All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 291 - Chapter 300

“หนิงหนิง ได้ยินว่าวันนี้เจ้าถูกรังแก เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”ทันทีที่โม่จิ่นยวนเห็นมู่หนิง ก็ปราดเข้าไปประคองไหล่นางไว้ทันที มองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความลนลาน เพื่อตรวจสอบว่านางได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่“ท่านรู้ได้อย่างไร?”มู่หนิงถามเขาอย่างสงสัยซวนหยวนเฉินกำชับกับพวกชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์เป็นพิเศษว่า ห้ามหลุดปากเปิดเผยตัวตนของเขาเด็ดขาด ซึ่งนั่นก็เท่ากับเป็นการบอกทุกคนกลาย ๆ ว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องในวันนี้ออกไปโม่จิ่นยวนอยู่ด้านนอก ไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไร“ข้ากำลังจัดการธุระบางอย่างอยู่นอกเมือง บังเอิญไปเจอนายอำเภออวี๋ลงตรวจพื้นที่ตรวจดูความเป็นอยู่ของชาวบ้านพอดี เขาเป็นคนเล่าให้ข้าฟัง ว่ามู่หย่วนเฟิงบิดาของเจ้าสั่งให้มู่ชิงโหรวมาให้ร้ายเจ้า ใส่ร้ายพวกข้าสกุลโม่ ข้ายังได้ยินอีกว่ามีชาวบ้านจำนวนมากที่มามุงดู พากันเขวี้ยงปาสิ่งของใส่เจ้ากับพี่สะใภ้รองแล้วก็พี่สะใภ้ห้าด้วย เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”แม้โม่จิ่นยวนจะไม่เห็นร่องรอยบาดแผลใด ๆ บนตัวนาง ทว่าหลังจากอธิบายเหตุการณ์เสร็จสิ้น เขาก็ยังคงถามถึงสถานการณ์ของนางด้วยความเป็นห่วงเป็นใ

โม่จิ่นยวนแทบไม่ต้องคิด ก็ปฏิเสธออกมาทันที “ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้ข้าเพียงต้องการตามหาพี่สี่ให้พบเท่านั้น และหลังจากนั้นข้าจะอยู่ในเมืองไถโจวกับลูกเมียและคนในครอบครัวอย่างมีความสุขและสงบปลอดภัยไปชั่วชีวิต”หัวใจเขาผูกไว้กับใต้หล้า ไม่เคยหวั่นเกรงต่อความยากลำบากในสมรภูมิรบ และเป็นเช่นนี้มาตลอดทว่าหลังจากประสบพบเจอกับความโหดเหี้ยมไร้มโนธรรมของฮ่องเต้ต้าโจวมากับตัว ไม่เพียงทำให้หัวใจของเขาเยือกเย็น ยังเป็นการดูหมิ่นต่อความจงรักภักดีของสกุลโม่ที่สั่งสมมานานกว่าร้อยปีด้วยบัดนี้เขามีภรรยา มีลูกสาวมีลูกชาย และไม่มีสิ่งใดจะงดงามไปกว่าการที่คนในครอบครัวได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขและปลอดภัยแล้วซวนหยวนเฉินรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็เคารพต่อการตัดสินใจของเขา ท้ายที่สุดจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าพี่ใหญ่โม่ตัดสินใจอย่างไร ข้าล้วนสนับสนุนท่านเต็มที่ และตำแหน่งแม่ทัพแห่งแคว้นฉู่จะเว้นไว้ให้ท่านตลอดไป ตราบใดที่ท่านต้องการ ก็สามารถกลับมารับตำแหน่งคืนได้ทุกเมื่อ”“เข้าใจแล้ว”โม่จิ่นยวนตอบรับพร้อมรอยยิ้มจากนั้นก็รินสุราเพิ่มอีกหนึ่งจอก และดื่มพร้อมกับทุกคนจนหมดจอกแล้ว งานเลี้ยงค่ำ

“ไม่ใช่นะ ข้าไม่ได้ไม่อยากเล่าสักหน่อย”มู่หนิงครุ่นคิด ตราบใดที่นางไม่พูดออกไปว่าตนเองมาจากอนาคตก็พอแล้ว จากนั้นจึงเริ่มเล่าถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ของนาง“ความจริงแล้วชื่อจริงของข้าก็คือมู่หนิงเหมือนกัน อายุจริงมากกว่าร่างนี้อยู่หลายปี ในโลกของพวกข้าก่อนหน้านี้ข้าเองก็เป็นแม่ทัพเช่นกัน แต่มิใช่แม่ทัพที่อยู่เบื้องหน้า หากแต่เป็นพวกที่ทำงานให้กับประเทศอย่างลับ ๆ และองค์กรที่ข้าเป็นผู้นำมีชื่อว่าสำนักมังกรเทวะ…”“ต่อมา หลังจากเกิดเรื่องงานประมูลครั้งนั้น ก็ทำให้ข้าทะลุมิติมาเกิดใหม่ในร่างนี้ ซึ่งก็คือวันนั้นที่มู่หนิงเจ้าของร่างเดิมจะต้องดื่มยาขับเลือด”มู่หนิงเล่าเรื่องราวในอดีตให้เขาฟังโดยคร่าว ๆโม่จิ่นยวนได้ฟังแล้ว ก็กระชับอ้อมแขนกอดนางแน่นขึ้นด้วยความรู้สึกสงสารสุดดวงใจ “มิน่าเจ้าถึงทนความลำบากได้มากถึงเพียงนี้ ที่แท้การฝึกฝนที่เจ้าเคยเจอมาตอนเยาว์วัย โหดร้ายยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก จินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเด็กผู้หญิงคนเดียวอย่างเจ้าไม่มีทั้งกำลังภายในไม่มีทั้งวิชาตัวเบา แม้แต่ปืนสักกระบอกก็ยังไม่มี จะสามารถเอาตัวรอดอยู่ในป่ารกทึบแบบนั้นได้เกือบครึ่งเดือน”“ต่อไปเจ้าไม่ต้องฝึ

“เจ้าขอทานคนนี้โผล่มาจากที่ไหนกัน วันนี้เป็นงานเลี้ยงอายุครบหนึ่งร้อยวันของลูกเถ้าแก่ร้านพวกข้า เจ้ารีบไสหัวไปให้พ้นซะ อย่ามาเกะกะตรงนี้”เสี่ยวเอ้อร์ที่เฝ้าหน้าประตู เห็นสตรีตรงหน้าสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ดวงหน้าหมองคล้ำเปื้อนฝุ่นดิน รูปร่างผอมแห้งราวกับโดนลมพัดแรงหน่อยเดียวก็สามารถล้มลงได้ทันทีแค่มองก็ชัดเจนแล้วว่าเป็นขอทานที่ไม่รู้ว่าร่อนเร่มานานแค่ไหน จึงโบกมือด้วยท่าทีรังเกียจคิดจะไล่นางออกไปให้พ้น ๆ“พี่ชาย ภัตตาคารของพวกท่านพอจะมีอาหารเหลือบ้างหรือไม่? ข้าหิวมาสามวันแล้ว ได้โปรดเมตตาหน่อยเถิด แบ่งเศษอาหารให้ข้ากินสักหน่อยได้หรือไม่?”หญิงสาวคนนั้นลูบท้องที่กำลังส่งเสียงร้องโครก ๆ พอสูดกลิ่นอาหารหอมกรุ่นที่โชยออกมาจากภัตตาคาร นางกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิวโหย“ข้าขอเพียงแค่นิดเดียว ขอแค่ครึ่งชามก็ได้”หญิงสาวคนนั้นมองเขาอย่างระมัดระวัง แววตาและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ้อนวอน “พอจะได้…หรือไม่?”เสี่ยวเอ้อร์เห็นนางสุภาพเรียบร้อยดี อีกทั้งคำพูดคำจายังมีมารยาท กอปรกับได้ยินเสียงร้องโครก ๆ ดังมาจากท้องของนางไม่หยุด รวมถึงร่างกายที่ผอมแห้งอ่อนแอของนาง ก็เกิดความรู้สึกเห็นใจขึ้นมาอย่

หลี่เชียนเชียนกล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “หวังอวี่หลิงเจ้าบุรุษไร้ใจผู้นั้น พอเห็นว่าพี่ชายข้าสูญเสียอำนาจแล้ว ก็เริ่มดูแคลนครอบครัวข้า ภายในหนึ่งเดือนสั้น ๆ ก็รับอนุเข้าเรือนถึงสี่คนแล้ว ข้าทนความอัปยศนี้ไม่ไหว จึงไปอาละวาดโวยวายกับเขา สุดท้ายข้าก็ถูกเขาทุบตีจนบาดเจ็บสาหัส กว่าข้าพักฟื้นจนหายดี เขาก็สังหารบิดามารดาของข้าไปแล้ว มิหนำซ้ำยังยึดเอาทรัพย์สินของพวกข้าสกุลหลี่ไปจนหมดด้วย”“ตอนแรกที่แต่งงานกับข้า พูดเสียดิบดีว่าจะดีกับข้าไปจนชั่วชีวิต จะรักข้าเพียงผู้เดียวไปจนชั่วชีวิต จะมีข้าเป็นภรรยาของเขาคนเดียวไปจนชั่วชีวิต คำพูดพวกนี้โกหกทั้งเพ ข้าแต่งกับเขาไปไม่นาน ก็มาทำกับข้าแบบนี้แล้ว”พูดมาถึงตรงนี้ หลี่เชียนเชียนก็สะอึกสะอื้นร่ำไห้จนพูดต่อไม่ได้มู่หนิงได้ยินเช่นนั้น ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่างที่มิอาจอธิบายหากจะพูดให้ถึงที่สุด การที่หลี่เชียนเชียนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็เป็นเพราะการปรากฏตัวของนาง ที่ทำให้เส้นเวลาของประวัติศาสตร์คลาดเคลื่อนไปเล็กน้อยหากมิใช่เพราะการปรากฏตัวของตนเอง นางก็คงไม่ต้องแต่งแก่หวังอวี่หลิง และนางในตอนนี้ ก็คงได้ใช้ชีวิตกับโม่จิ่นยวนไปแล้ว“ข้างนอกอา