Tous les chapitres de : Chapitre 281 - Chapitre 290

“ท่านแม่ พี่สะใภ้ พวกท่านรีบไปกินข้าวเถอะ มีข้าอยู่ เจ๋ออวี่ไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ”มู่หนิงเห็นทุกคนยืนหน้าเครียดกันอยู่ตรงนี้ ก็รู้ว่าเป็นห่วงเจ๋ออวี่กันหมด“เจ๋ออวี่เจ็บขนาดนี้ พวกเราจะกินข้าวลงได้อย่างไร หนิงหนิงเจ้ารีบพาเจ๋ออวี่เข้ามิติไปรักษาเถอะ พวกเราจะรออยู่ตรงนี้แหละ อีกอย่างเวลาในมิติกับข้างนอกไม่เหมือนกัน ต่อให้เจ้าอยู่ในนั้นหลายชั่วยาม ข้างนอกก็ผ่านไปเพียงครู่เดียวเอง”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่พาคนอื่น ๆ ยืนกรานไม่ยอมไป อยากรอให้มู่หนิงรักษาเจ๋ออวี่เสร็จก่อนค่อยว่ากัน“ก็ได้เจ้าค่ะ”มู่หนิงเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ และเข้าใจความรู้สึกของทุกคน จึงพาโม่จิ่นยวนเข้ามิติไปด้วยกัน“ท่านไปเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อให้เจ๋ออวี่ แล้วเปลี่ยนของตัวเองด้วย จากนั้นค่อยตามข้าไปที่ห้องผ่าตัด”มู่หนิงให้โม่จิ่นยวนเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อให้ตัวเองและเจ๋ออวี่ ส่วนนางก็ไปห้องเปลี่ยนชุดแพทย์นางทำการฆ่าเชื้อที่แขนตัวเองอย่างละเอียด แล้วค่อยสวมชุดปลอดเชื้อและถุงมือแพทย์“เจ้าเก้าเอาเครื่องมือผ่าตัดไปที่ห้องผ่าตัด”หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ มู่หนิงก็สั่งหุ่นยนต์ศูนย์ศูนย์เก้า ซึ่งเป็นหุ่นยนต์ดูแลห้องพยาบาลในมิติโดย

“ผู้หญิงเสียสติที่ไหน ไสหัวไปให้พ้น~”ศูนย์ศูนย์เจ็ดมองผู้หญิงตรงหน้าที่หน้าตาคล้ายมู่หนิงอยู่หลายส่วน ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความรังเกียจคำว่า ‘ไสหัวไป’ เพียงคำเดียว แผ่รังสีอำมหิตไปไกลถึงสิบแปดเมตร“ข้าบอกว่าเจ้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ มีสิทธิ์อะไรมาไล่ข้า?” ผู้หญิงคนนั้นจ้องตาเขม็งตวาดว่า “ขอเตือนไว้ ถ้าเจ้ายังขวางข้าอีก รอข้าเจอพี่ใหญ่เมื่อไหร่ จะทำให้เจ้าลำบากแน่”“ไป ๆ ๆ~”ศูนย์ศูนย์เจ็ดโบกมืออย่างรำคาญ ไม่อยากจะมองนางแม้แต่หางตาแม้จะเป็นหุ่นยนต์ แต่ก็เป็นของรางวัลจากมิติ อารมณ์บางอย่างพอถูกป้อนเข้าไป ก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติ เพียงแต่จะแข็งทื่อไปบ้างเท่านั้น“แง ๆ ๆ~”ผู้หญิงคนนั้นอุ้มเด็กอยู่ อาจเป็นเพราะศูนย์ศูนย์เจ็ดเสียงดังหน้าดุเกินไปทารกน้อยก็เลยเบะปากร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที“หนวกหูจริง ทั้งหนวกหูทั้งน่าเกลียด สู้คุณชายน้อยกับคุณหนูน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูก็ไม่ได้”ศูนย์ศูนย์เจ็ดขมวดคิ้ว มองทารกในห่อผ้าของผู้หญิงคนนั้น พึมพำอย่างรังเกียจ“เจ้าสิขี้เหร่ ขี้เหร่ทั้งบ้านเลย”ผู้หญิงคนนั้นได้ยินดังนั้น ก็โกรธจนควันออกหู“มาดูเร็วเข้า มีคนรังแกพวกเราแม่ลูกที่ไร้ทางสู้ แย่งชิง

“แม่นาง! ข้าวสามารถกินส่งเดชได้ แต่วาจาจะพูดส่งเดชไม่ได้นะ”“แม้แม่นางมู่และครอบครัวของนางจะมาจากต้าโจว แต่จะมาบอกว่านางเป็นไส้ศึกโดยไม่มีหลักฐาน เท่ากับว่าเจ้ากำลังกล่าววาจาให้ร้าย”“ข้าไม่ได้สร้างข่าวลือ ตัวตนของนางคือบุตรีภรรยาเอกจวนอัครเสนาบดีต้าโจว ส่วนข้าเป็นบุตรีอนุภรรยาจวนอัครเสนาบดี เพราะท่านพ่อไม่รักใคร่เอ็นดู นางจึงอาศัยฐานะบุตรีภรรยาเอกรังแกข้ามาตลอดกว่าจะได้เจอพี่ใหญ่โม่ก็แสนยากเย็น แต่กลับถูกนางหมายตาเข้าเสียก่อน แถมพอนางมั่วสุมกับชายชู้จนตั้งครรภ์ ก็กลัวจะถูกท่านพ่อลงโทษ จึงโกหกว่าตั้งครรภ์ลูกของพี่ใหญ่โม่แล้วก็กลัวว่าข้าจะพบพิรุธและเปิดโปงแผนชั่วของพวกเขา ก็เลยขังข้าไว้ที่เรือนหลัง จนกระทั่งคลอดลูก ถึงยอมปล่อยข้าออกมาข้ากว่าจะหาโอกาสหนีออกมาได้ ตลอดทางก็ตามสืบร่องรอยของครอบครัวพี่ใหญ่โม่ ถึงได้ระหกระเหินมาไกลถึงที่นี่ใครจะรู้ว่านางก็ยังไม่ยอมรับ ถึงขนาดไล่พวกเราไปท่ามกลางฤดูหนาว จุดประสงค์ก็เพื่อจะให้พวกเราสองแม่ลูกหนาวตาย จะได้กำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก”มู่ชิงโหรวพูดไปพลาง ก็แสร้งทำท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจร้องไห้ไปพลาง แล้วย้ำอีกครั้งว่า “ลูกของข้าเป็นลูกของพี่ใ

“ข้าไม่ได้ปล่อยข่าวลือ แต่พูดตามความจริง”มู่ชิงโหรวคิดว่าตัวเองปลุกปั่นอารมณ์ชาวบ้านได้แล้ว จึงไม่กลัวอะไรทั้งนั้น“พี่หญิงมู่! ท่านรู้จักผู้หญิงคนนี้ไหม?”ซวนหยวนเฉินหันกลับมาถามมู่หนิง“รู้จัก ลูกสาวที่เกิดจากบิดาชั่วกับอนุภรรยา ก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกคนหลอกใช้เท่านั้นแหละ”มู่หนิงเล่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับมู่ชิงโหรวให้ฟังคร่าว ๆ พร้อมกับเดาจุดประสงค์ที่นางมาที่นี่ได้ด้วยน่าจะเป็นเพราะนางคลอดลูกที่แม้แต่พ่อเด็กเป็นใครก็ไม่รู้ พอโดนบิดาชั่วจับได้ ก็คิดว่านางทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูล จากคุณหนูที่เคยอยู่ดีกินดี ก็กลายเป็นคนน่ารังเกียจ เผลอ ๆ อาจโดนเฆี่ยนตีด้วยซ้ำพอมู่ชิงโหรวท้องคลอดลูก บิดาชั่วก็นึกขึ้นได้ว่ากำหนดคลอดของนางกับมู่ชิงโหรวใกล้เคียงกัน เลยคิดจะใช้เด็กมาสร้างเรื่อง ให้มู่ชิงโหรวมาแคว้นฉู่ทำลายความสัมพันธ์ของนางกับโม่จิ่นยวนถ้าได้รับความไว้วางใจจากโม่จิ่นยวน ก็ฉวยโอกาสกำจัดเขา หรือไม่ก็ล้วงความลับในกรรมวิธีการสร้างปืนพกเพียงแต่พวกเขาประเมินมู่ชิงโหรวสูงเกินไป และดูถูกนางมู่หนิงเกินไปแล้วถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิมเมื่อก่อน แผนของพวกเขาอาจจะสำเร็จก็ได้ แต่น่าเสียด

“ใช่ ต้าโจวไม่เอา แคว้นฉู่เราเอา”“ในโลกนี้จะหาแม่ทัพที่ทำเพื่อชาติเพื่อประชาชนด้วยใจจริงอย่างแม่ทัพโม่ พลิกแผ่นดินหาก็ไม่เจอ ฮ่องเต้ต้าโจวตาบอด แต่องค์รัชทายาทของพวกเราตาไม่บอด”“อะแฮ่ม ๆ ๆ~”ได้ยินถึงตรงนี้ ซวนหยวนเฉินก็กระแอมไอเบา ๆ กลบเกลื่อนความขัดเขิน โบกมือว่า “เอาล่ะ เรื่องจบแค่นี้ ทุกคนแยกย้ายกันไปทำมาหากินเถอะ อีกอย่าง เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก ห้ามแพร่งพรายฐานะของข้าออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม?”“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัวลา”ชาวบ้านก่อนไป ยังไม่ลืมเก็บเศษผักหน้าจวนตระกูลโม่ไปจนเกลี้ยงแม้แต่กิ่งไม้เล็ก ๆ หรือวัชพืชต้นน้อยที่เพิ่งงอก ก็ยังไม่วายถอนไปด้วย“เสี่ยวเฉิน ใช้ได้นี่นา นี่สิถึงจะสมกับมาดองค์รัชทายาท”มู่หนิงเห็นชาวบ้านไปหมดแล้ว ก็ชูนิ้วหัวแม่มือให้ซวนหยวนเฉิน“แหะๆ~”ซวนหยวนเฉินถูกนางชมจนเขินอาย เปลี่ยนร่างกลับไปเป็นเด็กหนุ่มขี้อ้อนน่ารักในพริบตา ความน่าเกรงขามหายวับไปกับตา“เจ้านี่ชมไม่ได้เลยจริงๆ”มู่หนิงเห็นเขาเปลี่ยนโหมดกลับไปเป็นเด็กหนุ่มน่ารัก ก็ได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างจนใจ“จริงสิพี่หญิง ของพวกนี้ข้าซื้อมาให้ท่าน ท่านรับไว้ก่อนเถอะ ข้าไม่รบกวนพวก