All Chapters of ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ: Chapter 401 - Chapter 410

ปลายแหลมของหอกสามง่ามพุ่งเข้าลำคอของซือซง แต่ไม่ทันจะถูกผิวหนังหอกสามง่ามก็ถูกอาวุธบางอย่างทำให้เสียทิศทาง จากที่ควรพุ่งปักร่างหัวใจธาตุไฟ หอกสามง่ามกลับย้ายไปปักลงข้างตัวเด็กหนุ่มแทน อาวุธลึกลับเองก็พุ่งปักลงบนพื้นตรงหน้าซือซงเช่นกัน เด็กหนุ่มก้มลงดูอาวุธตรงหน้าด้วยความยินดี“ดาบปัญจธาตุ ท่านเทพผู้พิทักษ์” ซือซงหันไปมองผู้มีบุญคุณ และได้เพียงแค่เอ่ยถึงตำแหน่งของเกาจางจิ้ง เด็กหนุ่มก็ต้องค่อย ๆ หุบยิ้มลง สีข้างเย็นวาบ รู้สึกเสียดร้อนตอนที่ของแหลมคมถูกชักออกจากร่าง ไท่จื่อไฉ่เหลียงหวง ใช้มีดสั้นที่พกติดตัวแทงเข้าชายโครงของซือซงจนมิดด้าม แล้วชักมีดออกอย่างรวดเร็ว ไม่ปราณีต่อเด็กหนุ่มแม้แต่น้อยซือซงได้แค่หันไปมองหน้าโอรสสวรรค์ด้วยความไม่เข้าใจ ต่อความรุนแรงที่เขาทำ แล้วหันกลับมามองดูเทพเจ้าดวงดาวและเทพผู้พิทักษ์แห่งปัญจธาตุ ก่อนที่เขาจะแข็งใจค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินมาหาคนทั้งสอง เลือดทะลักออกจากบาดแผลจนชุดสีดำของเขาเปียกชุ่มไปด้วยของเหลว ก่อนที่ร่างกายที่เหนื่อยหล้าจะหมดแรงล้มลง เหลืออีกเพียงครึ่งจะถึงผู้มีพระคุณ สายตาของเด็กหนุ่มเริ่มพล่าเลือน ภาพสุดท้ายที่เห็น คือร่างของเทพเจ้าตงฉางที่ถูก

จูเชว่เห็นแบบนั้นก็นึกขำ เป็นถึงบุตรชายจักรพรรดิ์สวรรค์ แต่กลับกำเนิดมาเป็นได้แค่หงส์สีขาว ถ้านับตามศักดิ์เผ่าวิหก นางยังมีศักดิ์เป็นถึงราชินีเผ่า เพียงแต่ตำแหน่งนั้นก็หาได้คู่ควรกับนาง การถูกดึงมาเป็นสัญลักษณ์แห่งสี่สัตว์เทพนี่ต่างหากเล่าที่คู่ควรซื่อเว่ยต้าตี้เพียงตวัดดาบดาราพิฆาต ด้านหลังก็ปรากฏเงาของมังกรขาวตัวใหญ่ สัตว์สวรรค์ทั้งสองต่างคำรามใส่กัน จนเสียงดังกึกก้องไปทั่ว ลมพายุโหมพัดกระหน่ำ ด้วยพลังจากเทพเจ้าทั้งสองที่ปล่อยออกมา ก่อนที่ทั้งสองจะพุ่งตัวเข้าปะทะกันอย่างบ้าครั่งชิงหลงที่กำลังช่วยรักษาขาให้ไป่หู่ มองเห็นนางพญาปีศาจที่กำลังแอบหลบหนี เขารีบส่งสัญญาณบอกจูเชว่ สัตว์เทพหงส์ไฟไม่รอช้า เพียงนางพ่นไฟใส่ไปตามทิศทางของนางปีศาจ นางก็ทรุดตัวลงหวาดกลัวตัวสั่น ยอมแพ้อย่างง่ายดาย จูเชว่ใช้โอกาศที่สองเทพสวรรค์กำลังต่อสู้กัน บังคับนางปีศาจ ให้คืนเชือกมัดเซียนที่สมุนของนางขโมยไปจากเทพเจ้าตงฉางพร้อมยาถอนพิษ และยังลากตัวนางไปยังเทพเจ้าธาตุไม้ ที่ถูกโซ่ตรวจปีศาจมัดล่ามเอาไว้ นางปีศาจยอมร่ายคาถาปลดโซ่ตรวนออกจากร่างเทพเจ้ากุ้ยอ้ายป๋อเฉิง กรงเล็บแหลมคมของสัตว์เทพหงส์เพลิง เพียงหยิกกดเข้า

ผู้เฒ่าเต่าดำเข้าใกล้เทพเจ้าดวงดาวได้เพียงเล็กน้อย ก็ถูกพลังของซื่อเว่ยต้าตี้ผลักออกมาอย่างรุนแรง แต่ไม่ทันที่สัตว์เทพเต่าดำจะร่วงถึงพื้น ก็ถูกใครบางคนรับเอาไว้ได้ทันเวลา“ท่านผู้อาวุโสเป็นอย่างไรบ้าง ท่านไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่”“ขอบใจมากท่านเทพผู้พิทักษ์ ข้าไม่เป็นไร นั่นเป็นเพราะเจ้ารับข้าไว้ทัน ไม่เช่นนั้นกระดองเต่าแก่ ๆ ของข้าอาจแตกไปแล้ว ท่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ เขาไม่รู้สึกตัวไปแล้ว พลังมารของเขามีมากเกินไป”เกาฟางเฟยคว้าเชือกมัดเซียนจากมือท่านเทพอาวุโสเต่าดำ แล้วกระโดดลอยตัวเข้าหาซื่อเว่ยต้าตี้“ฟางเฟย กลับมา” เกาจางจิ้งรีบตะโกนเรียกน้องสาวให้กลับมา แต่เพราะฟางเฟยรู้ว่า มีแต่เธอเท่านั้น ที่เทพเจ้าดวงดาวจะรู้ตัวคืนความทรงจำกลับมาเป็นปกติได้ แบบนี้มีหรือที่จะฟังเขา'ซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าเกาฟางเฟย ข้ารู้ท่านจำเสียงข้าได้ ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ไม่ว่าเวลานี้ท่านจะเป็นใคร ข้าก็จะอยู่ข้างท่าน ลืมตามองข้าได้ไหม นี่เชือกมัดเซียนของท่าน รับมันไปสิ ท่านต้องใช้มันจัดการกับไท่จื่อไฉ่เหลียงหวง ซื่อเว่ยต้าตี้ อย่าทำให้เรื่องนี้ต้องกลายเป็นประเด็นผูกมัด ให้ตัวเองต้องลำบากอีก" เสียงอ่อนหวานแผ่วเบา ชุ่

“ค่อย ๆ ครับนายท่าน” อาฉู่รีบเข้ามาประคองผู้เป็นนาย เสาหลักแห่งสกุลเกา ที่ช่วงนี้พักผ่อนน้อยจนอ่อนเพลีย ชายชราเดินไปยืนดูร่างของหลานสาว ที่เพิ่งได้มาอยู่ร่วมชายคากันได้ไม่นาน ชายชรายกมือขึ้นลูบศีรษะฟางเฟย พร้อมมองดูใบหน้าซูบซีดของเธอ“ฟางเฟย ปู่มาเยี่ยม เข้มแข็งไว้นะ ปู่รอเธอมาทำขนมให้กิน มาอ่านหนังสือให้ฟัง กลับมารอบนี้ปู่จะสอนวิชาหมาก ต่อไปจะได้เล่นกับเธอ ไม่ไปเล่นนอกบ้านแล้ว ปู่รู้นะว่าเธอเป็นห่วง อาฉู่มันบอกปู่หมดแล้ว ตอนนี้ปู่ก็ไม่ได้ไปเล่นข้างนอกแล้วนะ ไปแต่เกากังเฟยหรง เพราะต้องไปดูงานแทนจางจิ้งไงล่ะ ตอนนี้อาศัยเล่นกับเจ้าสี่ เจ้ากังจ้านกับเจียอี สองคนนั้นเริ่มงานศาลเจ้าปัญจธาตุให้เธอแล้วนะ กลับมาเร็ว ๆ ปู่คิดถึง ดูสิเดี๋ยวนี้เหมือนเราเจอหน้ากันน้อยมาก ทั้งที่ก็มองเห็นกันอยู่ทุกวัน”ชายชราเดินย้ายเตียงมาที่หลานชาย เกาจางจิ้งแม้จะหลับน้อยกว่าเกาฟางเฟย แต่สภาพนายน้อยสกุลใหญ่ที่นอนเป็นผักเน่าในตอนนี้ เป็นเรื่องที่ถูกปิดเป็นความลับสูงสุดของตระกูล เพื่อไม่ให้ศัตรูเคลื่อนไหว“จางจิ้ง ปู่มาเยี่ยมแก ไม่ว่าตอนนี้แกกับฟางเฟยจะอยู่ที่ไหน ทำอะไรกันอยู่ ฟังปู่นะ แกต้องมีสติรู้ตัว แล้วดูแลน้

เกาจางจิ้งเริ่มรู้สึกตัวชาหนาวเย็น แต่ยังมองเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน หูยังรับเสียงได้ดี อาการเจ็บแน่นหายไปแล้ว แค่ขยับตัวเคลื่อนไหวยากเย็น ชายหนุ่มพยายามยกมือขึ้นจับมือฟางเฟย ที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น“ฟางเฟย เจ็บตรงไหน รึเปล่า”“พี่จางจิ้ง พี่อย่าเป็นอะไรไปนะ ฉันปลอดภัยดี หื้อ…พี่จางจิ้ง”“ไม่ร้อง อย่าร้อง พี่ไม่เป็นไร ไม่รู้สึกเจ็บแล้ว พิษมันคงทำให้ตัวชา หูกับตายังชัดเจน ไม่เป็นไรแล้ว”“ไม่เป็นได้อย่างไง มือพี่เย็นมาก ดูสิ เย็นเหมือนคนตาย ฉันใจไม่ดีเลย เลือดก็ออกเยอะมาก”เกาจางจิ้ง พยายามฝืนยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า ทั้งที่เลือดยังไหลออกมาจากปากไม่หยุด ภายในคงย่ำแย่พอสมควร ชายหนุ่มคิดในใจ แต่ไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้าขวัญเสียไปมากกว่านี้ ทำใด้แค่ยิ้มให้เธอและพยายามบีบมือเธอไว้“ท่านจูเชว่ ท่านเซี่ยนหวู่ พาเขาทั้งสองออกไป”“แต่ท่าน”“ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการได้ ที่ไม่ทำตั้งแต่แรก เพราะคิดว่าควรจับเขาเป็น ๆ ไม่คิดเลยว่า ไฉ่เหลี่ยงหวงจะไล้หัวใจได้ถึงเพียงนี้ ในเมื่อเขาทำให้สหายข้าบาดเจ็บ ไม่สิ เจ้าตั้งใจทำร้ายนาง แต่จางจิ้งเพื่อปกป้องนางแล้ว เขาต้องมารับเคราะห์ แบบนี้ข้าก็ไม่สมควรต้องเ