All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 11 - Chapter 20

นางน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก เหตุใดพอหยกแขวนเพิ่งจะเปิดประตูอีกบานหนึ่งของมิติ ก็มีคนมาใช้มิติร่วมกับนางแล้วตามพล็อตเรื่องน้ำเน่าในนิยาย ก็ต้องเป็นเพราะหยกแขวนเปื้อนเลือดของเขาแน่ ๆ จึงได้เปิดความสามารถให้คนสองคนใช้มิติร่วมกันได้มิน่าล่ะ เมื่อวานตอนที่นางยกข้าวและกับข้าวกลับไปให้เขาที่ห้องนอน ถึงได้กลิ่นหอมจาง ๆ บนตัวเขามิน่าล่ะ พอเขาได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของนาง ถึงได้รีบตักข้าวเข้าปากทันที ที่แท้ก็เพื่อกลบกลิ่นนั่นเองที่น่าโมโหที่สุดก็คือ ตอนนั้นเขาไม่ยอมสารภาพกับนางตรง ๆ ยังจะเอาแกนสาลี่ที่กินเสร็จแล้วใส่กลับเข้ามาในมิติเพื่อยั่วโมโหนางอีกนางจะมองว่านี่เป็นการท้าทายได้หรือไม่?“ขอโทษนะ เมื่อวานในหัวของข้าจู่ ๆ ก็ปรากฏมิติที่ไม่เคยเห็นมาก่อนขึ้น ข้างในยังเต็มไปด้วยของกินมากมาย ตอนนั้นข้าหิวอยู่พอดี ก็เลยลองชิมสาลี่ไปลูกหนึ่ง สาลี่นั่นรสชาติดีเกินไป พอไม่ทันระวังก็เลยเผลอกินไปหลายลูกตอนนั้นข้ายังคิดอยู่เลยว่านี่มันที่ไหนกันแน่ จนกระทั่งในมิติมีข้าวสารของจวนแม่ทัพโผล่เข้ามาอีกหลายกระสอบ พอคิดเชื่อมโยงไปถึงการเปลี่ยนแปลงของเจ้าในช่วงสองวันนี้ ก็เลยมั่นใจได้ในทันทีว่าต

ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ นางยังมีอารมณ์มานั่งแทะน่องไก่ได้อีกสภาพจิตใจของแม่สาวน้อยคนนี้ช่างร่าเริงไม่ธรรมดาจริง ๆ “ข้าดูหน่อย”มู่หนิงไม่รีบร้อน ก่อนจะตรวจสอบระยะเวลาคูลดาวน์ ก็ยังไม่ลืมที่จะยัดน่องไก่เข้าปากไปอีกหนึ่งคำช่วยไม่ได้ ปกตินางไม่เคยเป็นคนตะกละตะกลามมาก่อนตั้งแต่ที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางก็มักจะหิวจนตาลายอยู่บ่อย ๆ คงได้แต่พูดว่า ไม่ใช่นางที่กินเก่ง แต่เป็นเจ้าตัวเล็กในท้องต่างหากที่กินเก่งเกินไป “เป็นอย่างไรบ้าง เหลือเวลาอีกนานเท่าใด?”โม่จิ่นยวนได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที ก็เอ่ยปากเร่งมู่หนิงอีกครั้ง“หนึ่งเค่อ ยังเหลืออีกหนึ่งเค่อ”มู่หนิงไม่มีกำลังภายใน ดังนั้นจึงไม่รู้เลยว่าทหารรักษาพระองค์ได้ล้อมพระราชวังไว้ทั้งหมดแล้ว และอีกไม่นานก็จะมาตรวจค้นถึงตำหนักเย็นแห่งนี้แล้ว“จริงสิ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเรื่องท้องพระคลังถูกขโมยถูกพบเข้าแล้ว?”นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเขาก็อยู่กับนางแท้ ๆ เหตุใดเขาถึงรับรู้ได้ แต่นางกลับไม่รู้โม่จิ่นยวนตอบกลับ “ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารรักษาพระองค์แล้ว การเคลื่อนไหวของทหารรักษาพระองค์ในยามนี้ ย่อมเป็นเพราะส

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ประหลาดพิกลพ่ะย่ะค่ะ จากการสืบสวนของกระหม่อม พบว่าก่อนที่คลังหลวงจะถูกปล้น มีทหารยามหน่วยหนึ่งได้ยินเสียงฝีเท้าบนหลังคาอาคารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคลังหลวง แต่เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นไปดูกลับไม่พบผู้ใดเลย หรือว่าจะเป็นฝีมือของภูตผีพ่ะย่ะค่ะ”ผู้บัญชาการเฉินคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก จึงได้แต่พูดข้อสันนิษฐานของตนออกไปผลคือเมื่อฮ่องเต้ได้ฟัง ก็ยิ่งทรงพระพิโรธหนักขึ้น“บังอาจ ไม่รู้หรือว่าเรื่องภูตผีปีศาจเป็นเรื่องต้องห้ามที่สุดในวังหลวง จับโจรไม่ได้ก็คือจับไม่ได้ นี่กลับโยนความผิดไปให้ผีสางอย่างนั้นรึ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรผู้บัญชาการเฉินและผู้บัญชาการหลูที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยแววตาเปี่ยมบารมีและเย็นชา กล่าวตำหนิว่า “ข้าคือโอรสสวรรค์ ไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีเทวดาอะไรทั้งสิ้น หากในโลกนี้มีผีจริง เหตุใดจึงไม่เคยมีผู้ใดเคยพบเห็น”“กระหม่อมผิดไปแล้ว”ผู้บัญชาการเฉินรีบก้มหน้ารับผิดแต่โดยดี“ฝ่าบาท เรื่องนี้ประหลาดจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ยินมาว่าเมื่อวานจวนอัครเสนาบดีก็ถูกปล้นเช่นกัน พระองค์ทรงคิดว่าอาจจะเป็นฝีมือของคนกลุ่มเดียวกันหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ผู้บัญชาการหลูนึกถึงข่าวลือที่ตน

“ข้าง่วงแล้ว นอนเถอะ”มู่หนิงไม่ได้ตอบคำถามของเขา นางหลับตาลงนอนเพราะเรื่องเช่นนี้ แค่ชั่วครู่ชั่วยามย่อมไม่อาจพูดให้จบได้ถึงแม้โม่จิ่นยวนจะเป็นแม่ทัพที่สุขุมรอบคอบ แต่หากเอ่ยถึงโลกในอีกพันปีข้างหน้า เกรงว่าเขาก็คงจะกลายเป็นเด็กช่างสงสัย ที่มีคำถามไม่รู้จบสิ้นอาจเป็นเพราะมู่หนิงง่วงมากจริง ๆ ไม่นานนางก็ผล็อยหลับไปโม่จิ่นยวนฝืนทนความเจ็บปวดทางร่างกายแล้วพลิกตัว สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าที่หลับใหลของนางโดยไม่รู้ตัวยามหลับใหล มู่หนิงให้ความรู้สึกสงบนิ่งดุจวันเวลาที่งดงาม ไม่ได้ดูแข็งกร้าวและทรงอำนาจเหมือนยามตื่น แต่กลับมีความงามอีกแบบหนึ่งที่ชวนให้เจริญตาเจริญใจเห็นได้ชัดว่านางเป็นสตรีที่ดี การที่ตระกูลโม่บังคับวิงวอนให้นางเก็บเด็กไว้ ถือว่าได้ทำผิดต่อนางอย่างยิ่งแล้วตอนนี้กำลังจะถูกเนรเทศไปยังหนานเจียง หนทางยาวไกล ทั้งยังต้องติดตามพวกเขาไปตกระกำลำบากอีกหลายเดือนโม่จิ่นยวนรู้สึกผิดในใจอย่างยิ่ง เขามองใบหน้างดงามหมดจดของมู่หนิง พลางเอ่ยเสียงเบา “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนของโลกนี้ รอให้เจ้าคลอดลูกแล้ว หากเจ้าอยากไปใช้ชีวิตในแบบที่เจ้าต้องการ ข้าจะมอบหนังสือหย่าร้างให้”วันเนรเทศ

สภาพของเขาในยามนี้ ไหนเลยจะเหลือท่าทีหยิ่งผยองโอหังเหมือนเมื่อครู่ ใบหน้าถูกทุบตีจนบวมเป่งราวกับหัวหมู ต่อให้พ่อแม่มาเองก็คงจำไม่ได้“เร็ว เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ รีบส่งตัวคนตระกูลโม่ไปให้พ้น”หลัวตงสั่งลูกน้องด้วยร่างกายที่โซซัดโซเซและศีรษะที่มึนงงเขาในตอนนี้ แค่เห็นหน้าโม่จิ่นยวน ก็รู้สึกโมโห อยากจะรีบส่งตัวเขาออกไปนอกเมืองให้เร็วที่สุด“พวกเจ้ากล้าหรือ”“แม่ทัพโม่คือแม่ทัพแห่งต้าโจวของเรา เป็นแม่ทัพของประชาชนและเป็นแม่ทัพใหญ่เจิ้นกั๋วเพียงคนเดียวที่พวกเรายอมรับ ใครก็ห้ามพาตัวท่านไป”ชาวบ้านออกมายืนขวางอีกครั้ง ปกป้องราวกับลูกในไส้ พวกเขาล้อมรอบโม่จิ่นยวนและครอบครัวของเขาไว้ตรงกลางในวินาทีนี้ คนตระกูลโม่ทุกคนต่างซาบซึ้งใจจนหลั่งน้ำตา“บรรพชนทุกท่านเห็นหรือไม่ ตระกูลโม่ไม่ได้ปกป้องคุ้มครองเหล่าประชาราษฎร์แห่งต้าโจวโดยเปล่าประโยชน์”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ประนมมือทั้งสองข้างขึ้น พลางแหงนมองท้องฟ้าทั้งน้ำตาความรู้สึกเหน็บหนาวที่ได้รับมาจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พลันถูกความอบอุ่นของเหล่าชาวบ้านเข้ามาแทนที่ในทันใดมู่หนิงประคองโม่จิ่นยวนอยู่ เขาเดินเข้าไปหาฝูงชนที่กำลังรุมล้อมหลัวตงสองสามก้า