All Chapters of Marreid to the secret Billionaire: Chapter 191 - Chapter 200

Madaling-araw nang magising si Adrian. Hindi dahil sa ingay. Hindi dahil sa panaginip. Nagising siya dahil sa biglang pakiramdam na may nagbago—yung klaseng instinct na nabubuo lang sa mga taong sanay magbantay kahit walang bantay. Nakatagilid si Calestine, nakaharap sa kanya. Mahimbing ang tulog, bahagyang nakabukas ang labi, may strand ng buhok na nakadikit sa pisngi. Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Hindi dahil takot siyang magising ito—kundi dahil gusto niyang siguraduhin sa sarili niya na nandito pa rin sila sa puntong ito. Na hindi ito isa sa mga sandaling lilipas lang. Inangat niya ang kamay at dahan-dahang inalis ang buhok sa mukha ni Calestine. Hindi niya hinaplos ang pisngi agad. Sandali muna siyang huminto, parang pinag-iisipan kung gaano kalaki ang karapatan niyang gawin iyon—kahit alam niyang meron. Nang dumampi ang mga daliri niya sa balat nito, saka lang siya huminga nang malalim. Tahimik pa rin ang mundo. Pero sa loob niya, gumagalaw na ang mga plano. Hindi

Hindi agad nakatulog si Calestine. Nakahiga siya nang nakatagilid, nakaharap sa bintana, pinagmamasdan ang ilaw ng lungsod na parang mga bituing napadpad sa maling lugar. May katahimikan sa loob ng kwarto, pero hindi iyon pahinga—isa iyong uri ng katahimikang naghihintay ng tanong na hindi mo pa kayang sagutin. Sa likod niya, ramdam niya ang bigat ng presensya ni Adrian. Hindi ito ang bigat na nakadagan, kundi ang bigat na nandiyan lang. Ang hininga nito ay pantay, pero alam niyang gising din ito. Matagal na silang magkasama para hindi maramdaman ang ganitong bagay. Dahan-dahang gumalaw si Calestine, bahagyang iniunat ang mga daliri niya sa kama. Tumama ang maliit niyang daliri sa kamay ni Adrian. Hindi niya ito agad binawi. Sa halip, hinayaan niya. Hindi rin agad gumalaw si Adrian. Ilang segundo pa ang lumipas bago niya dahan-dahang ipitin ang daliri ni Calestine—hindi mahigpit, hindi rin malambot. Isang hawak na may malinaw na mensahe: naririto ako, pero hindi kita kukunin sa

Si Calestine ay nakaupo sa kanyang cubicle, ang keyboard sa harap niya ay tila ordinaryong kagamitan lang, ngunit para sa kanya, bawat pindot ay may kasamang timbang—hindi lang trabaho ang nakasalalay, kundi pati na rin ang kontrol at pananaw ng bawat kasamahan sa opisina. Sa bawat tingin niya sa screen, nakikita niya ang mga numero, mga chart, mga deadlines—but secretly, nakikinig siya sa paligid, sa mga bulong at mga sulyap ng mga kasamahan. Ramdam niya ang curiosity, ang pagtatangkang magtanong kung paano siya nakapasok sa ganitong mataas na posisyon, paano siya naging secretary ni Adrian—at higit sa lahat, paano siya naging espesyal sa paningin ng pinaka-makapangyarihang lalaki sa building. Si Adrian, mula sa kanyang opisina, ay nakatingin sa cubicle ni Calestine gamit ang kanyang CCTV setup—isang maliit na digital screen na nagtatala ng bawat galaw sa opisina. Hindi siya nagmamadali, hindi rin siya nagmamadaling gumawa ng aksyon. Basta alam niya ang bawat galaw ng dalaga, bawat

Calestine ay nakaupo sa kanyang desk, ang mga daliri niya ay bahagyang naglalaro sa touchpad ng laptop, habang ang isip niya ay nagre-review ng meeting notes ng huling araw. Ramdam niya ang tension sa paligid, hindi lang dahil sa bagong responsibilidad bilang secretary ni Adrian, kundi dahil sa mga mata ng ibang empleyado na nagtatangkang suriin siya sa bawat galaw. Bawat lihim na titig, bawat bulong na dumarating sa kanya mula sa paligid ng office, ay parang tinutukso ang kanyang pasensya. Hindi siya natitinag—hindi na niya kailangan pang itago ang kaba. Alam niya na sa tabi niya ay si Adrian, at ramdam niya ang presensya ng lalaki na parang shadow sa bawat kilos. Kahit nakatuon sa screen, ramdam niya ang hawak ni Adrian sa kanyang likod, ang init ng kamay na dumampi sa balikat niya, hindi lamang para magbigay ng comfort, kundi para ipaalala na siya ay hindi nag-iisa. Habang nagtatrabaho, nakaramdam siya ng paglapit sa kanya ni Adrian. Ang lalaki ay nakatayo malapit, nakatingin sa

Umaga ang sumalubong kay Calestine na hindi na mabigat, pero hindi rin magaan. Yung klase ng umaga na alam mong may haharapin ka, pero handa ka na. Nakahiga siya sa kama, nakatagilid, pinagmamasdan ang likod ni Adrian. Nakahubad ang pang-itaas nito, bahagyang gumagalaw ang mga kalamnan sa bawat paghinga. Tahimik. Kontrolado. Parang kahit tulog, may bantay.Dahan-dahan siyang umupo, maingat para hindi magising ang lalaki. Pero bago pa man siya tuluyang makatayo, kumilos na ang braso ni Adrian. Hinila siya pabalik, diretso sa dibdib nito.“Saan ka pupunta?” paos ang boses, halatang bagong gising.Napangiti si Calestine, hinawakan ang kamay na nakapulupot sa baywang niya. “Mag-aayos lang.”“Maaga pa,” sagot ni Adrian, mas humigpit ang yakap. “Stay.”Hindi iyon pakiusap. Pero hindi rin utos. Isa iyong uri ng pag-angkin na hindi marahas—yung alam mong gusto ka lang niyang maramdaman nang kaunti pang sandali.Sumandal si Calestine pabalik. Ramdam niya ang init ng katawan ni Adrian, ang tibo