All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 181 - Chapter 190

นางเข้าใจซึ้งถึงวันเวลาอันเจ็บปวดจากการถูกส่งตัวเข้าไปฝึกฝนในองค์กรตั้งแต่ยังเด็ก แม้การฝึกฝนของนางจะยากลำบากแสนเข็ญ แต่เมื่อเทียบกับการฝึกฝนอันวิปริตผิดมนุษย์ที่อดีตประมุขตำหนักราชาผีทำกับเขาแล้ว ก็นับเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยมิใช่เพียงแค่นาง คนตระกูลโม่เองต่างก็ส่งสายตาสงสารไปยังเย่อู๋เฉินที่ล้มตัวลงนอนในกระโจมเล็กด้านหน้ามู่หนิงพลันนึกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ และอยากจะยืนยันให้แน่ใจ จึงหันไปถามเจ๋ออวี่อีกครั้ง “จริงสิเจ๋ออวี่ ข้ายังมีคำถามอีกข้อ ดวงตาของเย่อู๋เฉิน เป็นสีฟ้าโดยกำเนิดหรือไม่? หรือมีข่าวคราวเกี่ยวกับพ่อแม่ของเขาบ้างไหม”เจ๋ออวี่ตอบกลับว่า “ไม่ใช่ขอรับ ดวงตาสีฟ้าของเขา เป็นเพราะถูกจับไปทดลองกับงูแมลงมดปลวกและหญ้าพิษตั้งแต่เด็ก วันหนึ่งจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ส่วนเรื่องพ่อแม่ ข้าเคยฟังเขาพูดเมื่อก่อน ดูเหมือนจะเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ประสบเคราะห์ร้ายเสียชีวิตคู่ในเหตุการณ์น้ำท่วม หลังจากนั้นถึงถูกอดีตประมุขเก็บกลับมาขอรับ”“ข้าเข้าใจแล้ว”ตอนนี้มู่หนิงมั่นใจเต็มร้อยส่วนแล้วว่า เย่อู๋เฉินก็คือหมอเทวดาที่จะช่วยชีวิตราษฎรนับพันนับหมื่นในอนาคตเพราะยิ่งเป็นคนที่เชี่ยวช

มู่หนิงซบลงที่ไหล่ของเขา ไม่อยากเดินต่อแล้วแม้แต่นิดเดียวนับตั้งแต่เข้าสู่เขตทุพภิกขภัย เวลาส่วนใหญ่พวกนางล้วนต้องเดินเท้า จนเท้าพองเป็นตุ่มน้ำใสไปหมดแล้วเพราะไม่อาจนั่งรถม้าได้ หากนั่งรถม้า เพียงชั่วครู่เดียว ผู้ประสบภัยที่มาขอทาน ก็จะแห่กันมาล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อขออาหาร ชาวบ้านบางหมู่บ้านถึงขั้นบ้าคลั่งคิดจะแย่งชิงรถม้า หากไม่ใช่เพราะกลุ่มของพวกเขาวรยุทธ์สูงส่ง เกรงว่าเพิ่งเข้าสู่แดนรกร้างมาได้ไม่นาน คงจบชีวิตกันไปหมดแล้ว“ข้าอุ้มเจ้าเอง”โม่จิ่นยวนยื่นมือออกไปช้อนร่างนางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิงด้วยความรักใคร่เอ็นดู อุ้มเดินเช่นนี้อยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งพบสถานที่ลับตาเหมาะแก่การกางกระโจม“ข้าเมื่อยเท้า”ทันทีที่โม่จิ่นยวนวางนางลง มู่หนิงก็นำเก้าอี้สนามออกมาจากมิติแล้วเอนตัวลงนอน ยื่นเท้าเล็ก ๆ ออกไป ส่งสัญญาณให้เขานวดให้หน่อย“ข้าจะนวดให้เจ้าสักครู่”โม่จิ่นยวนนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว จากนั้นยกขาของนางมาวางพาดบนหน้าตักตนเอง แล้วเริ่มลงมือนวดมู่หนิงหลับตาพริ้ม สีหน้าเปี่ยมด้วยความสุข ในที่สุดร่างกายก็ได้ผ่อนคลายลงบ้างแล้วช่วงนี้ นางต้องให้โม่จิ่นยวนนวดให้วันละสองครั้ง

มู่หนิงได้ยินวาจาของโม่จิ่นยวน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมาวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าเพิ่งจะสางรำไร ทุกคนก็ตื่นขึ้นมากินมื้อเช้า หลังกินเสร็จและเก็บกวาดกระโจมเครื่องมือเรียบร้อย ก็ย้อนกลับมายังพื้นที่ที่แจกหมั่นโถวเมื่อวานอีกครั้งระหว่างทางยังพบเจอชาวบ้านจำนวนไม่น้อย ต่างพากันเดินหาเปลือกไม้และรากหญ้ากันไปทั่วในที่สุดมู่หนิงก็ได้ประจักษ์แก่สายตาว่า เหตุใดในยุคโบราณยามเกิดทุพภิกขภัย บนภูเขาถึงไม่มีพืชสีเขียวหลงเหลืออยู่เลยนั่นเพราะสิ่งใดที่พอจะกินได้ ล้วนถูกชาวบ้านขุดคุ้ยนำกลับไปกินประทังชีวิตจนหมดสิ้น บางคนกินเปลือกไม้มากเกินไปจนท้องป่องพองราวกับลูกบอล สุดท้ายอาหารไม่ย่อยจนต้องตายไปทั้งอย่างนั้น“ท่านผู้มีพระคุณ พวกท่านกลับมาทำไมอีก?”ชายชราขาเป๋นั่งอยู่หน้าประตู มองดูผืนดินและเนินเขาที่รกร้างด้วยใบหน้ากลัดกลุ้มพอเห็นกลุ่มของมู่หนิง เขาก็รีบลุกเดินเข้ามาหา เอ่ยเร่งเร้าว่า “รีบไปจากที่นี่เสียเถิด พวกโจรพวกนั้นร้ายกาจมาก วันนี้ต้องพาคนมาจับพวกท่านที่นี่เพิ่มขึ้นแน่”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านปู่ พวกเราไม่กลัว”อวิ๋นชิงชิงเห็นเขาขาไม่ดี จึงรีบเข้าไปประคองเขาให้กลับไปนั่งที่ธรณีประ

ชาวบ้านพอได้ยินดังนั้น ก็ไม่หยุดรั้งรอแม้แต่ชั่วขณะ ต่างพากันวิ่งกลับบ้าน แม้แต่ครึ่งคำก็ไม่กล้าเอ่ยปากชายชราขาเป๋เดินกะเผลกเข้ามา กล่าวด้วยความขมขื่นว่า “ท่านผู้มีพระคุณ! พวกท่านอย่าได้ถือสาความเย็นชาของเพื่อนบ้านเลย พวกเขาเพียงแค่หวาดกลัวเกินไปเท่านั้น แม้พวกท่านจะสังหารโจรกลุ่มนี้ไปแล้ว แต่บนภูเขายังมีโจรอยู่อีกมาก เกรงว่าภายหลังพวกมันจะมาแก้แค้นหมู่บ้านเรา พวกท่านรีบหนีไปเถิดขอรับ”โม่จิ่นยวนประคองเขาไปนั่งลงบนหินก้อนใหญ่ที่มู่หนิงนั่งอยู่ กล่าวปลอบโยนว่า “ท่านปู่วางใจเถิด ในเมื่อพวกข้าสังหารโจรพวกนี้แล้ว ก็ไม่คิดจะหนีไปเฉย ๆ ข้ารู้ว่านี่ยังไม่ใช่จำนวนคนทั้งหมดของพวกมัน ดังนั้นพวกข้าจึงตัดสินใจจะบุกไปกวาดล้างรังโจรให้สิ้นซาก คืนความสงบสุขให้แก่ชาวบ้านแถวนี้ อีกเรื่องคือ รบกวนท่านช่วยไปป่าวประกาศแก่ชาวบ้านคนอื่น ๆ ใครมีเครื่องมือที่พอจะใส่ของได้ ให้ขนขึ้นไปที่ค่ายโจรเพื่อแบ่งปันสิ่งของ ขนได้เท่าไรก็เอาไปเท่านั้น ส่วนใครที่ไม่ไปขนเอง ถึงเวลาพวกข้าก็จะจัดสรรมาให้ แต่คงได้ไม่เยอะเท่าคนที่ไปขนด้วยตนเอง จะตัดสินใจอย่างไรก็สุดแล้วแต่ความคิดของพวกเขาเถิด”เขารู้ดีว่าชาวบ้านมีความระแวดร

“ปัง~”เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ยามเฝ้าระวังอีกด้านหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากหอสังเกตการณ์ไม้ สภาพการตายเหมือนกับยามคนก่อนหน้านี้อย่างกับแกะเหล่าโจรภูเขารู้สึกได้ทันทีว่ามีอาวุธลับอันร้ายกาจจ่ออยู่ด้านหลังพวกมัน พร้อมจะปลิดชีพได้ทุกเมื่อ ไร้ซึ่งผู้นำ พวกมันจึงแตกตื่นวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น กลายเป็นกลุ่มคนแตกพ่ายราวกับทรายที่ก่อตัวไม่ติดโม่จิ่นยวนและคนอื่น ๆ ฉวยโอกาสนี้บุกสังหารจากหน้าประตูค่ายเข้าไปถึงด้านในส่วนมู่หนิงคอยลั่นไกสังหารทีละคนจากที่ลับ ทำให้จิตใจของพวกโจรพังทลายลงอย่างรวดเร็วแม้เสียงปืนจะถูกเก็บเสียงไว้ แต่นางก็ยังคอยเปลี่ยนตำแหน่งอยู่เป็นระยะเมื่อพวกโม่จิ่นยวนบุกเข้าไปถึงประตูชั้นใน หัวหน้าใหญ่จึงนำกำลังคนออกมาสู้รบ เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก นั่นคือโม่จิ่นยวนที่เป็นผู้นำกลุ่ม“ใครหน้าไหนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ถึงกล้าบุกเข้ามายังค่ายโจรชิงเฟิงของข้า”ในมือของเขาถือค้อนเหล็กหนักสิบชั่งคู่หนึ่งพุ่งทะยานร่างเข้ามา เพียงเท่านี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเขาเป็นผู้มีวรยุทธ์และวิชาตัวเบา“คนล่าสุดที่พูดกับข้าแบบนี้ เมื่อเช้านี้ไปเฝ้ายมบาลแล้ว~”เย่อู๋เฉินได้ยินดังนั้น ก็แค่นเสียงหัวเ