All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 341 - Chapter 350

“อ้าวพี่จางจิ้ง ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แผนพี่เหรอ” หญิงสาวก้มลงกระซิบข้างหูของเขา “พี่รู้ไหมแบบนี้ซื่อเว่ยต้าตี้จะอายุขัยลดลง” หญิงสาวถอนตัวถอยออกมายืนอย่างสง่างามปกติ“รู้สิ อายุของเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่คืนนั้นแล้ว ฟางเฟย” เกาฟางเฟยหยุดชะงักเล็กน้อย แล้วเดินจากไปเกาจางจิ้งนั่งเงียบตลอดเวลาตั้งแต่ฟางเฟยเดินจากไปพร้อมซื่อเว่ยต้าตี้ เจียอีกับลี่จูชวนคุย เขาก็ทำแค่พยักหน้าส่ายหน้า สายตามองออกไปข้างหน้า หากใครมองเห็นคงคิดว่านายน้อยเกา มีสมาธิชมการแข่งขัน แต่แท้ที่จริงเกาจางจิ้งกำลังใช้หูทิพแอบฟังบทสนทนา ที่อยู่ใกล้ออกไปถึงบ้านใหญ่สกุลเกาชายหนุ่มร่างกำยำ ถือม้วนกระดาษในมือ เดินตรวจงานภายในจวนสกุลฟาน ที่เพิ่งถูกขายเปลี่ยนมือ และกำลังจะมีงานมงคลในเร็ววันนี้ ทั่วทั้งเรือนแลดูคึกคัก ด้วยเหล่าทหารและแรงงานที่พอหาได้ รวมทั้งช่างไม้ช่างปูน ที่เร่งมือซ่อมแซมปรับปรุงเรือนให้เหมาะสมคู่ควรต่อการเป็นเรือนหอสำหรับคู่บ่าวสาวใหม่“อ้าว…เร่งมือหน่อย ทางนั้นน่ะ เจ้าเก็บงานสีประตูยังไม่เรียบร้อยนะ ข้าขออีกหน่อย วันงานคนจะเดินผ่านเข้าออกตรงนี้เป็นจำนวนมาก เกิดเห็นตำหนิเช่นนี้เข้าจะขายหน้าหมด”“ขอรับ ท่านฉือเกาเทา ข

“องค์ชาย ท่านรู้หรือไม่ คนของสำนักนาฏศิลป์หลบหนีกันไปที่ใดบ้าง ข้าพบท่านจู้นักบรรเลงสังคีตศิลป์ครั้งสุดท้าย เขาทำงานในโรงน้ำชาเล็ก ๆ ที่แทบจะไม่มีคนรู้จัก เขาเคยเป็นถึงนักบรรเลงที่ทรงโปรดปราน แต่เวลานี้ ได้กินน้ำข้าวก็ถือว่าดีแล้ว” นางลู่ซิงอี เล่าสิ่งที่ตนประสบพบเจอ พร้อมน้ำตานองหน้า “ครั้งหนึ่งข้าเคยคิดจะขายตนเอง จะเอาไปเป็นทาส เป็นขี้ข้าเป็นบ่าว หรือเป็นเมียก้นครัว อะไรก็ได้หมด ขอแค่มีโรงใส่ศพบิดาจัดพิธีศพให้กับท่าน ข้าก็พอใจแล้ว”เฟิ่งหวางได้ยินเรื่องราวที่สุดหักห้ามความรู้สึก น้ำตาพลันหยดลงจากดวงตาลงบนหลังมือ “แล้วเจ้าผ่านพ้นมันมาได้อย่างไร”“นับว่าข้ายังโชคดี ระหว่างที่นั่งรอผู้ใจบุญมาซื้อข้าอยู่นั้น มีเฒ่าแก่ท่านหนึ่งซึ่งเขาเคยเป็นลูกค้าของบิดาข้า ผ่านมาพบเข้า เขาช่วยออกค่าทำศพให้ ด้วยบิดาข้าเคยช่วยเขายามตกยาก ในตอนนั้นข้าเองก็ตัดสินใจที่จะยอมเป็นอนุของเขาเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ภรรยาเอกไม่ยอม นางชี้ทางให้ข้ามาพบท่านที่นี่ โดยจัดหาว่าจ้างรถม้าให้ และตรวจดูกำหนดการเดินทางของพระสนม ให้ข้าติดตามขบวนเสด็จมาห่าง ๆ อันที่จริงนางทำไปก็เพื่อจัดการข้าให้ออกจากจวน ไกลห่างจากสามีนาง แต่นั่นก

“ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องหวนคืนกลับไปแก้ไข เจ้าทำเพื่อผู้อื่นมามากพอแล้วฟางเฟย ถึงเวลาที่เจ้าควรทำเพื่อตนเองทำเพื่อปัญจธาตุ และเพื่อข้า ข้ารอคอยตามหาเจ้ามานาน ไม่คิดชดเชยวันเวลาเพื่อข้าบ้างหรือ”หญิงสาวมองดูใบหน้างดงามของเทพเจ้าดวงดาว แววตาเวลานี้เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ฟางเฟยก้าวเท้าเข้าหาเทพเจ้าดวงดาวแล้วสวมกอดเขา สัมผัสความรู้สึกแห่งการรอคอยของเทพเจ้าตรงหน้า กลิ่นหอมของเขาร่างอุ่นและเสียงหัวใจเต้น ร่างจำแลงของซื่อเว่ยต้าตี้ เหมือนคนทุกอย่าง ยกเว้นกลิ่นหอมประจำตัวที่ไม่เหมือนใครตลับไม้แกะลายดอกเหมยถูกนำมาวางบนโต๊ะทำงานของเฟิ่งหวาง ก่อนที่ผู้วางมันจะเดินจากไป เฟิ่งหวางกลับมาจากส่งสินค้าด้านนอก ต้องการเตรียมผงกำยานสำหรับลูกค้าอีกราย ซึ่งนางต้องจัดการกับรายการสินค้าที่ค้างคาให้จบสิ้นก่อนวันมงคลจะมาถึง นางไก่ฟ้าห้าสีรับรู้ได้ทันทีถึงสิ่งแปลกปลอมบนโต๊ะทำงาน นางไม่แตะตลับไม้นั่นด้วยซ้ำ ด้วยกลิ่นที่อยู่ด้านในช่างไม่คุ้นเคย ใกล้วันงานมงคลทั้งตัวนางและเทพเจ้าธาตุดินต่างระวังตัวอย่างเข้มงวด กับลูกค้าบางรายหากไม่จำเป็นต้องไปเอง โจวซานป๋อจะจัดทหารให้เป็นผู้ไปส่งแทน เพราะป้องกันความปลอดภัยให้กับว่

“ข้าเป็นเทพธิดา หาใช่ ปีศาจ แต่ที่โหดร้ายเพราะข้าชิงชังพวกเจ้านัก โจวซานป๋ออ่อนด้อยมีอะไรให้น่าสังหาร พวกเจ้าถึงก่อกวนไม่เว้นวาง”“โจวซานป๋ออ่อนด้อยเชิงยุทธ แต่เขามีบิดา…เป็นถึงอ๋องปราบศัตรู และมีชาวบ้านประชาชนทั้งแผ่นดิน ที่รักเขา เช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อผู้สืบอำนาจคนต่อไป” ชายหนุ่มร่างใหญ่พูดจบ ก็มีเลือดสด ๆ ไหลออกมาจากปากและจมูก ดิ้นอัก ๆ อยู่ได้เพียงครู่ ก็แน่นิ่งขาดลมหายใจ หญิงสาวมองดูซากศพด้วยสายตาเย็นชา นางเพียงสะบัดแขนแสื้อ แล้วเดินหันหลังให้กับศพชายฉกรรจ์ ที่ถูกขนไก่ฟ้าห้าสีปักลำคอ ซากศพและคราบเลือดที่เปื้อนพื้นถนนก็อันตรธานหายไปจนสิ้นจากชุดสีสันต์ฉูดฉาดก็แปลเปลี่ยนเป็นสีพื้นธรรมดาปกติ รอยอักษรเต๋อกลางหว่างคิ้วหายไป หญิงสาวเดินเข้าไปควงแขนเทพเจ้าธาตุดิน จับร่างเขาหันหลังแล้วดีดนิ้วสองครั้ง มนต์หยุดเวลาก็คลายตัวออก เวลากลับมาเดินเหมือนครั้งชายหนุ่มหญิงสาวกำลังเดินข้ามธรณีประตูเพื่อเข้าจวนสกุลหลี่โจวซานป๋อกะพริบตาถี่เหมือนรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่ด้วยร้อยยิ้มของเฟิ่งหวาง ผสมกับเสียงพูดคุยอ่อนหวาน กลับทำให้ชายหนุ่มหูอื้อเคลิบเคลิ้ม ปล่อยเลยตามเลย เดินคลอเคลียหญิงคนรักเข้า

“เฟิ่งหวางข้าขอโทษ ข้าแค่แอบกลับไปหาตงฉาง ไม่คิดว่าทางนี้จะมีปัญหาถึงเพียงนี้ พี่สาว ท่านอย่าโกรธข้านะ ครั้งนี้ข้าสำนึกแล้วจริง ๆ”“พอเถอะ หากท่านต้องการช่วย” เฟิ่งหวางเหลียวหลังกลับไปมองยังค่ายทหารขององค์รัชทายาท “จัดการพวกเขาแทนข้า พวกเขายังไม่ตาย เพียงแต่จะเสียสติคลุ้มคลั่ง เจ้าจัดการได้หรือไม่ ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาเก็บตัวเจ้าสาว ข้าถูกจับออกมาเช่นนี้ ลู่ซิงอี คงป่าวประกาศบอกคนในจวนหมดแล้ว ข้าต้องรีบกลับไป” เฟิ่งหวางกางปีกไก่ฟ้าห้าสีออก หมายใจบินกลับจวนสกุลหลี่ แต่ด้วยพลังที่หายไป ทำให้ร่างไก่ฟ้าคืนร่างสัตว์สวรรค์ได้ไม่สมบูรณ์ “พี่สาว พอเถอะ ท่านไม่ควรใช้มนต์หรือเดินพลัง ทางนี้ข้าจะจัดการให้ท่าน ไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน”“ซือซง เจ้าฟังข้า ผู้ใดควรสิ้นชีพหรือวิปริต ก็ปล่อยให้เป็นไปตามนั้น ผู้ใดไม่เกี่ยวข้องให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จงเป็นเพียงความฝัน ฟื้นตื่นทุกอย่างจบสิ้น เจ้าทำได้หรือไม่”“ได้ข้าทำได้”“ดีมาก” เฟิ่งหวางพูดจบ นางก็ล้มตัวลงหมดสติ ดีที่ซือซงประคองนางไว้ทัน ร่างบางจึงไม่ทรุดลงไปนั่งบนพื้นซือซงอุ้มร่างเฟิ่งหวางที่คืนร่างเป็นมนุษย์ปกติธรรมดา กลับมายังจวนสกุลหลี่