“ท่านแม่~”“ท่านแม่~”เห็นมู่หนิงออกมา เจ้าตัวน้อยสองคนร้องเรียกหามารดาพร้อมกัน“พ่อ~”จู่ ๆ โม่ซีเย่ก็ร้องเรียกพ่อขึ้นมา สิ่งนี้ทำให้โม่จิ่นยวนดีใจแทบล้นอก“หนิงหนิง! เจ้าได้ยินรึเปล่า เย่เอ๋อร์เรียกท่านพ่อได้แล้ว”โม่จิ่นยวนรีบอุ้มโม่ซีเย่ขึ้นมาจากเตียงด้วยความดีใจ ตื่นเต้นจนต้องรีบหันไปพูดกับมู่หนิง“พะ…พ่อ~”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสองแฝดมีใจสื่อถึงกันหรืออะไร โม่ซีเหยียนได้ยินพี่ชายร้องเรียกท่านพ่อ นางก็หัวเราะคิกคักพลางเรียกด้วยหนึ่งคำ“หนิงหนิง! เหยียนเอ๋อร์กับเย่เอ๋อร์เรียกข้าท่านพ่อพร้อมกันเลย เจ้าหยิกข้าที ดูสิว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”โม่จิ่นยวนในยามนี้ดีใจราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง ดวงหน้าหล่อเหลางดงามยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าของมู่หนิง สื่อให้นางหยิกตนเองแรง ๆ สักทีมู่หนิงวางเจ้าสามสีลงกับพื้น ก่อนจะอุ้มโม่ซีเหยียนไว้ในอ้อมแขน แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “ไม่ต้องหยิกท่านหรอก นี่เป็นเรื่องจริง ข้าเองก็ได้ยินเหมือนกัน”นางเข้าใจความรู้สึกตื่นเต้นของโม่จิ่นยวนที่ได้ยินพวกลูก ๆ เรียกเขาว่า ‘ท่านพ่อ’ เป็นครั้งแรกนี้ดี เพราะเมื่อครึ่งเดือนก่อน นางก็เคยผ่านความรู้สึกนี้มาแล้วเหมือนกันพูดจ
더 보기
로그인
