หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท의 모든 챕터: 챕터 311 - 챕터 320

“โอ๊ย~ ก้นของข้า”เสียงร้องโอดโอยของซวนหยวนเฉินดังมาจากในเรือนอย่างรวดเร็วโม่จิ่นยวนโยนเช่นนี้ ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ จนเขาไม่มีโอกาสได้ตั้งตัวอ้านเยว่และอ้านอิ่งได้ยินเสียง ก็หันกลับมาพยักหน้าให้ทุกคนอย่างเป็นมิตรเพื่อเป็นการบอกลา ก่อนจะรีบทะยานร่างเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็ว เพื่อดูอาการบาดเจ็บของซวนหยวนเฉิน“เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ท่านจะไปถือสาอะไรกับเขา”มู่หนิงยิ้มอย่างจนใจ แต่ก็มิได้มีเจตนาจะตำหนิโม่จิ่นยวนพูดตามตรง โม่จิ่นยวนยั้งมือไว้มากแล้ว หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น ต่อให้ไม่ถึงตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส“เขาไม่เด็กแล้ว”โม่จิ่นยวนตอบกลับสั้น ๆ พลางอุ้มลูกมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งจูงมือนางเดินกลับเข้าจวนเมื่อกลับถึงเรือน ทุกคนนั่งสนทนากันครู่หนึ่ง ตรวจบัญชีรายรับและของขวัญที่ได้รับในวันนี้ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องไปชำระล้างร่างกายและพักผ่อนมู่หนิงบันทึกรายการของขวัญจากแขกเหรื่อทั้งหมด ลงในความจำของศูนย์ศูนย์เจ็ด วันหน้าหากผู้อื่นมีงานมงคลแล้วเชิญไป เพียงแค่ให้ศูนย์ศูนย์เจ็ดตรวจสอบดูว่าตอนนั้นได้รับของขวัญมาเท่าใด พวกเขาก็เพิ่มของขวัญตอบแทนกลับไปให้มากกว่าเดิมเล็กน้อยก็สิ้นเรื่องวิ

“ข้าจะนวดให้เจ้า”โม่จิ่นยวนเข้าไปหาด้วยความสงสาร แล้ววางมือลงบนเอวของนาง เตรียมจะช่วยนวดให้“ท่าน... ท่าน... อย่ามาแตะต้องข้า ถอยไปให้ไกล... ไกลหน่อย”มู่หนิงเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ นางหันกลับไปมองโม่จิ่นยวน ตกใจจนถึงขั้นพูดตะกุกตะกัก“ได้ ข้าไม่แตะต้องเจ้าแล้ว”โม่จิ่นยวนรู้ว่า คราวนี้เขาทำเกินไปหน่อยแล้วแต่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้นี่นา เมื่อเห็นมู่หนิงนอนหลับสนิท เขาก็อยากจะจุมพิตนางพอเห็นมู่หนิงลืมตาขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอด เขาก็อยากจะครอบครองนาง“เดี๋ยวข้าไปแต่งตัวให้ลูก ๆ ก่อน”โม่จิ่นยวนเห็นลูกทั้งสองตื่นแล้ว จึงรีบเดินเข้าไป อุ้มพวกเขาขึ้นมา จากนั้นสวมเสื้อผ้าให้พวกเขาด้วยความอ่อนโยนและเอาใจใส่ช่วงนี้เขาคงต้องเลิกตอแยภรรยาชั่วคราว ปล่อยให้นางได้พักผ่อนสักสองสามวันแล้วค่อยว่ากัน“โม่จิ่นยวน ข้าหิวแล้ว”มู่หนิงเห็นเขาแต่งตัวให้ลูกเสร็จแล้ว ก็เดินไปนั่งลงที่โต๊ะ แสดงออกว่าตนเองหิวแล้ว“ในมิติก็มีของกินมิใช่หรือ อยากกินอะไรก็หยิบออกมาก็ได้”โม่จิ่นยวนอุ้มลูกไว้ข้างละคน พลางยิ้มแย้มแจ่มใส ไหนเลยจะเหมือนกับบุรุษที่ผ่านศึกหนักมาห้าวันห้าคืนมู่หนิงปรายตามองเขาอย่างไม่สบอารม

หลี่เชียนเชียนมองโม่จิ่นยวนด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ขอบตาของนางแดงก่ำราวกับกระต่ายทว่าโม่จิ่นยวนกลับไม่ปรายตามองนางเลยแม้แต่นิดเดียว แม้นางจะสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีครามที่เขาเคยชอบที่สุดในชาติก่อน และแต่งหน้างดงามเฉกเช่นวันวาน แต่ก็ยังไม่อยู่ในสายตาของเขาอยู่ดีในชาติก่อน ขอเพียงนางหลั่งน้ำตา โม่จิ่นยวนจะรีบเข้ามาถามไถ่ด้วยความห่วงใยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นทว่าชาตินี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมดแล้วหลี่เชียนเชียนเดินกลับไปต่อแถวที่ด้านหลังด้วยความโศกเศร้านางมองผู้คนด้านหน้า ซื้อแผ่นแป้งทอดแล้วเดินจากไปทีละคน จวบจนถึงคราวของโม่จิ่นยวนทันทีที่เขาซื้อเสร็จก็รีบมุ่งหน้ากลับจวนตระกูลโม่ โดยที่ระหว่างนั้น เขาไม่หันกลับมามองนางเลยณ จวนตระกูลโม่“หนิงหนิง! แผ่นแป้งทอดที่เจ้าอยากกิน ข้าซื้อกลับมาให้แล้ว”หลังจากที่ซื้อแผ่นแป้งทอดมาได้ โม่จิ่นยวนก็รีบกลับบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วส่งแผ่นแป้งทอดให้นางด้วยความดีใจเนื่องจากอากาศหนาว เขากลัวว่าแผ่นแป้งทอดที่ซื้อกลับมาจะเย็นชืด จึงซุกไว้ในอกเสื้อตลอดทางมู่หนิงรับมาถือไว้ ก็ยังคงร้อนกรุ่นเหมือนเพิ่งออกจากเตา“ท่านนี่มันซื่อบื้อจริง ๆ ร้อนขนาดนี้

“แม่นางเชียนเชียนเพิ่งจะมาถึงที่นี่ ยังไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่ คนเพียงกลุ่มเดียวที่นางรู้จักก็คือพวกเรา หากพวกเราไม่ยื่นมือเข้าช่วย สตรีบอบบางเช่นนางย่อมใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก”“อีกทั้งเรื่องที่นางเคยช่วยเหลือพวกเราก็เป็นความจริงที่มิอาจปฏิเสธได้ หากนางตกทุกข์ได้ยากแล้วพวกเราไม่ช่วย หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คงไม่พ้นถูกผู้คนนินทาว่าร้ายลับหลังเอาได้”มู่หนิงไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก เพียงแต่ประโยคหลังนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกนางต้องช่วยหลี่เชียนเชียนให้ตั้งหลักปักฐานในเมืองไถโจวให้ได้”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เห็นว่ามู่หนิงกล่าวได้มีเหตุผลอย่างมาก จึงหันไปเอ่ยกับมู่อวิ๋นชิง “อวิ๋นชิง! จัดการตามที่หนิงหนิงบอกเถิด”“เจ้าค่ะ”มู่อวิ๋นชิงพยักหน้ารับช่างเถอะ ๆนางก็ยังเชื่อน้องสะใภ้เจ็ดอยู่ดี“ท่านแม่ ตอนนี้อากาศหนาวเย็นขึ้นทุกที ข้าตั้งใจว่าจะให้ศูนย์ศูนย์เก้าและศูนย์ศูนย์แปดช่วยติดตั้งเครื่องปรับอากาศให้ในวันนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวหนาวแล้ว”มู่หนิงชี้ไปที่เครื่องปรับอากาศที่วางอยู่ในห้อง ตั้งใจว่าจะติดตั้งในห้องของทุกคนในครอบครัวห้องละหนึ่งเครื่อง “ก็คือแบบนี้เจ้าค่ะ”“ลำบากเจ้าแล้วจ

โม่จิ่นยวนเข้าใจความรู้สึกของนางที่ต้องการตามหาพี่สี่ จึงเอ่ยปลอบโยน “พี่สะใภ้สี่ แม้เมืองไถโจวจะอยู่ใกล้กับแดนตะวันตก แต่หนทางนั้นทุรกันดารและเต็มไปด้วยอันตราย อีกทั้งท่านยังต้องดูแลกิจการในเมืองไถโจว หากท่านไม่อยู่จะไม่มีใครคอยดูแลร้านผ้า แต่ท่านวางใจเถิด เมื่อข้าพบพี่สี่แล้ว ข้าจะพากลับมาพบท่านเป็นคนแรกทันที”เขาย้ำให้อวิ๋นชิงชิงสบายใจอีกครั้ง ไม่ต้องกังวลใจใด ๆ“ตกลง”อวิ๋นชิงชิงพยักหน้าแม้ในใจจะอยากติดตามไปด้วยมากเพียงใด แต่นางก็ไม่ได้ทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลเพราะนางรู้สภาพร่างกายของตนเองดี หากดั้นด้นติดตามไป มีแต่จะเป็นตัวถ่วงของทุกคนเพียงแต่นางอยากจะพบคุณชายสี่มากเหลือเกิน จึงได้อยากติดตามไปด้วย“อีกอย่าง หนิงหนิงกับข้าสามารถติดต่อกันผ่านทางมิติได้ หากทางข้าได้รับข่าวคราวของพี่สี่แม้เพียงนิด ข้าสามารถบอกนางได้ จากนั้นนางก็จะมาบอกท่าน”โม่จิ่นยวนเกรงว่านางจะคิดฟุ้งซ่านตอนอยู่ที่บ้าน จึงย้ำเตือนเรื่องที่เขาสามารถติดต่อกับมู่หนิงได้ตลอดเวลาให้นางฟังอีกครั้งเดิมทีอวิ๋นชิงชิงยังรู้สึกโศกเศร้าอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินคำพูดของโม่จิ่นยวน นางจึงคิดขึ้นมาได้ว่าเขากับมู่หนิงติดต่อก