Marreid to the secret Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

Tahimik ang umaga, pero hindi ito yung katahimikang payapa. Ito yung katahimikang may laman—parang may nakasabit sa hangin na hindi mo makita pero ramdam mo sa balat. Maagang nagising si Calestine. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa bigat ng pakiramdam sa dibdib niya. Hindi kaba. Hindi takot. Isang uri ng alertness na natutunan niya nitong mga nakaraang linggo—yung pakiramdam na kailangan mong maging handa kahit wala namang nangyayari. Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na inalis ang braso ni Adrian sa bewang niya. Hindi nagreklamo ang lalaki. Hindi rin gumalaw. Pero kahit nakapikit, ramdam niya ang pagbabago sa bigat ng kama. Tumayo si Calestine sa harap ng salamin. Tinitigan niya ang sarili niya—hindi para husgahan, kundi para sukatin kung gaano na siya kalayo sa dating bersyon ng sarili niya. Hindi na niya nakita ang babaeng laging nag-aalinlangan. Andoon pa rin ang pagod sa mata niya, pero may direksyon na ngayon ang tingin niya. Sa likod niya, naramdaman niya ang presens

Hindi agad dumating ang antok kay Calestine nang gabing iyon. Nakahiga siya sa kama, nakatalikod kay Adrian, nakatitig sa dilim. Hindi siya balisa—hindi rin siya kinakabahan. Parang may kung anong unti-unting nag-aayos sa loob niya. Isang tahimik na paglipat mula sa pagiging sugatan, papunta sa pagiging handa. Sa likod niya, nakahiga si Adrian, isang braso ang nakaabot sa bewang niya. Hindi mahigpit. Hindi rin maluwag. Sakto lang—parang paalala na nariyan siya, pero hindi siya sasakal. Huminga nang malalim si Calestine. Ramdam niya ang pag-angat ng dibdib ni Adrian kasabay ng paghinga nito. Pantay. Kontrolado. Pero alam niyang gising din ito. Kilala na niya ang lalaki sa paraang hindi na kailangan ng tanong. “Hindi ka pa rin natutulog,” sabi ni Adrian, mababa ang boses, parang hindi gustong sirain ang katahimikan. “Hindi pa,” sagot ni Calestine, diretso. Hindi na sinundan ng tanong. Sa halip, bahagyang humigpit ang braso ni Adrian sa bewang niya. Isang galaw na hindi pag-aari—k

Tahimik ang umaga, pero mabigat ang hangin. Hindi dahil may bagyo—kundi dahil pareho nilang alam na may binubuong lindol sa ilalim ng katahimikan. Nagising si Calestine na nakatalikod kay Adrian. Ramdam niya ang init ng katawan nito sa likod niya, ang mabagal at kontroladong paghinga na parang kahit tulog, may hawak pa ring mundo. Hindi siya gumalaw agad. Gusto niyang namnamin ang sandali—ang pakiramdam na hindi siya nag-iisa, pero hindi rin nakakulong. Unti-unting iminulat ni Adrian ang mga mata niya. Hindi siya gumalaw agad. Nakatingin lang siya sa likod ni Calestine, sa linya ng balikat nito, sa bahagyang pag-angat at pagbaba ng dibdib sa bawat hinga. May kung anong mahigpit sa dibdib niya—hindi selos, hindi galit—kundi pagmamay-ari na may kasamang respeto. Inabot niya ang buhok ni Calestine, marahang hinila pababa ang hibla, hindi para masaktan—kundi para ipaalam na gising na siya. “Gising ka na,” sabi niya, mababa. “Matagal na,” sagot ni Calestine. Hindi siya lumingon agad.

Tahimik ang umaga, pero hindi payapa. Ramdam ni Calestine iyon sa mismong paggising niya—parang may manipis na alambre sa hangin, nakahigpit sa pagitan ng dibdib at lalamunan. Hindi kaba. Hindi rin takot. Isa itong uri ng alertness na natutunan niya sa mahabang panahon ng pananatiling tahimik habang ang mundo sa paligid niya ay maingay sa panlalait. Sa tabi niya, gising na si Adrian. Hindi gumagalaw. Nakahiga lang, nakatagilid, ang isang braso ay nakapatong sa baywang niya. Mabigat. Mainit. Totoo. Hindi mapang-angkin, pero malinaw ang presensya—isang paalala na hindi siya nag-iisa, kahit kailan. Huminga si Calestine nang dahan-dahan. Hindi niya inalis ang braso ni Adrian. Sa halip, bahagya siyang lumapit, inilapat ang likod sa dibdib nito. Isang tahimik na kasunduan. Isang sandaling hindi kailangan ng salita. Sa kusina, habang nagtitimpla ng kape si Adrian, pinagmamasdan siya ni Calestine mula sa pintuan. May kakaiba sa paraan ng pagkilos ni Adrian kapag walang nanonood—mas kalm

Hindi agad bumangon si Calestine kinabukasan. Nakatitig lang siya sa kisame, pinapakinggan ang mabagal na paghinga ni Adrian sa tabi niya. May mga umagang ganito—hindi dahil pagod ang katawan, kundi dahil kailangang ayusin muna ang loob bago humarap sa mundo. Ang mga iniwang sugat ay hindi na dumudugo, pero may mga araw na ramdam pa rin ang bigat nila. Marahang gumalaw si Adrian, parang ramdam niyang gising na siya kahit hindi pa nagsasalita. Isang kamay ang dumulas sa baywang niya, hindi para pigilan, kundi para ipaalala ang presensya nito. Walang salita. Walang tanong. Isang galaw lang na nagsasabing nandito pa rin ako. Umupo si Calestine sa kama at huminga nang malalim. Hinayaan niyang bumalik ang focus—ang araw, ang trabaho, ang mundo sa labas ng kwartong ito. Hindi na siya natatakot sa labas. Pero hindi rin niya minamaliit ang kaya nitong gawin. Sa banyo, habang naghuhugas siya ng mukha, tinitigan niya ang sarili sa salamin. Mas malinaw na ang tingin niya ngayon—hindi na nag