หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท의 모든 챕터: 챕터 321 - 챕터 330

“เปลี่ยนเป็นพ่อหรือ?”ทันทีที่นางเอ่ยประโยคนี้ออกมา ผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึงจนนิ่งค้างไปทันที“ดียิ่งนัก ชิงอี๋ตั้งครรภ์แล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ได้ยินดังนั้น ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น“ชิงอี๋ เจ้า... เจ้าตั้งครรภ์แล้วหรือ?”โม่จิ่นอี้เองก็ตั้งสติได้เร็วไม่แพ้กัน เขาอุ้มโจวชิงอี๋ขึ้นด้วยความดีใจแล้วหมุนตัวไปหลายรอบ“รีบปล่อยข้าลง ข้าจะเวียนหัวตายเพราะท่านหมุนนี่แหละ”โจวชิงอี๋มีอาการแพ้ท้องอ่อน ๆ อยู่แล้ว พอถูกเขาหมุนแบบนี้ ก็พลันรู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาทันที“ได้ ๆ ไม่หมุน ข้าไม่หมุนแล้ว”โม่จิ่นอี้ได้ยินดังนั้นก็รีบวางนางลง“น้องหญิง มา นั่งตรงนี้”เขาพาโจวชิงอี๋ไปนั่งข้าง ๆ มู่หนิง ก่อนจะกล่าวอย่างมั่นใจว่า “น้องเจ็ด! รบกวนเจ้าช่วยตรวจพี่สะใภ้ห้าหน่อย ว่าตั้งครรภ์จริงหรือไม่”แม้ภรรยาจะบอกว่าตั้งครรภ์แล้ว แต่เพื่อความแน่ใจ ตรวจดูสักหน่อยย่อมดีกว่า“พี่ห้าไม่ต้องร้อนใจ ข้าจะช่วยตรวจพี่สะใภ้ห้าให้เดี๋ยวนี้”มู่หนิงขยับเข้าไปใกล้โจวชิงอี๋“น้องเจ็ด รบกวนเจ้าแล้ว”โจวชิงอี๋ยื่นข้อมือออกมาพลางกล่าวอย่างเกรงใจ“พี่สะใภ้ห้า ท่านจะเกรงใจข้าไปไย”มู่หนิงว

“รับทราบ ไม่มีปัญหา”เหมิงเหมิงรับคำ ก็รีบใช้พลังงานของตนติดต่อโม่จิ่นยวนที่กำลังเดินทางอยู่“หนิงหนิง เหมิงเหมิงบอกว่าเจ้ามีเรื่องด่วนตามหาข้า มีเรื่องอันใดหรือ?”โม่จิ่นยวนรีบหยุดการเดินทาง แล้วส่งกระแสจิตเข้ามาในมิติ เพื่อติดต่อกับมู่หนิงทันทีมู่หนิงบอกข่าวที่นางได้รับให้เขารู้โม่จิ่นยวนได้ยินดังนั้น ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไป ข้าออกรบต่างแดนมานานหลายปี เรื่องพวกนี้ข้ามีประสบการณ์มากพอสมควร”มู่หนิงยังคงไม่วางใจ จึงกำชับไปอีกรอบ “เอาเป็นว่าระมัดระวังตัวให้มาก ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ท่านกับเจ๋ออวี่พาคนในสำนักอ้อมไปเส้นทางอื่น ขอแค่ปลอดภัย ต่อให้ต้องเดินทางไกลกว่าเดิมหน่อยก็ไม่เป็นไร”“เส้นทางไปแดนตะวันตกทางนี้มีเพียงเส้นเดียว หากเปลี่ยนไปทางอื่น ก็ต้องย้อนกลับไปที่แคว้นต้าโจว แล้วผ่านทางหนานเจียงของต้าโจวล่องเรือลงไป ข้ามแม่น้ำยาวแล้วค่อยเลียบขึ้นไปทางเหนือ ถ้าทำเช่นนั้น อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งปีขึ้นไป”โม่จิ่นยวนไม่อยากเสียเวลา อีกอย่างเขามีประสบการณ์เกี่ยวกับเส้นทางหิมะอยู่บ้าง จึงไม่มีอะไรน่ากังวล“เอาเถอะ สรุปว่าพวกท่านต้องระวังความปลอดภัย และอี

“ไม่ได้นะ เจ้ายังมีลูกเล็กอีกสองคน”พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองได้ยินว่ามู่หนิงจะไปด้วย ก็ปฏิเสธทันทีจริง ๆ แล้วพวกนางเป็นห่วงความปลอดภัยของมู่หนิงมากกว่ามู่หนิงหันไปมองคนในครอบครัว แล้วยิ้มกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าไม่อยู่ ที่บ้านก็ยังมีท่านแม่ พี่สะใภ้สาม พี่สะใภ้สี่ พี่สะใภ้ห้า พี่สะใภ้หก รวมถึงพี่ห้าและศูนย์ศูนย์เจ็ดอยู่ด้วย อีกอย่างข้าจะทิ้งนมผงไว้สองกระป๋อง กับน้ำพุวิญญาณไว้อย่างเพียงพอ เด็กสองคนไม่หิวแน่นอน”มีศูนย์ศูนย์เจ็ดอยู่ ต่อให้เป็นตอนกลางคืน โม่ซีเหยียนก็ไม่ร้องงอแงโม่ซีเย่ยิ่งแล้วใหญ่ เขาไม่เคยร้องไห้โวยวายมาแต่ไหนแต่ไร เป็นเด็กดีราวกับเทวดาตัวน้อยฮูหยินผู้เฒ่าโม่กล่าวเสริม “แต่เจ้ายังเปิดร้านอยู่นะ ถ้าเจ้าไป แล้วกิจการร้านหม้อไฟกับหอชุนหม่านจะทำอย่างไร? วัตถุดิบในร้านล้วนเอาออกมาจากในมิติ ถ้าเปลี่ยนวัตถุดิบ รสชาติเปลี่ยนไป ลูกค้าต้องมีปัญหาแน่”“เรื่องนี้ปัญหาไม่ใหญ่ ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ผักไม่เสียง่าย ส่วนเนื้อสัตว์ไม่ต้องพูดถึง ก็ไปซื้อจากท้องตลาดทั่วไปเหมือนที่เคยทำ ผักนอกจากผักใบเขียวที่เก็บได้ไม่กี่วัน พวกมันฝรั่ง ผักกาดขาว หัวหอม มันเทศ พริก พวกนี้

“...”หลี่เชียนเชียนถูกรังสีของนางกดดันจนอึ้งไปครู่ใหญ่ ผ่านไปพักหนึ่งถึงได้เรียกเสียงอ่อยว่า “พี่... พี่เหย่หลาง”“อืม!”มู่หนิงตอบรับเรียบ ๆ ในลำคอ แล้วไม่พูดอะไรอีกเรื่องที่นางแต่งชายนี้ จะไม่ปรากฏบ่อยนัก ดังนั้นจึงไม่คิดจะมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับหลี่เชียนเชียนแม้จะเปลี่ยนการแต่งหน้า แต่รูปร่างของนางไม่ได้เปลี่ยน ขอแค่เป็นคนฉลาดหน่อย ก็ง่ายที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกันอีกอย่างหลังจากหลี่เชียนเชียนมาอยู่เมืองไถโจว ก็ให้ความรู้สึกแปลก ๆ กับนางตลอด แม้ช่วงนี้จะไม่ได้ทำอะไร เหมือนคนปกติ เหมือนเพื่อนปกติที่ไปมาหาสู่กัน แต่นางก็ยังรู้สึกแปลกความแปลกนี้อธิบายไม่ถูก อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายทำอะไรระมัดระวังตัวเกินไป จนถึงตอนนี้นางก็ยังจับพิรุธไม่ได้มู่หนิงเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงเร่งว่า “ท่านพี่ พี่หญิงเหวิน สายแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”คำเรียก ‘ท่านพี่’ กับ ‘พี่หญิงเหวิน’ ทำให้หยางซูหว่านและฟางเหวินชะงักไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ว่ามู่หนิงกำลังเรียกพวกตน“ได้สิ”หยางซูหว่านและฟางเหวินพามู่หนิงเดินมุ่งหน้าไปทางสำนักคุ้มภัยตอนนั้นเอง หลี่เชียนเชียนก็ตะโกนเรียกพวกนางไว

“น้องชาย เจ้าทำได้อย่างไร? โจรกลุ่มนี้เป็นหนามยอกอกในใจข้ามาตลอด ตั้งแต่พวกเขาตั้งกลุ่มมา ทำร้ายชาวบ้านไถโจวไปไม่รู้เท่าไหร่ ไม่ว่าจะเป็นนายอำเภอคนก่อน หรือตัวข้า ล้วนเคยพากำลังไปปราบ แต่ก็คว้าน้ำเหลว หัวหน้าของพวกมันไม่เพียงวรยุทธ์เก่งกาจ เล่ห์เหลี่ยมยังแพรวพราว ทุกครั้งที่บุก เราเป็นฝ่ายแพ้ตลอด แต่เจ้ากลับจับพวกมันมาได้หมดคนเดียว”นายอำเภออวี๋มองดูโจรยี่สิบกว่าคนที่ถูกมัดตราสัง แต่กลับไม่เห็นหัวหน้าโจร หัวใจก็กระตุกวูบทันที “แย่แล้ว หัวหน้าพวกมันไม่ได้อยู่ในนี้ เกรงว่าจะตามมาแก้แค้น คุณชายต้องระวังตัวนะ”มู่หนิงได้ยินดังนั้น ก็ถามด้วยความแปลกใจ “หัวหน้าโจรกลุ่มนี้ เก่งขนาดนั้นเชียวหรือ?”นายอำเภออวี๋พยักหน้าถี่รัวรากับตำกระเทียม “เก่งสิ ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้ข้าปวดหัวมาหลายปีขนาดนี้หรอก”“แต่เขาถูกข้าฆ่าตายไปแล้วนะ”มู่หนิงกลั้นขำ หากไม่ใช่เพราะเรื่องปลอมตัวเป็นชายไม่ควรเปิดเผย ถ้านายอำเภออวี๋รู้ว่านางเป็นคนฆ่าหัวหน้าโจร ไม่รู้จะตกใจขนาดไหน“ฆ่าแล้ว?”นายอำเภออวี๋ตกตะลึง“ใช่ ถูกข้าฆ่าตายแล้ว”มู่หนิงพยักหน้า แล้วกล่าวต่อ “แน่นอนว่า ในเรื่องนี้พี่สะใภ้ใหญ่หยางและพี่สะใภ้รองฟ