Todos os capítulos de Marreid to the secret Billionaire: Capítulo 151 - Capítulo 160

Pagkatapos ng ulan, nanatili lang sina Adrian at Calestine sa loob ng kubo, pareho pa ring basa ang buhok, pareho pa ring hindi nagmamadaling gumalaw. Tahimik ang paligid—yung klase ng katahimikan na hindi awkward, kundi komportable. Yung tipong kahit walang magsalita, ramdam mong may connection. Naka-upo si Adrian sa sahig, nakasandal sa pader ng kubo. Si Calestine naman, nakapulupot ang tuhod, nakasandal sa balikat niya. Pareho silang nakatingin sa labas, sa ulan na unti-unting humihina. “Alam mo,” biglang sabi ni Calestine, mahina ang boses, “ang weird.” “Alin?” tanong ni Adrian, hindi inaalis ang tingin sa labas pero hinigpitan nang konti ang braso sa balikat niya. “Yung pakiramdam na… wala tayong ginagawa pero parang ang saya.” Ngumiti si Adrian. “Hindi weird yun.” “Hindi?” “Hindi. Kasi kapag tama yung kasama mo, kahit katahimikan nagiging bonding.” Napalingon si Calestine sa kanya. “Ang lalim mo na naman.” “Kasalanan mo,” sagot niya agad. “Nakahawa ka.” Napatawa si Ca

Tahimik pa rin ang paligid nang tuluyang makatulog si Calestine sa dibdib ni Adrian. Ramdam niya ang mahinang pag-angat at pagbaba ng dibdib nito, ang bigat na hindi nakakapagod—kundi nakakapagpakalma. Hindi gumalaw si Adrian. Kahit naninigas na ang braso niya, hindi niya iyon ininda. Ayaw niyang magising si Calestine. “Finally,” bulong niya sa sarili, halos hindi marinig. “Peaceful ka na.” Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ni Calestine, parang binibilang ang bawat segundo na magkasama sila sa ganitong katahimikan. Wala siyang iniisip na trabaho, wala siyang iniisip na responsibilidad—siya lang at ang babaeng nasa bisig niya. Pero kahit ganoon, hindi pa rin tuluyang nawawala ang selos sa dibdib niya. Hindi dahil may ibang tao—kundi dahil natatakot siya sa mundo sa labas. Sa araw na babalik sila sa realidad kung saan hindi na sapat ang yakap para protektahan ang isang tao. “Hindi kita papabayaan,” mahina niyang sabi, parang pangako. ⸻ Nagising si Calestine dahil sa lamig ng

Tahimik pa rin ang paligid, pero hindi ito yung katahimikang awkward. Ito yung katahimikang may laman—may emosyon, may seguridad. Nakahiga pa rin si Adrian sa hita ni Calestine, nakapikit, habang patuloy niyang hinahaplos ang buhok nito gamit ang mga daliri niya. Parang kabisado na ng kamay niya ang bawat hibla. “Hindi ka pa ba inaantok?” tanong ni Calestine, mahina ang boses. “Antok ako,” sagot ni Adrian. “Pero ayokong matulog.” “Bakit?” “Kapag natutulog ako, parang mabilis ang oras,” sagot niya. “Gusto ko munang huminto.” Napangiti si Calestine. “Drama mo na naman.” “Hindi drama,” sagot ni Adrian, bahagyang dumilat at tumingin sa kanya. “Honest.” Tumigil sandali ang kamay ni Calestine sa paghaplos. Bumaba ang tingin niya kay Adrian, seryoso pero malambot ang mga mata. “Then stay awake,” sabi niya. “And stay here.” Hindi na sumagot si Adrian. Ngumiti lang siya at muling pumikit, mas lumalim ang hinga. Bahagyang inilipat ni Calestine ang posisyon niya para mas maging komport

Tahimik pa rin ang paligid nang magising si Calestine sa mahinang paghaplos sa buhok niya. Nakatagilid siya, nakaharap kay Adrian, at ang unang bumungad sa kanya ay ang seryosong mukha nito—nakatingin sa kanya na parang may binibilang na segundo. “Ang aga mo,” bulong niya, paos pa ang boses. Ngumiti si Adrian. “Ikaw ang maaga. Gumagalaw ka na kanina pa.” “Hindi ko namalayan,” sagot ni Calestine. “Nakakatulog pala ako ng ganyan.” “Oo, Sa dibdib ko,” dagdag ni Adrian, parang ipinagmamalaki. Umiling si Calestine at bahagyang umusog palapit. “Hindi ka ba nangalay?” “Hindi,” sagot niya agad. “Kahit buong ka gabi pa tulog sa dibdib ko.” Tumitig si Calestine sa kanya, may halong lambing at pagtataka. “Hindi ka talaga normal.” “Normal ako,” sagot ni Adrian. “In love lang.” Nanatili silang nakahiga sa buhangin, hindi nagmamadali. Si Calestine, nakapatong ang isang kamay sa dibdib ni Adrian, parang sinusukat ang tibok ng puso nito. Si Adrian naman, hinahaplos ang likod ng kamay niya,

Tahimik ang paligid nang magising ulit si Adrian. Hindi dahil sa liwanag o ingay ng alon—kundi dahil wala na sa braso niya si Calestine. Agad siyang napamulat. “Cal?” mababang tawag niya, bahagyang paos ang boses. Nakita niya si Calestine ilang hakbang ang layo, nakatayo sa gilid ng tubig. Nakaharap ito sa dagat, nakalaylay ang buhok, hinahayaang basain ng alon ang paa niya. May suot pa rin itong simpleng cover-up, pero kahit gano’n, hindi pa rin naalis ang instinct ni Adrian na bantayan siya. Tumayo siya agad. Hindi siya tumakbo. Hindi rin siya nagsalita. Lumapit lang siya, tahimik, hanggang sa maramdaman ni Calestine ang presensya niya sa likod. “Good morning ulit,” sabi ng dalaga nang hindi lumilingon. “Hindi ka nagpaalam na aalis kana sa tabi ko,” sagot ni Adrian, bahagyang seryoso. Napangiti si Calestine at humarap sa kanya. “Nandito lang naman ako.” “Still,” sagot niya. “I woke up and you weren’t there.” “Nag tatampo na naman ang asawa ko?” tukso niya. “Oo, Protectiv