หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท의 모든 챕터: 챕터 401 - 챕터 410

ราวกับจะบอกว่า ดูสิ นี่คือจุดจบที่เจ้าทำให้ข้าโกรธมู่หนิงและโม่จิ่นยวนยืนอยู่อีกด้านของหน้าต่าง เพียงแค่ได้ยินเสียงร้องเมี้ยว ๆ ของมัน ก็รู้ว่ามันลำพองใจเพียงใดหลังจากที่ได้ชำระแค้นแน่นอนว่าหากเป็นไปได้ นางย่อมปรารถนาให้กู้เฉียงถูกงูพิษกัดตายไปเสียเดี๋ยวนี้ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา อย่างไรเสียฐานะของกู้เฉียงก็ประจักษ์ชัดอยู่ตรงนั้น หากตายไปในตอนนี้ นางเองก็ไม่แน่ใจว่าจะส่งผลกระทบต่ออนาคตหรือไม่ดังนั้น เมื่อมู่หนิงเห็นเจ้าสามสีชำระแค้นแล้ว ก็รีบอุ้มมันจากไปพร้อมกับโม่จิ่นยวน“เอาล่ะ รีบให้หนู งู แมลง มดพวกนั้นถอยไปเถิด คนชั่วย่อมมีจุดจบของคนชั่ว วันนี้ถือว่าเจ้าได้แก้แค้นแล้ว”มู่หนิงลูบหัวของเจ้าสามสีด้วยความเอ็นดู แล้วบอกให้มันหยุดมือ“เมี้ยว~”เจ้าสามสีพยักหน้าอย่างว่าง่าย เห็นเพียงมันหันกลับไปทางสัตว์เหล่านั้นแล้วส่งเสียงร้องเมี้ยว ๆ อีกสองคราบรรดาหนู งู แมลง มดเหล่านั้นเมื่อได้ยินแล้ว ก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทางทันทีหลังจากกู้เฉียงเห็นหนูและงูไปหมดแล้ว ถึงได้ทรุดนั่งลงกับพื้น เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผากด้วยความหวาดกลัวโชคดีที่เดรัจฉานพวกนี้ไปแล้ว มิเช่นนั้นชีวิตน้อย

อ้านเยว่มีความไว้วางใจต่อมู่หนิงและโม่จิ่นยวนอย่างเต็มเปี่ยม หลังจากฟังมู่หนิงกล่าวจบ ก็พาองครักษ์ลับถอยออกไป“พวกเราไปคุยกันในมิติ”มู่หนิงพาซวนหยวนเฉินเข้าไปในมิติ“นี่... ที่นี่คือตำหนักสวรรค์หรือ? สวยงามเหลือเกิน”ซวนหยวนเฉินเพิ่งเคยเข้ามาในมิติของมู่หนิงเป็นครั้งแรก มองคฤหาสน์ที่หรูหราโอ่อ่า ชั่วพริบตาก็นึกว่าตนเองมาถึงสรวงสวรรค์“พี่หญิงของท่านมิใช่เทพเซียนเสียหน่อย ยังจะตำหนักสวรรค์อีก นี่คือมิติของข้า”มู่หนิงพาเขามาที่ห้องอาหาร ชี้ไปยังหม้อไฟที่อยู่บนโต๊ะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กินเถิด กินอิ่มแล้วค่อย ๆ คุยกัน”“หม้อไฟของโปรดข้า”ซวนหยวนเฉินเห็นหม้อไฟ ดวงตาทั้งสองข้างก็เปล่งประกายมู่หนิงยิ้มอย่างเอ็นดู “รู้ว่าท่านชอบกินหม้อไฟ และก็รู้ว่าช่วงนี้ท่านกังวลมาก ต้องไม่ได้กินข้าวดี ๆ แน่ ดังนั้น ระหว่างทางที่มา ข้าก็เลยให้ศูนย์ศูนย์สองเตรียมหม้อไฟไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้ว”“ขอบคุณพี่หญิงมู่”ซวนหยวนเฉินนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความดีใจ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อวัวลายหินอ่อน เนื้อแกะสไลด์ ผ้าขี้ริ้ว สไบนางวัว ไส้กรอกแฮม กึ๋น และอื่น ๆทั้งหมดถูกเทลงไปในหม้อพร้อมกัน“ท่านค่อย ๆ กิน ไม่มีใคร

“ผลผลิตสูงเพียงนี้? คงไม่ใช่ว่ากุเรื่องขึ้นมาหรอกกระมัง?”“นั่นสิ มันเทศที่เจ้าถืออยู่ในมือ ยังไม่ใหญ่เท่ามันหวานที่เรานำเข้ามาจากแคว้นต้าโจวเลย เกรงว่าหนักไม่ถึงหนึ่งตำลึงด้วยซ้ำ เป็นเช่นนี้ เจ้ายังกล้าบอกว่าหัวหนึ่งสามารถโตได้ถึงหนึ่งหรือสองจินอีก ช่างน่าขบขันสิ้นดี ข้าว่าเจ้ากำลังหลอกลวงเบื้องสูง”“ฮ่าฮ่าฮ่า~”ขุนนางบางคนที่แอบสมคบคิดกับกู้เฉียงและอัครเสนาบดี ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมากลางท้องพระโรง“บังอาจ”ซวนหยวนเฉินได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเขา ก็ตวาดออกมา แล้วหันกลับไปประทับบนบัลลังก์มังกร“สิ่งที่เซวียอ้ายชิงดั้นด้นนำกลับมาจากทางตะวันตกนับพันลี้ ต่อให้ผลผลิตไม่สูงอย่างที่เขาว่าไว้ พวกเจ้าก็ไม่ควรดูแคลนเช่นนี้ หากพวกเจ้ามีความสามารถ พวกเจ้าก็จงไปหาเสบียงอาหารที่ให้ผลผลิตหนึ่งหมื่นจินต่อหนึ่งหมู่กลับมาให้แคว้นฉู่เสีย พูดราวกับว่าหากข้าแก้ปัญหานี้ไม่ได้ พวกเจ้าที่นั่งกันอยู่จะทำได้อย่างนั้นแหละ ถ้าใครยังกล้าพูดจาส่งเดชอีก จะถูกลากออกไปประหาร”ซวนหยวนเฉินมองไปยังเหล่าขุนนางที่หัวเราะเยาะด้วยท่าทางน่าเกรงขามเพียงประโยคเดียวที่ให้พวกเขาไปหาเอง ก็เพียงพอที่จะทำให้คนกลุ่มนี้หุ

“มีผู้ใดจะคัดค้านอีกหรือไม่? หากมีก็จงว่ามา หากไม่มี ก็จะเลิกประชุมเช้าแล้ว”ซวนหยวนเฉินแทบจะรอให้เลิกประชุมขุนนางไม่ไหวแล้วประการแรก เขาอยากจะไปดูเซวียเหรินสักหน่อย ถือโอกาสพาหมอหลวงไปรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของเขา หรือตรวจดูว่าร่างกายเป็นอะไรร้ายแรงหรือไม่ประการที่สอง เขาอยากไปหามู่หนิง เพื่อบอกนางว่าปัญหาเรื่องเมล็ดพันธุ์ได้รับการแก้ไขแล้ว นางจะได้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปลู่พาน อ๋องผู้สำเร็จราชการที่เงียบมาโดยตลอด ก้าวไปข้างหน้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ฝ่าบาท! มีข่าวลือว่าวรยุทธ์ของแม่ทัพตระกูลโม่นั้นเป็นเลิศเหนือผู้ใด กระหม่อมเองก็อยากจะขอคำชี้แนะ ไม่ทราบว่าจะเป็นไปได้หรือไม่?”ซวนหยวนเฉินมองไปยังโม่จิ่นยวนและโม่จิ่นเฉินทั้งสองคน อยากจะทราบความเห็นของพวกเขาวรยุทธ์ของอ๋องผู้สำเร็จราชการนั้น เรียกได้ว่าสูงกว่าแม่ทัพเจิ้นกั๋วกู้เฉียงอยู่มากนัก เพียงแต่เขาไม่เคยโอ้อวดฝีมือ จึงไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาแข็งแกร่งเพียงใด“ได้”โม่จิ่นยวนและโม่จิ่นเฉินพยักหน้าให้เขา จากนั้นจึงหันไปมองอ๋องผู้สำเร็จราชการเหล่าขุนนางเมื่อได้ยินเช่นนั้น ต่างก็กระจายตัวออกเป็นสองฝั่งตามสัญชาตญาณ

ในฐานะคนจากยุคปัจจุบันอย่างนาง แม้จะมีนิสัยยึดติดความสะอาดในเรื่องพวกนี้ แต่ก็ต้องแยกแยะตามสถานการณ์อีกทั้งหลังจากที่โม่จิ่นยวนอยู่กับนาง หัวใจทั้งดวงก็อยู่ที่นาง เรียกได้ว่าทุ่มเทให้หมดทั้งใจ ดังนั้นนางจึงไม่มีอะไรต้องใส่ใจ“ฟู่~”เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของนาง ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะทุกคนต่างชอบมู่หนิงมาก และไม่อยากเห็นท่าทางเศร้าสร้อยของนาง“เรื่องของหลี่เชียนเชียน ข้ามักจะรู้สึกว่าเป็นปัญหา ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกว่านางกำลังเล่นตุกติกเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนนี้ดูแล้วชัดเจนว่ากำลังเตรียมการเพื่อแย่งตัวน้องเจ็ดกลับไปในภายหลัง”ในช่วงที่หลี่เชียนเชียนเปิดโรงย้อมผ้า มู่อวิ๋นชิงเคยอยู่ร่วมกับนางมาช่วงหนึ่ง ก็รู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่ได้จริงใจเหมือนตอนที่พบในแคว้นต้าโจวแล้วตอนนั้นนางยังนึกว่าเป็นเพราะหลี่เชียนเชียนประสบกับเหตุการณ์พลิกผันในครอบครัว ถึงได้นำไปสู่การเล่นตุกติกบางอย่างที่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจในภายหลังตอนนี้พอลองคิดดู สาเหตุที่แท้จริงของนางอยู่ที่ตัวน้องเจ็ด“แม้จะบอกว่าหลี่เชียนเชียนเคยช่วยชีวิตข้า แต่ตอนที่พวกเราออกจากตระกูลหลี่ ก็ได้ตอบแทนบุญคุณนี้ไปแล้ว ประกอบกับหล