Todos os capítulos de Marreid to the secret Billionaire: Capítulo 161 - Capítulo 170

Tahimik ang loob ng private jet habang unti-unting bumababa ang altitude. Nakaupo si Adrian sa tabi ng bintana, isang kamay sa armrest, yung isa mahigpit na hawak ang kamay ni Calestine. Ang bawat paghawak, bawat galaw, ramdam ng dalaga—parang kung sino man ang titingin, walang makakaapekto sa kanila.Hindi pa man sila nakakarating sa Pilipinas, ramdam na ni Adrian ang bigat ng pagbabalik. Hindi lamang dahil sa media attention o sa inggit ng iba, kundi dahil sa responsibility niya bilang asawa—ang pangalagaan si Calestine mula sa kahit anong posibleng masaktan siya.“Okay ka lang?” tanong ni Calestine, napansin ang seryosong tingin nito sa labas.“Yeah,” sagot ni Adrian, pero hindi agad tumingin sa kanya. “Just… thinking.”“About what?”“About how different everything will be paglapag natin,” sagot niya, nakatingin sa lumilipad na mga ulap.Tahimik si Calestine saglit. Alam niya ang ibig sabihin ni Adrian. Pilipinas. Media. Pangalan ni Adrian Cruz. At ngayon, kasama na siya sa kwento—

Tahimik ang umaga sa bahay nina Adrian at Calestine. Walang camera, walang bulungan, walang mata ng publiko. Tanging sikat ng araw lang na pumapasok sa bintana at ang mahinang tunog ng tasa ng kape na inilapag ni Adrian sa mesa. Nakatayo si Calestine sa may bintana, pinagmamasdan ang labas. May kakaibang pakiramdam sa dibdib niya—hindi kaba, pero hindi rin ganap na payapa. “Okay ka lang?” tanong ni Adrian habang inaabot sa kanya ang kape. Tumango si Calestine. “Oo. Iniisip ko lang… ang bilis ng lahat.” Umupo si Adrian sa tabi niya. “Alam ko.” “Parang kahapon lang,” dagdag ni Calestine, “wala lang ako. Tahimik. Walang may pakialam.” Hinawakan ni Adrian ang kamay niya. “At ngayon?” Ngumiti si Calestine nang mahina. “Ngayon… parang lahat may opinyon.” “Hayaan mo sila,” sagot ni Adrian, diretso ang tingin. “Hindi sila ang asawa ko.” Napangiti si Calestine, pero bago pa siya makasagot, may kumatok sa pinto. Pareho silang napalingon. Kumunot ang noo ni Adrian. “May inaasahan ka

Pagkasara ng pinto ng bahay nila, agad nagbago ang hangin.Kung kanina ay pilit ang ngiti at arte ang bawat galaw, ngayon ay hubad na hubad ang totoo—ang inggit, galit, at pagkadismaya.Inihagis ni Margaux ang bag niya sa sofa, malakas ang bagsak. Napahawak siya sa buhok niya, paikot-ikot sa sala na parang leon na nakakulong.“Bwisit,” mura niya. “Bwisit talaga!”Napatigil si Margarita sa pagtanggal ng sapatos. Dahan-dahan niya itong inilapag sa gilid, pilit pinapakalma ang sarili, pero halata ang panginginig ng kamay niya.“Tumahimik ka nga,” singhal niya. “Ang ingay mo.”Napalingon si Margaux sa kanya, nanlilisik ang mata.“Ako pa ang tatahimik?” balik niya. “Eh kung hindi ka sana umarte na parang santo-santita kanina, baka may napala tayo!”Naningkit ang mata ni Margarita.“Anong sinasabi mo?” tanong niya, malamig ang boses. “Ginawa ko ang dapat gawin.”“Ginawa mo?” tumawa si Margaux, pero walang saya. “You called her anak,” diin niya. “After everything? Sa tingin mo ba bobo siya?”

Madilim pa rin ang langit kahit halos umaga na. May mga ilaw pa sa gilid ng kalsada, kumikislap sa salamin ng itim na sasakyang dahan-dahang huminto sa tapat ng gusali. Mabagal ang preno, parang ayaw pa nitong tapusin ang sandaling iyon. Tahimik ang loob ng kotse. Hindi yung katahimikang awkward—kundi yung mabigat. Yung punô ng alaala. Yung bawat segundo, may bumubulong ng mga nangyari noon. Si Calestine ay nakaupo nang diretso sa passenger seat. Nakapatong ang kamay niya sa hita niya, bahagyang nakakuyom. Hindi siya nanginginig, pero ramdam niya ang tensyon sa sarili niya. Ang tibok ng puso niya ay steady—pero malakas. Sa tabi niya, si Adrian, mahigpit ang hawak sa manibela. Kita sa panga niya ang pagpipigil. Hindi siya galit—pero may kinikimkim. Yung klase ng galit na tahimik pero mapanganib. Huminga si Adrian nang malalim bago siya nagsalita. “Kung gusto mong umatras—” mababa ang boses niya, kontrolado, “we can leave. Walang pilitan.” Dahan-dahang lumingon si Calestine sa ka

Tahimik ang umaga sa loob ng opisina, pero hindi iyon yung uri ng katahimikan na kalmado. Ito yung katahimikang may nakaambang tensyon—parang alam ng buong gusali na may mangyayaring babago sa takbo ng lahat.Magkatabi sina Adrian at Calestine habang papasok. Pareho silang naka-formal attire, pero kitang-kita ang kaibahan. Si Adrian, dominante ang aura—isang lalaking sanay sundin, sanay katakutan. Si Calestine naman, tahimik pero matatag, hindi na yung babaeng yumuyuko sa bigat ng mga mata ng iba.Ngayon, sila ang iniiwasan tingnan ng mga tao sa company.Habang naglalakad sila sa hallway, ramdam ni Calestine ang mga bulong—hindi na bastos, kundi puno ng pagtataka.“Siya ba talaga…?”“Kasama niya lagi si Mr. Cruz…”“Grabe, ibang iba na siya ngayon.”Hindi na iyon nakakabawas ng loob. Sa halip, parang bawat bulong ay kumpirmasyon ng isang bagay na matagal na niyang ipinaglaban—narating niya ito.Huminto si Adrian sa gitna ng floor. Isang simpleng kilos lang, pero sapat para tumigil ang