All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 31 - Chapter 40

เจ้าหน้าที่หลี่เต็มไปด้วยความสงสัย จึงเอ่ยถามอีกครั้ง “แมลงร้ายอะไรกัน ร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียว?”“คือเจ้านี่”รองแม่ทัพจางเปิดปากกระสอบ ทันใดนั้นกุ้งมังกรน้อยกว่าสิบตัวก็คลานยั้วเยี้ยออกมาเขายื่นมือหมายจะจับขึ้นมาพิจารณาดูสักตัว แต่ไม่ทันระวังถูกมันหนีบเข้า“ซี๊ด~”รองแม่ทัพจางต้องออกแรงอย่างมาก กว่าจะสลัดเจ้ากุ้งมังกรน้อยออกไปได้“ไม่ได้การ เจ้าสิ่งนี้สร้างความเสียหายมากเกินไป พวกเราต้องรีบเดินทางไปยังอำเภอชิงเหอ แจ้งเรื่องแก่นายอำเภอก่อน ให้เขารีบกราบทูลฝ่าบาทโดยเร็ว”รองแม่ทัพจางร้อนใจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาอันโศกเศร้าของชาวบ้านยามร้องขอความช่วยเหลือ ขอบตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“พระเจ้าช่วย! เหตุใดแมลงพวกนี้ถึงได้หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวเช่นนี้”อวิ๋นชิงชิงค่อนข้างขี้ขลาด เมื่อเห็นกุ้งมังกรน้อยคลานไปทั่ว นางก็รีบไปหลบอยู่ด้านหลังพี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่านตามสัญชาตญาณ“ข้าก็ไม่เคยเห็นมาก่อน”“ข้าเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน”เหล่าพี่สะใภ้ต่างพากันส่ายหน้า แสดงออกว่าไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นมาก่อน“แมลงชนิดนี้ข้าเคยเห็น เมื่อก่อนที่คันนาแถวบ้านเกิดข้าก็มี เพีย

“ขอรับ”เจ้าหน้าที่หลี่ไม่กล้าโต้แย้งอีก หยิบกุญแจออกมาไขโซ่ตรวนให้มู่หนิงอย่างไม่สบอารมณ์“แล้วก็ช่วยหาชุดสะอาดมาให้สักชุด จากนั้นหาโรงเตี๊ยม เปิดห้องพักสักสองห้อง ข้าต้องล้างเนื้อล้างตัวเสียหน่อย”มู่หนิงดมกลิ่นเสื้อผ้าที่เริ่มเหม็นเปรี้ยวบนตัว แล้วเสนอขึ้นมาอีกครั้งเจ้าหน้าที่หลี่ทนฟังต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ตวาดขึ้นว่า “เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนัก เหตุใดจึงเรียกร้องนั่นนี่ไม่จบไม่สิ้น”มู่หนิงกลอกตาใส่เขาอีกรอบ แล้วยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเขาอย่างเหลืออด “เจ้านี่นะ หัดใช้สมองเสียบ้าง ข้าตัวเหม็นขนาดนี้ หากเดินออกไป ชาวบ้านคงนึกว่าข้าเป็นขอทาน ใครจะไปเชื่อถือว่าข้ากำจัดแมลงร้ายได้?” “เจ้าหน้าที่หลี่ รีบไปซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้ามา แล้วก็หาโรงเตี๊ยมด้วย”ตอนนี้รองแม่ทัพจางแทบจะยอมทำตามใจมู่หนิงทุกอย่าง อีกทั้งข้อเรียกร้องของนางก็ไม่ได้มากเกินไป การแต่งตัวแบบนี้ออกไปพบชาวบ้านก็ดูไม่ค่อยดีจริง ๆ “ขอรับ”เจ้าหน้าที่หลี่รับคำด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขา มู่หนิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้“รองแม่ทัพจาง ระหว่างที่ข้าไปสอนชาวบ้านกำจ

“ขอถุงให้ข้าสักใบได้หรือไม่ ข้าเองก็อยากจะจับบ้าง”มู่หนิงเห็นท่านป้าคนหนึ่งถือถุงกระสอบอยู่สองใบ จึงเดินเข้าไปขอแบ่งมาใบหนึ่งของอร่อยอย่างกุ้งมังกรน้อย นางก็ไม่อยากจะพลาดไปจำได้ว่าตอนที่มิติเปิดพื้นที่ส่วนใหม่ขึ้นมา ด้านในดูเหมือนจะมีพื้นที่เพาะปลูกและดินดำอยู่ แม้ว่านางจะยังไม่ทันได้เข้าไปดูให้ละเอียดก็ถูกเนรเทศเสียก่อนแต่ในเมื่อมีดิน มีนา และมีอากาศ ก็หมายความว่าสามารถเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ได้นางไม่รู้ว่าทางหนานเจียงจะมีกุ้งมังกรน้อยหรือไม่ แต่เพื่อป้องกันเอาไว้ก่อน จับพวกมันโยนเข้าไปเลี้ยงในมิติย่อมอุ่นใจกว่าดูท่า นางคงต้องหาโอกาสเข้าไปสำรวจในมิติสักรอบ โดยเฉพาะคฤหาสน์หลังนั้น นางยังไม่รู้เลยว่าข้างในมีอะไรอยู่บ้างมู่หนิงเห็นรองแม่ทัพจางและลูกน้องยืนนิ่งอยู่ริมฝั่ง จึงหันไปเรียก “รองแม่ทัพจาง พวกท่านมัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบไปขอถุงกระสอบจากชาวบ้านมาช่วยกันจับสิ มิเช่นนั้นเดี๋ยวพวกท่านจะอดกินนะ”“ได้”รองแม่ทัพจางเองก็อยากรู้นักว่า เจ้าแมลงร้ายนี่จะอร่อยเพียงใดเขาโบกมือ เหล่าเจ้าหน้าที่ก็พากันลงไปลุยจับกุ้งมังกรน้อยในนาแล้วเนื่องจากกุ้งมังกรน้อยมีจำนวนมากมายมหาศาล ปร

ตอนนั้นข้ายังเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่มีความสำคัญใด ๆ ท่านแม่ทัพโม่คงจำข้าไม่ได้แล้ว แต่บุญคุณครั้งนั้น ข้าจางหู่จะจดจำไปชั่วชีวิตมีครั้งหนึ่งที่ออกรบ พวกเรากับท่านแม่ทัพถูกข้าศึกปิดล้อมอยู่ในหุบเขา ตอนนั้นขาดทั้งน้ำและเสบียง ท่านแม่ทัพอุตส่าห์ล่าหมูป่ามาได้สองตัวด้วยความยากลำบาก แต่เขากลับมอบเนื้อส่วนที่ดีที่สุดให้แก่เหล่าทหาร ส่วนตัวเองกลับดื่มเพียงเลือดหมูประทังชีวิตข้าไม่เชื่อว่าคนคนหนึ่งที่รักชาติรักแผ่นดินและรักประชาชนเช่นนี้ เขาจะขโมยของในคลังหลวง หรือมีจิตใจคิดก่อกบฏล่วงเกินเบื้องสูงคนที่รู้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาก็เท่านั้น” จางหู่พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือและสะอึกสะอื้น “ข้ารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เป็นคนรับหน้าที่คุมตัวท่านแม่ทัพมาเนรเทศ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ข้าไม่กล้าจินตนาการเลยว่าท่านแม่ทัพกับครอบครัวจะต้องเผชิญกับความทรมานสาหัสเพียงใดระหว่างเดินทางถึงกระนั้น ข้าก็ยังรู้สึกละอายใจยิ่งนัก วินาทีที่เห็นบาดแผลของท่านแม่ทัพติดเชื้อจนเป็นไข้ ข้าแทบอยากจะไปตามหมอมารักษาเขาทันทีแต่ข้ารู้ดีว่าในกลุ่มเจ้า

“ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อใด?”มู่หนิงได้ยินเสียงเขา จึงเดินมาที่ข้างเตียงเพื่อตรวจดูบาดแผล“ตื่นได้สักพักแล้ว ได้ยินท่านแม่กับพวกพี่สะใภ้บอกว่าเจ้าไปช่วยชาวบ้านกำจัดแมลงร้าย ทุกคนก็เลยมารอเจ้ากลับอยู่ที่นี่”“ซี๊ด~”ดูเหมือนว่าฤทธิ์ยาแก้ปวดจะหมดลงแล้ว โม่จิ่นยวนเพียงแค่ขยับแขนเบา ๆ ก็เจ็บปวดจนต้องทำหน้าเหยเก“เจ็บแล้วยังจะขยับมั่วซั่วอีก”มู่หนิงเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดของเขา ก็บ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์“น้องเจ็ด พวกเรากลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะ”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่และเหล่าพี่สะใภ้ยิ้มแย้มพลางดันหลังกันเดินออกไป จงใจเว้นพื้นที่ส่วนตัวไว้ให้ทั้งสองคนเมื่อคนในครอบครัวออกไปแล้ว ภายในห้องก็พลันเงียบสงบลงมู่หนิงคิดจะฉวยโอกาสก่อนที่มื้อเที่ยงจะทำเสร็จ เข้าไปดูในมิติสักหน่อย แต่กลับได้ยินโม่จิ่นยวนเอ่ยถาม “เจ้ากำจัดแมลงร้ายพวกนั้นได้อย่างไร? ข้าได้ยินพี่สะใภ้บอกว่าในนามีแมลงยั้วเยี้ยเต็มไปหมด เจ้าออกไปแค่ประเดี๋ยวเดียว ก็กำจัดได้หมดแล้วหรือ?”มู่หนิงตอบกลับไป “ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แค่จับมันมาผัดกินก็สิ้นเรื่องแล้ว”“กินแมลงร้ายหรือ?”โม่จิ่นยวนตกตะลึงอย่างยิ่ง“ใช่แล้ว ข้า