Tahimik pa rin ang paligid nang mapansin ni Adrian na gumalaw si Calestine. Bahagya itong umupo, inayos ang buhok na tinangay ng hangin, at tumingin sa malayo. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kumurot sa dibdib niya.“Bakit ka nakatingin doon?” tanong ni Adrian, pilit casual ang tono.Napalingon si Calestine. “Ha? Wala. Ang ganda lang ng view.”Tumango si Adrian, pero hindi siya kumbinsido. Lumapit siya at naupo sa tabi ni Calestine, inilapag ang kamay sa buhangin, malapit sa kamay niya—hindi pa hawak, pero ramdam ang presence.“Kanina ka pa tahimik,” dagdag niya.“Hindi naman,” sagot ni Calestine. “Relax lang.”Pero si Adrian, ramdam na ramdam ang paggalaw ng utak niya. Kapag ganito si Calestine—kalma, tahimik, parang may sariling mundo—doon siya mas nagiging seloso. Hindi dahil may mali, kundi dahil takot siyang hindi na siya ang laman ng isip nito.“May iniisip ka ba?” tanong niya ulit, mas mahina.Napabuntong-hininga si Calestine at humarap sa kanya. “Adrian, bakit
Última atualização : 2025-12-31 Ler mais