Tous les chapitres de : Chapitre 301 - Chapitre 310

“คุณหนูหลี่ คลุมผ้าคลุมไหล่ไว้ก่อนเถิด”มู่หนิงกลับมาที่เรือนหลังอีกครั้ง หลังจากวางสำรับอาหารลงแล้ว ก็รีบนำผ้าคลุมไหล่มาคลุมให้หลี่เชียนเชียน“พี่หญิงมู่รีบเก็บไปเถิด ตอนนี้ตัวข้าสกปรก จะทำผ้าคลุมไหล่เปรอะเปื้อนเอาได้”หลี่เชียนเชียนมองผ้าคลุมไหล่ที่สวยงาม แล้วมองเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและดำปิ๊ดปี๋ของตนเอง ก่อนจะรีบถอดส่งคืนให้มู่หนิง“เปื้อนก็ซักได้ แต่หากหนาวจนเจ็บป่วยขึ้นมาจะไม่ดีเอา รีบคลุมไว้เถิด” มู่หนิงห่มผ้าให้นางอีกครั้ง พลางกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าหิวแล้วไม่ใช่หรือ รีบทานข้าวเถิด”“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่หญิงมู่”หลี่เชียนเชียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย ซาบซึ้งจนน้ำตาเอ่อคลออีกครั้งอาจเป็นเพราะหิวมานานเกินไป หลี่เชียนเชียนจึงยกชามและตะเกียบขึ้นมา แล้วเริ่มทานคำใหญ่อย่างรวดเร็วกิริยาท่าทางเช่นนี้ เทียบกับตัวนางคนเดิมแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวมู่หนิงจำนางได้ติดตา ตอนที่เคยร่วมโต๊ะอาหารกันคราวก่อน นางมักจะเคี้ยวช้า ๆ ค่อย ๆ กลืน ยามยิ้มไม่เห็นฟัน ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายอันอ่อนหวานนุ่มนวลทว่าเวลาผ่านไปเพียงครึ่งปี นางกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงไม่รู้ว่าสตรี

แท้จริงแล้ว มิใช่ว่าเขาไม่อยากพบหลี่เชียนเชียน หากแต่กังวลว่ามู่หนิงจะเข้าใจผิด“ไปเถิด ไม่เป็นไร ข้าเชื่อใจท่าน”มู่หนิงตบไหล่เขาเบา ๆ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าท่านกำลังหลีกเลี่ยงสิ่งใด แต่อย่างที่ท่านกล่าวมา คุณหนูหลี่เป็นผู้มีพระคุณของท่านแม่ เราจะนิ่งดูดายไม่ได้ อีกอย่างต่อให้นางยังตัดใจจากท่านไม่ได้จริง ๆ แล้วจะทำอย่างไรได้ ตราบใดที่ยังไม่มีการเปิดเผยความในใจออกมา ท่านก็ปฏิบัติต่อนางเยี่ยงสหายตามปกติ หากนางยังคงมีใจให้ท่าน ท่านก็ค่อยบอกนางไปให้ชัดเจนว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็สิ้นเรื่อง”“ก็ได้”โม่จิ่นยวนจนปัญญา ทำได้เพียงมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังเพื่อพบหลี่เชียนเชียนมู่หนิงไม่ได้ตามไป แต่ขึ้นไปยังห้องรับรองบนชั้นสอง อาศัยจังหวะที่คอยต้อนรับแขกเหรื่อ แอบชำเลืองสายตามองไปยังตำแหน่งที่หลี่เชียนเชียนนั่งอยู่เป็นระยะ ๆโม่จิ่นยวนมาถึงเรือนหลังอย่างรวดเร็ว แม้จะรับรู้มาก่อนแล้วว่าสภาพของหลี่เชียนเชียนย่ำแย่มาก แต่เมื่อได้เห็นกับตาในระยะใกล้ เขาก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี“คุณหนูหลี่ กินอิ่มแล้วหรือยัง? หากยังไม่อิ่ม ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อร์ยกสำรับมาเพิ่มให้อีก”โม่จิ่นยวนมองชามที่ว่า

อีกทั้งนางยังจดจำเรื่องราวในชาติภพก่อนได้ทั้งหมดในชาติที่แล้ว นางและโม่จิ่นยวนเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียว น่าเสียดายที่นางวาสนาน้อย มีโอกาสได้ใช้ชีวิตร่วมกับโม่จิ่นยวนเพียงสิบปี ก็ต้องจากโลกนี้ไปเพราะอาการป่วยทว่าในชาตินี้ เพราะการปรากฏตัวของมู่หนิง กลับทำให้เส้นทางความรักระหว่างนางกับโม่จิ่นยวนต้องผิดเพี้ยนไป จนต้องคลาดจากบุพเพสันนิวาสในชาติก่อนมู่หนิงคืออดีตภรรยาของโม่จิ่นยวนในชาติก่อน แต่เห็นได้ชัดว่านางดื่มยาขับเลือดจนตายทั้งกลมก่อนจะถูกเนรเทศ ทว่ายามนี้นางกลับยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังได้ครองรักกับโม่จิ่นยวนหรือว่านางเองก็กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง?เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เชียนเชียนก็รู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งนัก นางที่เคยอ่อนโยนมาตลอด สายตาพลันเปลี่ยนเป็นอำมหิตและดุร้ายขึ้นมาทันที“มู่หนิง! ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร พี่ใหญ่โม่จะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะทำให้เขาค่อย ๆ นึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน และให้เขากลับมาอยู่ข้างกายข้าอีกครั้ง”หลี่เชียนเชียนปิดประตูลงกลอน สายตาจับจ้องไปยังเสื้อผ้าชุดใหม่สองชุดที่โม่จิ่นยวนเพิ่งซื้อมาให้จากร้านค้า แล้วอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงสู่ห้ว

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก~”มู่หนิงเคาะประตูห้องสามครั้งตามมารยาท“ใครกัน?”หลี่เชียนเชียนกำลังจะเอนกายพักผ่อน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู“คุณหนูหลี่ ข้าเอง ข้ามู่หนิงเอง”มู่หนิงยืนอยู่หน้าประตู แล้วบอกชื่อของตน“พี่หญิงมู่! ท่านมาแล้ว เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนเจ้าค่ะ”หลังจากได้กินอิ่มและชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน หลี่เชียนเชียนก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อยเมื่อเห็นมู่หนิง นางก็รีบดึงอีกฝ่ายให้เข้ามานั่งในห้องทันที“ศูนย์ศูนย์เจ็ด วางของลงเถอะ”มู่หนิงนั่งลงบนม้านั่ง แล้วให้ศูนย์ศูนย์เจ็ดวางข้าวของที่ซื้อมาลงศูนย์ศูนย์เจ็ดวางของลงบนเก้าอี้ด้านข้าง แล้วกลับมายืนข้างกายมู่หนิงอย่างนอบน้อมอีกครั้งจากนั้นมู่หนิงก็หยิบห่อผ้าห่อหนึ่งออกมา พลางหยิบเสื้อผ้าด้านในส่งให้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณหนูหลี่! ของพวกนี้ข้าแวะซื้อจากร้านค้าระหว่างทางมาให้ ท่านลองดูว่าพอดีตัวหรือไม่ แล้วลองดูว่ายังขาดเหลือสิ่งใดอีกหรือไม่ ถึงตอนนั้นข้าจะพาท่านไปซื้อเพิ่ม”หลี่เชียนเชียนมองดู ก็พบว่ามู่หนิงเป็นคนละเอียดรอบคอบยิ่งนัก ไม่เพียงแต่มีชุดนอนและกางเกงชั้นใน ยังมีรองเท้าและถุงเท้า แม้กระทั่งเสื้อชั้นใน

ที่นี่มิใช่สถานที่หรูหราทันสมัยในโลกปัจจุบัน และนางก็ไม่ได้มีนิสัยรักสะอาดจนเกินพอดี ขอเพียงความสะอาดผ่านมาตรฐานก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเคี่ยวเข็ญเหล่าคนงานเช่นนี้“รับทราบขอรับ ขอบคุณเถ้าแก่”เหล่าคนงานกล่าวขอบคุณอีกครั้ง หลังจากแบ่งลูกอมแล้ว ใบหน้าของทุกคนก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขทว่าคำพูดของมู่หนิงพูดไปก็เหมือนไม่ได้พูด เพราะถึงแม้ตัวนางจะไม่ได้อยู่ที่ร้านหม้อไฟ แต่ทุก ๆ ช่วงบ่ายเหล่าเสี่ยวเอ้อร์ก็ยังคงทำความสะอาด ไม่ยอมให้มีคราบน้ำมันใด ๆ หลงเหลืออยู่ในร้าน“จริงสิ ในถุงยังมีลูกอมเหลืออยู่เล็กน้อย ถึงตอนนั้นค่อยแบ่งให้ทุกคนในครัวอีกสักหน่อย”มู่หนิงรู้ดีว่า เวลานี้คนในครัวกำลังพักผ่อน จึงกำชับหลงจู๊ไว้ ก่อนจะพาศูนย์ศูนย์เจ็ดเดินจากไปเมื่อกลับมาถึงหอสุรา มู่หนิงก็พาคนในครอบครัวไปเปิดห้องรับรอง นั่งเล่นไพ่โป๊กเกอร์ จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น นางจึงส่งคนไปเชิญหลี่เชียนเชียนมา“พี่หญิงมู่! พี่ใหญ่โม่ ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ พี่สะใภ้ทุกท่าน สวัสดีเจ้าค่ะ”เมื่อหลี่เชียนเชียนมาถึง ก็เอ่ยทักทายทุกคนอย่างมีมารยาท“คุณหนูหลี่มาแล้ว รีบนั่งลงทานข้าวเถิด”แม้ว่าช่วงนี้หลี่เชียนเ