Tous les chapitres de : Chapitre 271 - Chapitre 280

หลังจากซวนหยวนเฉินกลับไปแล้ว มู่หนิงถึงได้กลับมานั่งที่โต๊ะอาหารกับมู่อวิ๋นชิงโม่จิ่นยวนกำลังอุ้มลูกป้อนนมอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะเด็ก ๆ หิว เขาคงตามไปดูด้วยแล้วเมื่อเห็นมู่หนิงกลับมา เขาจึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ใช่เจ้าเด็กซวนหยวนเฉินนั่นปีนกำแพง แล้วโดนหุ่นยนต์จับได้หรือเปล่า”แทบไม่ต้องเดา เขาก็รู้แล้วว่าเป็นซวนหยวนเฉิน ดังนั้นถึงได้วางใจให้มู่หนิงกับพี่สะใภ้หกมู่อวิ๋นชิงไปดู“ใช่เจ้าค่ะ”มู่หนิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ทุกคนฟัง จากนั้นก็เอาของฝากขึ้นชื่อเมืองไถโจวที่ซวนหยวนเฉินให้มา เปิดออกแบ่งกินกับทุกคน“เป็ดพะโล้เมืองไถโจวนี่รสชาติไม่เลว แต่ถ้าเทียบกับเป็ดปักกิ่งกับเป็ดพะโล้ที่ศูนย์ศูนย์สองทำ รสชาติยังขาดไปนิดหน่อย”หลังจากได้กินของอร่อยมาเยอะ ทุกคนเลยไม่ได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับของสิ่งนี้มากนักแต่รสชาติก็นับว่าใช้ได้ แม้จะเทียบของที่ศูนย์ศูนย์สองทำไม่ได้ แต่ทุกคนก็กินจนหมด“พรุ่งนี้ซวนหยวนเฉินจะมาอีก ข้ากะว่าจะให้ศูนย์ศูนย์สองทำหม้อไฟเลี้ยงต้อนรับเขาสักมื้อ อย่างไรเสียพวกเราก็กินของเขาไปแล้ว”มู่หนิงกินเสร็จ ก็บอกความตั้งใจของตัวเอง“ได้สิ”โม่จิ่นยวนไม่ได้ปฏิ

“ที่แปลกก็คือ ปกติเขาเปิดร้านกันตอนกลางวัน ร้านนี้ดันมาเปิดตอนกลางคืน”“ข้าว่าข้างในน่าจะมีของมั่วสุมเละเทะอะไรหรือเปล่า อย่าเข้าไปเลยดีกว่า”บางคนรู้สึกว่า กินข้าวทั้งทีต้องมากินตอนกลางคืน เลยคิดไปเองว่าเป็นสถานที่อโคจรเหมือนพวกหอนางโลม“ของแปลกใหม่สิดี อยู่ไถโจว วัน ๆ มีแต่พวกผัดผัก อาหารตุ๋น พะโล้ ข้ากินจนเบื่อแล้ว เข้าไปลองชิมหน่อย ข้าล่ะอยากจะรู้นักว่าไอ้ที่เรียกว่าหม้อไฟเนี่ย มันจะอร่อยจริงหรือเปล่า”ซวนหยวนเฉินได้ข่าวว่าร้านหม้อไฟของมู่หนิงเปิดวันนี้ จึงตั้งใจจะมาช่วยอุดหนุน พอเดินมาถึงข้างนอกเห็นชาวบ้านไม่กล้าเข้าไปจึงประกาศลั่นว่าจะเข้าไปลองของแปลกใหม่ พอเดินถึงหน้าประตู ก็ไม่ลืมตะโกนเสียงดังพร้อมรอยยิ้มว่า “ไปกินของอร่อยกันดีกว่า”ความจริงช่วงนี้ เขาว่างเมื่อไหร่ก็จะแวะเวียนไปจวนตระกูลโม่ เคยกินหม้อไฟฝีมือมู่หนิงไปแล้ว รสชาติที่ทำให้คนคะนึงหานั้น เหมาะจะกินตอนเย็นที่สุด“ใช่ ๆ ๆ ข้าก็จะเข้าไปลองของแปลกใหม่เหมือนกัน ดูซิว่ารสชาติเป็นยังไง”ในกลุ่มคนนั้นมีคุณชายเศรษฐีคนหนึ่ง เพราะกินอาหารเมืองไถโจวจนเบื่อแล้ว เลยอยากลองชิมดูว่าหม้อไฟรสชาติเป็นยังไง จึงเดินตามหลังซวนหยว

“น้องเจ็ด เจ้าว่าหม้อไฟของเราอร่อยขนาดนั้น ทำไมถึงไม่มีคนเข้ามาลองชิมเลยล่ะ?”มู่อวิ๋นชิงอุ้มโม่ซีเหยียน ยืนอยู่ทางซ้ายของมู่หนิง มองดูหน้าร้านที่ยังไร้เงาผู้คน ก็อดร้อนใจไม่ได้โจวชิงอี๋อุ้มโม่ซีเย่ ยืนอยู่ทางขวาของมู่หนิง กลับค่อนข้างนิ่งสงบ “จะกลัวอะไร ขอแค่รสชาติดี ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้า ตอนนี้ที่ไม่มีคนมา คงเป็นเพราะพวกเขายังไม่เคยกิน ไม่แน่ใจว่าอร่อยหรือไม่อร่อย เลยรอการบอกต่อกันอยู่”มู่หนิงยิ้ม กล่าวอย่างมั่นใจว่า “พี่สะใภ้ห้าพูดถูกเจ้าค่ะ ตอนนี้ร้านเราขาดแค่ชื่อเสียงปากต่อปาก ขอแค่มีชื่อเสียงขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าวันหน้าจะไม่มีลูกค้า”“ไปเถอะ พวกเราก็ลงไปข้างล่างกัน หาสักโต๊ะที่ติดหน้าต่างนั่งลง แล้วสั่งอาหารมากินสักโต๊ะ”มู่หนิงตัดสินใจว่า เย็นนี้จะไม่กลับไปกินข้าวที่บ้าน แต่จะเลือกกินหม้อไฟที่ร้าน จึงหันไปมองพี่สะใภ้ทั้งสอง แล้วพูดแยกกันว่า “พี่สะใภ้หก ท่านกลับบ้านไปรับท่านแม่มานะเจ้าคะ พี่สะใภ้ห้าท่านฉวยโอกาสตอนที่พวกพี่สะใภ้ใหญ่ยังไม่กลับบ้าน ไปตามพวกนางที่สำนักคุ้มภัย จะได้ไม่ต้องกลับบ้านแล้วเสียเที่ยว”สำนักคุ้มภัยที่นางเปิดให้พวกพี่สะใภ้ อยู่ห่างจ

“ใช่สิ ในเมื่อไม่อร่อย ทำไมพวกเจ้าสั่งมาตั้งเยอะ แถมยังกินซะเกลี้ยง แม้แต่น้ำจิ้มในถ้วยยังไม่เหลือ”“ร้านนี้ ช่วงนี้ข้ามากินบ่อย รสชาติดีมากทุกครั้ง แถมในร้านก็รักษาความสะอาดตลอดเวลา ข้าไม่เชื่อว่าจะมีแมลงสาบ อีกอย่าง ตอนนี้มันหน้าหนาวแล้ว เมืองไถโจวของพวกเราจะไปมีแมลงสาบที่ไหน”“ใช่ ๆ ฤดูนี้ไม่มีแมลงสาบแล้ว คนพวกนี้ต้องเป็นอย่างที่เถ้าแก่พูดแน่ ๆ คิดจะชักดาบ เลยจงใจเอาแมลงสาบมาใส่ร้าย”“กินแล้วไม่จ่าย ข้าว่าไม่น่าจะใช่ เพราะถ้าแค่กินแล้วไม่จ่ายเฉย ๆ พวกเขาไม่น่าโง่ถึงขนาดใช้แมลงสาบ เหมือนกับที่ลูกค้าท่านเมื่อกี้บอก ฤดูนี้เมืองไถโจวไม่มีแมลงสาบ ดังนั้นข้าว่าน่าจะเป็นการใส่ร้ายอีกแบบมากกว่า น่าจะเห็นร้านหม้อไฟการค้าดีเกินไป ไปขัดผลประโยชน์ใครเข้า เลยเอาแมลงสาบมาจากที่อื่นล่วงหน้า แล้วแกล้งมาทานข้าว พอกินเสร็จก็โยนลงหม้อ”ยังไม่ทันที่มู่หนิงจะพูดข้อสงสัยเหล่านี้ออกมา ก็มีคนช่วยวิเคราะห์ให้เสร็จสรรพแล้วมู่หนิงมองไปที่ทุกคน กล่าวขอบคุณว่า “ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุน วันนี้เกิดเรื่องตลกแบบนี้ขึ้น รบกวนความสุนทรีย์ของทุกคนแล้ว เพื่อเป็นการขอบคุณ ค่าอาหารของวันนี้ลดราคาให้สองส่วนทุกโต๊ะ และ

“ใช่ ๆ ๆ ครีมทาหน้ากับที่พอกหน้าที่แม่นางมู่ให้ ใช้ดีสุดยอดไปเลย ข้าชอบมาก”อนุภรรยาทั้งสองก็บอกว่า พวกนางชอบของที่มู่หนิงให้ แทบอยากจะควักเงินส่วนตัวออกมากว้านซื้อไว้มู่หนิงยิ้มน้อย ๆ “ฮูหยิน พวกท่านชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ อย่าเกรงใจไปเลย อีกไม่กี่วันข้าจะทำเพิ่ม เดี๋ยวจะให้คนเอาไปส่งให้พวกท่านนะเจ้าคะ”“ขอบคุณแม่นางมู่”อนุภรรยาทั้งสองดีใจจนแทบหุบยิ้มไม่ลงมู่หนิงคุยสัพเพเหระกับพวกนางสองสามประโยค ทิ้งหุ่นยนต์ศูนย์ศูนย์เก้าไว้ที่ร้านหม้อไฟ แล้วก็กลับบ้านมีหุ่นยนต์อยู่ ต่อให้นางไม่อยู่ที่ร้าน ก็รู้สถานการณ์ที่นี่ได้ตลอดเวลาดังนั้นนางจึงสามารถไปจากร้านหม้อไฟได้อย่างวางใจทุกที่ทุกเวลาหลังมู่หนิงกลับถึงบ้าน ก็บังเอิญเจอซวนหยวนเฉินที่มาแวะหาพอดีเห็นเขามือซ้ายหิ้วไก่ มือขวาหิ้วเป็ด อ้านอิ่งอ้านเยว่สองคนก็อุ้มของมาด้วย ก็รู้ว่าเจ้านี่มาขอข้าวกินอีกแล้ว“พี่หญิงมู่ บังเอิญจังเลย”ซวนหยวนเฉินเห็นนาง ก็ยิ้มอย่างเขินๆ“เอาเถอะ ไม่ต้องมาเขิน ข้ารู้ว่าเจ้าอยากมาฝากท้อง แล้วก็ถือโอกาสมาเยี่ยมข้า” มู่หนิงยิ้มหยอกเขา แล้วพูดอีกว่า “เข้าไปเถอะ วันหลังไม่ต้องเอาของมาแล้ว บ้านเราไม่ขาดแคลนไก