All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 191 - Chapter 200

“จากที่ได้ยินมาที่ไหล่เขาด้านหลังยังมีห้องลับอีกหนึ่งห้อง เมื่อเช้าวันนี้ข้าเห็นพวกเด็กกลุ่มนั้นถูกพาไปทางนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าห้องลับที่ว่านั่นมีอยู่จริงหรือไม่”ชายวัยกลางคนอีกคนที่ร่างกายอ่อนแอเหลือเกิน ชี้นิ้วไปทางไหล่เขาด้านหลังสภาพผอมแห้งของเขา มองปราดเดียวก็ทราบแล้วว่าถูกทารุณกรรมอย่างหนักมาจนทนไม่ไหว คล้ายว่าขออีกเพียงสองสามวันผ่านไป ก็จะถูกพวกโจรป่าลากไปทำเป็นเสบียงอาหารอย่างไรอย่างนั้นโม่จิ่นยวนจ้องมองบุรุษหลายสิบคน และสตรีอีกหลายสิบคนที่ถูกปล่อยตัวออกมา แล้วเอ่ยด้วยเสียงดังกังวานว่า “คนทั้งหลายที่อยู่ที่นี่ หากมีใครคุ้นเคยกับภูมิประเทศของเขาด้านหลังนี้ หวังว่าพวกเจ้าจะช่วยนำทางให้พวกข้าได้ เพื่อจากนี้จะได้เร่งมือช่วยเหลือพวกเด็ก ๆ กลุ่มนั้นออกมาให้ได้โดยเร็วที่สุด ส่วนอีกกลุ่มที่เหลือ ให้พวกเจ้ามุ่งหน้าไปที่ยุ้งฉางและขนย้ายอาหารและเสบียงทั้งหมดออกมา ประเดี๋ยวพวกข้าจะแบ่งกลุ่มให้พวกเจ้า หลังจากนำข้าวของและเสบียงออกมาได้แล้ว พวกเจ้าทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้านของตนเองได้”“เป็นพระคุณยิ่งนักท่านผู้มีพระคุณ เป็นพระคุณยิ่งนัก”ทุกคนต่างรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง พวกเขามองโม่จ

ตอนที่โม่จิ่นยวนและมู่หนิงพาพวกเด็ก ๆ ออกมา พวกชาวบ้านไม่กี่คนตรงนั้นยังคงรอพวกเขาอยู่ที่เดิม พอเห็นว่าเด็กที่รอดออกมาได้มีเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น หัวใจของทุกคนต่างทุกข์ระทมจนอยากร่ำไห้เพราะตอนที่ถูกพาตัวไปเมื่อเช้า เด็กมีตั้งสามสิบกว่าคนเมื่อกลับมาถึงลานหน้าค่ายโจรบนภูเขา เย่อู๋เฉินและคนอื่น ๆ ได้ขนย้ายเสบียงและหญ้าม้าส่วนใหญ่ออกมาเกือบครบแล้ว แม้กระทั่งชายชราขาเป๋ยังถือเครื่องมือยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยเพียงแต่ชาวบ้านที่มาพร้อมเขากลับมีไม่มากนัก คงเพราะกลัวจะเอาชีวิตมาทิ้ง ดังนั้นหลายคนจึงไม่กล้าตามมาพร้อมกันพวกมู่หนิงแจกจ่ายเสบียงให้กับทุกคน และเพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายขาดน้ำจนเสียชีวิตระหว่างเดินทางกลับ นางจึงแบ่งน้ำส่วนหนึ่งจากบ่อในค่ายโจรบนภูเขาแห่งนี้ให้กับทุกคนด้วยผู้ที่ได้รับทั้งเสบียงและน้ำดื่มแล้ว ต่างคุกเข่าลงโขกศีรษะกล่าวขอบคุณและลงเขาไปด้วยความเบิกบานใจ เตรียมจะกลับไปอาศัยกับคนในครอบครัวเขาพวกเขาตามเดิมแน่นอนว่า ยังมีคนบางส่วน ที่ได้รับเสบียงอาหารเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมเดินทางลงเขาไปเสียที“เหตุใดพวกท่านจึงไม่ไปเล่า?”มู่หนิงเดินเข้าไปหา พลางมองดูพวกเขาก

“อู๋เฉิน เจ๋ออวี่ พวกเจ้าสองคนพวกเจ้าไปรอด้านข้างตรงนั้นก่อนเถิด พวกข้าจำเป็นต้องจัดที่ทางภายในรถม้าให้พร้อม เพื่อให้พี่หญิงมู่ของพวกเจ้าคลอดลูกได้สะดวก”จางหลานจือเห็นเจ๋ออวี่และเย่อู๋เฉินยืนล้อมอยู่ข้างรถม้า ทำให้จัดสภาพแวดล้อมภายในรถม้าไม่สะดวกนัก จึงเอ่ยปากให้พวกเขาหลีกไปทางอื่นก่อนชั่วคราว“เข้าใจแล้วพี่สะใภ้สาม หากมีเรื่องใดต้องการให้พวกข้าช่วยจัดการ โปรดสั่งการพวกข้าได้เต็มที่”เจ๋ออวี่และเย่อู๋เฉินยืนอยู่นอกรถม้า เห็นสีหน้าท่าทางแสนทรมานของมู่หนิงแล้ว ก็รู้สึกอึดอัดทุกข์ใจยิ่งนักพวกเขาอยากช่วยอะไรสักอย่าง ทว่าสตรีกำลังคลอดบุตรแบบนี้ พวกเขานอกจากรู้สึกสงสารแล้วก็ช่วยแบ่งเบาอะไรไม่ได้เลยตลอดช่วงอพยพลี้ภัย มู่หนิงได้เตรียมของใช้สำหรับทารกตุนเอาไว้พร้อมก่อนแล้ว ไม่ว่าจะนมผง ขวดนม ผ้าห่อตัว เสื้อเด็กอ่อน ผ้าอ้อม แผ่นรองซับปัสสาวะ แผ่นรองคลอด รวมถึงจุลินทรีย์ที่มีประโยชน์อะไรใด ๆ ล้วนเตรียมไว้พร้อมเสร็จสรรพครบถ้วนหมดแล้ว“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พวกท่านใช้ผ้านวมพวกนี้ปูบนรถม้าก่อน แล้วสุดท้ายค่อยใช้แผ่นรองคลอดอันนี้ปูทับเอาไว้ด้านบนอีกชั้น ระหว่างนี้ข้าขอตัวลงไปเดินด้านนอกก่

“หนิงหนิง! สภาพเจ้าตอนนี้จะรอต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ลองออกแรงเบ่งเด็กออกมาก่อนเถิด ดูว่าเจ้าคลอดเองได้หรือไม่ ที่สำคัญตอนนี้ศีรษะเด็กใกล้จะออกมาแล้ว แต่หมอตำแยยังมาไม่ถึง ข้าเกรงว่าหากยังถ่วงเวลานานไปมากกว่านี้จะไม่เป็นผลดีต่อทั้งเด็กและตัวเจ้า”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เครียดจนเหงื่อแตกท่วมตัว สิ่งที่นางกังวลใจมากที่สุดตอนนี้คือมู่หนิงใช่ตั้งครรภ์ฝาแฝดหรือไม่หากเป็นครรภ์ฝาแฝดจริง สำหรับสตรีที่คลอดบุตรครั้งแรก ความเสี่ยงอันตรายนั้นจะยิ่งสูงมากขึ้นไปอีก“อืม”มู่หนิงเปล่งเสียงขานรับออกมาอย่างแผ่วเบานางหวนนึกถึงวิธีการคลอดบุตรที่ปรากฏในตำรา ก็ค่อย ๆ สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง จากนั้นจึงออกแรงเบ่งหนึ่งครั้งหลังจากทำแบบนั้นวนซ้ำอยู่หลายรอบ มู่หนิงก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายของนางปวดเจ็บจนชาด้านไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว“น้องเจ็ด สู้ ๆ”หยางซูหว่านไม่เคยคลอดบุตรมาก่อน เห็นสภาพของมู่หนิงในตอนนี้แล้ว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่านางเจ็บปวดทรมานเพียงใด พอเห็นเช่นนั้นหัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมาสงสารจนน้ำตารื้นขอบตาทว่ามู่หนิงนั้นกลับกัน นางมิได้รู้สึกวิตกกังวลอะไร สูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก็ออกแรงเบ่งหนึ่งครั้งแบบนี้ซ้ำไปเรื่อย

หมอตำแยเตรียมการแบบนี้อยู่สามสี่รอบ ครั้งสุดท้ายนางใช้สองมือ ออกแรงดันจากซ้ายไปขวาประคองทารกในครรภ์ไว้ แล้วค่อย ๆ ปรับท่าตามแนวท้องจนสามารถปรับตำแหน่งให้อยู่ในจุดที่ถูกต้องได้สำเร็จเด็กทารกที่เดิมทีอยู่ในท่าขวาง เพียงเสี้ยวพริบตาก็พลิกศีรษะลงมาด้านล่าง ลงเชิงกรานได้อย่างราบรื่น“ปรับท่าทารกสำเร็จแล้ว จากนี้น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไรต้องกังวลแล้ว”หมอตำแยเช็ดเหงื่อบนหน้าผากตนเอง พลางมองมู่หนิงด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตาก่อนจะเอ่ยว่า “แม่นาง ยามนี้เจ้าเสียแรงไปมาก กินอะไรเติมพลังสักหน่อยเถิด ประเดี๋ยวจะได้มีแรงเบ่งคลอดลูกคนที่สองออกมา ข้าจะไปใช้น้ำร้อนล้างทำความสะอาดมือสักหน่อย จะได้มาช่วยทำคลอดให้เจ้าสะดวกหน่อย”มู่หนิงไม่คิดเลยว่า หมอตำแยในยุคโบราณ จะมีฝีมือยอดเยี่ยมเพียงนี้นางพยักหน้าเบา ๆ อย่างอ่อนแรง ก่อนจะเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง “ท่านป้า ขอบใจท่านยิ่งนัก”หลังจากหมอตำแยออกไปแล้ว มู่หนิงก็รีบล้วงเอาน้ำพุวิญญาณออกมาดื่มอีกหนึ่งถ้วย อาจเป็นเพราะยังไม่รู้สึกว่าใกล้จะคลอดบุตรคนที่สองในทันที ความอยากอาหารของนางพลันเพิ่มสูงขึ้นอย่างกะทันหันหลังจากดื่มน้ำพุวิญญาณแล้ว มู่ห