All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 41 - Chapter 50

“อื้ม!”เหมิงเหมิงพยักหน้าพร้อมส่งรอยยิ้มน่ารัก“แย่แล้ว ข้าน่าจะเข้ามาประมาณสองชั่วโมงแล้ว ไม่ได้การ ข้าต้องออกไปแล้ว”มู่หนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองเข้ามานานเกินไปแล้ว จึงวางเหมิงเหมิงลง แล้วรีบคว้าแก้วน้ำไปตักน้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์จากบ่อขึ้นมาหนึ่งแก้วเหมิงเหมิงเห็นนางรีบร้อนเช่นนั้น ก็บินตามมาอธิบายเรื่องความต่างของเวลาในมิติด้วยรอยยิ้ม “เจ้านายไม่ต้องรีบร้อน เวลาในมิติกับภายนอกมีความแตกต่างกัน สิบวันในนี้เท่ากับหนึ่งวันข้างนอก ท่านเข้ามาสองชั่วโมง ข้างนอกเพิ่งผ่านไปแค่สิบกว่านาทีเท่านั้นเจ้าค่ะ”“เป็นอย่างนี้นี่เอง เช่นนั้นข้าก็ไม่รีบแล้ว”มู่หนิงได้ยินดังนั้น ก็เดินสำรวจมิติต่ออีกรอบ พบว่าทั่วทั้งหมู่บ้านรวมถึงบนภูเขา ล้วนเต็มไปด้วยดินดำอันอุดมสมบูรณ์ด้านหลังคฤหาสน์ยังมีอ่างเก็บน้ำ เหมาะแก่การเลี้ยงปลาเป็นอย่างยิ่ง“เหมิงเหมิง ขายอัญมณีบางส่วนอีก แล้วแลกพันธุ์ปลามาให้ข้าสักหน่อย อย่างเช่นปลาหัวโต, ปลาช่อน, ปลาอู่ชาง, ปลาซีกเดียว, ปลากะพง แล้วก็กุ้งแม่น้ำ กุ้งฝอย เอามาเลี้ยงไว้ในอ่างเก็บน้ำ”มู่หนิงร่ายรายชื่อปลาน้ำจืดที่ตนเองชอบกินออกมาเป็นชุดโดยเฉพาะปลาซีกเดียวกับปลากะพ

“แม่นางน้อย ข้าไม่รู้ว่าวิชาแพทย์ของเจ้าเป็นอย่างไร แต่ข้าอยากบอกอาการของคุณชายน้อยให้เจ้าฟังเสียหน่อย คร่าว ๆ คือเขาหกล้มศีรษะกระแทกพื้น จากนั้นก็หมดสติไม่ฟื้นมาจนถึงตอนนี้ ข้าตรวจดูแล้ว ลูกชายของพวกเขามีเลือดคั่งในสมอง ตอนนี้ไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว หากเจ้ารักษาได้ก็โปรดช่วยรักษาเถิด แต่หากรักษาไม่ได้ก็ถือว่าแล้วกันไป”ท่านหมอกล่าวจบ ก็ส่ายหน้าด้วยความเวทนา “เด็กที่น่าสงสาร อายุเพิ่งจะสิบแปดแท้ ๆ เฮ้อ~”มู่หนิงได้ยินดังนั้น ก็ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขออภัยด้วย ข้าเองก็จนปัญญา”อาการแบบนี้ จำเป็นต้องผ่าตัดโดยด่วนเท่านั้นถึงแม้ในมิติของนางจะมีเครื่องมือแพทย์ครบครัน แต่นางก็ไม่อาจเสี่ยงเปิดเผยความลับเรื่องมิติเพื่อช่วยคนแปลกหน้าได้สองสามีภรรยาได้ยินดังนั้น ร่างกายก็อ่อนระทวยทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง ราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง แววตาที่เคยมีความหวังพลันดับวูบลงมู่หนิงผลักประตูห้อง ก้าวเท้าเข้าไปได้เพียงครึ่งก้าว จู่ ๆ ลูกในท้องก็เริ่มดิ้นอย่างคึกคัก ความรักของแม่ได้ปะทุขึ้นในชั่วพริบตานางหันกลับไปมองท่านหมอ เอ่ยขึ้น “หากท่านมีเข็มทอง ข้าอาจจะพอลองดูได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่โม่จิ่นยวนได้ยินนางเอ่ยถึงโลกของนาง แม้จะไม่มีคำบรรยายใด ๆ แต่เขากลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอย่างยิ่งโลกที่นางเคยใช้ชีวิตอยู่มาก่อนหน้านี้ จะเป็นโลกแบบไหนกันนะ?“ส่งเข็มทองมาให้ข้า”มู่หนิงแบมือออก ส่งสัญญาณให้โม่จิ่นยวนส่งเข็มทองให้นาง“ได้”โม่จิ่นยวนประคองถ้วยใส่น้ำยาฆ่าเชื้อ หยิบเข็มทองออกมาหนึ่งเล่มแล้วส่งให้นางมู่หนิงลงมืออย่างรวดเร็ว ฝังเข็มลงบนจุดต่าง ๆ บนใบหน้าของเด็กหนุ่ม จุดไป่ฮุย[1] จุดซ่างซิง[2] จุดอิ้นถัง[3]... และจุดอื่น ๆ นางค่อย ๆ ฝังเข็มลงไปทีละเล่มด้วยความละเอียด จริงจัง และระมัดระวังมากที่สุดโม่จิ่นยวนไม่เคยเห็นนางในยามที่ตั้งใจทำอะไรจริงจังเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกราวกับว่าทั่วทั้งร่างของมู่หนิงราวกับมีรัศมีเจิดจรัสส่องประกายออกมา นางช่างน่าหลงใหล งดงามจนน่าตกตะลึงถึงเพียงนั้น“มองอะไรอยู่ ยืนบื้อทำอะไร ส่งเข็มต่อสิ”มู่หนิงหันกลับมา ก็เห็นโม่จิ่นยวนกำลังจ้องมองนาง จู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรง จากนั้นก็บ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์“อ้อ~”โม่จิ่นยวนขานรับด้วยสีหน้าแดงก่ำ แล้วส่งเข็มทองเล่มสุดท้ายให้นางหลังจากที่มู่หนิงฝังเข็มเสร็จ ใบหน้าของ

พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองเห็นนางท้องโตไม่สะดวก จึงลงมาช่วยประคอง ทว่านางเพิ่งจะหันหลัง เสียงของท่านหมอก็ดังไล่หลังมา“แม่นางน้อย ยาที่ท่านต้องการ ข้าจัดมาให้แล้ว”ท่านหมอวิ่งมาจนเหงื่อท่วมตัว กลัวเหลือเกินว่าหากช้าไปเพียงวินาทีเดียว มู่หนิงจะจากไปเสียก่อน“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พวกท่านประคองจิ่นยวนขึ้นไปก่อน แล้วช่วยหยิบตั๋วเงินลงมาให้ข้าทีเจ้าค่ะ”มู่หนิงรับห่อยาสมุนไพรมาจากมือท่านหมอ รอจนกระทั่งพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองหันหลังกลับไป นางก็แสร้งทำเป็นล้วงมือเข้าไปในอก ดึงเอาตำราฝังเข็มเล่มหนึ่งออกมาจากในมิติ แล้วมอบให้เขา “นี่คือตำราเกี่ยวกับการฝังเข็ม ข้าดูออกว่าท่านเป็นหมอที่ดี ตำราเล่มนี้ข้ามอบให้ท่าน”“ขอบคุณแม่นางน้อย”ท่านหมอรับตำราฝังเข็มมาด้วยความรักใคร่หวงแหน ประคองไว้ในอ้อมอกราวกับของล้ำค่า“เก็บไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นเข้า” มู่หนิงกลัวคนอื่นมาเห็นเข้า จึงกำชับให้เขาเก็บไว้ให้ดี แล้วถามต่อ “ค่ายาสมุนไพรทั้งหมดเท่าไร?”ท่านหมอรีบเก็บตำราเข้าไปในอกอย่างว่าง่าย กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่นางน้อยมอบตำราล้ำค่าถึงเพียงนี้ให้ข้า ข้าจะกล้าเก็บเงินท่านได้อย่างไร”“เช่นนั้นก็ได้

ที่สำคัญก็คือก็คือ สัตว์มีชีวิตพวกนี้ต้องกินต้องถ่าย หากเอาไว้บนรถม้า มีหวังได้ขี้เต็มรถแน่“แม่นางน้อย”หลังจากมู่หนิงเลือกของเสร็จ เสียงของท่านหมอร้านยาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังเห็นเขาบังคับรถม้าคันหนึ่งวิ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว“ท่านหมอ นี่ท่าน...”มู่หนิงมองเขาที่ขับรถม้าเข้ามา ก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของเขาเท่าไรนักท่านหมอกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าแม่นางน้อยต้องการซื้อรถม้า ข้าเลยไปรวบรวมเงินจากชาวบ้านไปซื้อมาให้คันหนึ่ง แล้วก็กังวลว่าพวกท่านต้องค้างอ้างแรมในป่าเขาจะหนาวเอาได้ จึงเตรียมพวกผ้านวมบางส่วนมาให้ด้วย”เขารู้ดีว่าครอบครัวของมู่หนิงกำลังถูกเนรเทศ แต่เขาไม่ได้พูดแพร่งพรายออกไป เพียงแค่จัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นให้พวกนางอย่างเงียบ ๆ “ขอบคุณ”มู่หนิงมองรถม้าที่เพิ่มมาอีกคัน ด้านในบรรจุของที่พวกนางต้องการไว้ครบครัน นางจึงไม่เกรงใจรับไว้ทั้งหมดหลังจากร่ำลาชาวบ้านแล้ว ทุกคนก็ออกเดินทางอีกครั้งมีรถม้าเพิ่มมาอีกหนึ่งคันจากท่านหมอ ชาวบ้านก็แทบอยากจะยัดสิ่งของทั้งหมดใส่เข้าไป แม้จะเป็นเช่นนี้ ข้างในก็ถูกยัดจนเต็มแน่นเอี๊ยดรองแม่ทัพจางเองก็ฉวยโอ