู่หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หันศีรษะไปมองเจ๋ออวี่โดยสัญชาตญาณ“พี่หญิงมู่ ข้าไม่รู้ขอรับ”เจ๋ออวี่ส่ายหน้า แสดงท่าทีว่าตนเองไม่รู้เรื่องราวเลยสักนิดบางทีเมื่อก่อนเขาอาจจะรู้ แต่ตอนนี้ความทรงจำส่วนนี้ยังไม่ฟื้นคืนมาเย่อู๋เฉินนึกว่าเขาจงใจแกล้งทำ จึงแค่นเสียงเย็นกล่าวเยาะเย้ยว่า “เย่อู๋โยว เจ้าจะแสร้งทำไปเพื่ออะไร โตมากับข้าตั้งแต่เล็ก เป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าจะไม่รู้”“เมื่อครู่ข้าบอกไปแล้ว ว่าตอนนี้ข้าชื่อเจ๋ออวี่ ไม่ได้ชื่อเย่อู๋โยวแล้ว เจ้าไม่มีหู หรือว่าไม่มีสมองให้จดจำกันแน่?”เจ๋ออวี่ถลึงตามองเขาด้วยความโกรธ จากนั้นหันไปอธิบายกับมู่หนิงและโม่จิ่นยวนอย่างสุดความสามารถ “ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ ขอรับ พวกท่านก็รู้ ข้ายังมีความทรงจำส่วนน้อยที่ยังไม่ฟื้นคืนมา”“พวกเราเชื่อเจ้า”มู่หนิงมองไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ จากแววตาของเขา จึงรู้ว่าเขาไม่ได้โกหกยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่ความทรงจำของเขายังกลับมาไม่ครบ ก่อนหน้านี้เขาก็เคยบอกพวกนางแล้ว“หนิงห