All Chapters of Marreid to the secret Billionaire: Chapter 201 - Chapter 210

Tahimik ang gabi, pero hindi iyon yung katahimikang nagpapahinga—kundi yung katahimikang nag-iipon ng lakas. Nakaupo si Calestine sa gilid ng kama, nakatukod ang mga palad sa kutson, nakayuko ang ulo. Basa pa ang buhok niya mula sa shower, tumutulo ang ilang patak sa balikat niya. Ramdam niya ang bigat ng araw sa mga balikat niya, hindi bilang pagod, kundi bilang patunay na may nabago. Nasa likod niya si Adrian, nakasandal sa pader, tahimik lang na pinagmamasdan siya. Hindi siya nagsasalita kapag alam niyang kailangan ni Calestine ng espasyo. Kilala na niya ang bawat kilos nito—kapag kailan niya kailangang yakapin, at kapag kailan sapat na ang presensya. Tumayo si Calestine at dahan-dahang humarap sa salamin. Tinitigan niya ang repleksyon niya. Hindi na iyon ang babaeng laging may tanong sa mga mata. Ngayon, may determinasyon na. May tapang. At kahit may bakas pa ng pagod, hindi na iyon kahinaan. Lumapit si Adrian mula sa likod at inilapag ang mga kamay niya sa magkabilang balikat

Tahimik ang opisina nang araw na iyon, pero hindi ito yung klaseng katahimikan na payapa. Ito yung katahimikang may laman—may tensyon na nakadikit sa mga dingding, sa sahig, sa hangin mismo. Ramdam iyon ni Calestine habang nakaupo siya sa mesa niya, tuwid ang likod, maayos ang pagkakaayos ng mga dokumento sa harap niya. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nag-aalala. Pero alerto ang bawat hibla ng katawan niya. Mula sa salamin ng opisina, kita niya ang repleksyon ng sarili niya—hindi na yung babaeng dating yumuyuko kapag may narinig na bulungan. Ngayon, steady ang mga mata niya. Kalma. Pero matalim. Parang handang sumugod anumang oras, pero pipiliing manahimik hangga’t hindi kinakailangan. Sa kabilang bahagi ng floor, nasa opisina niya si Adrian. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakatanaw sa lungsod. Naka-unbutton ang isang butones ng polo niya, at nakatupi ang manggas hanggang siko. May hawak siyang folder pero hindi niya ito binubuksan. Hindi dahil hindi mahalaga ang laman—ku

Tahimik ang gabi pero hindi payapa. Ganito ang klase ng katahimikan na parang may nakaambang unos—hindi dahil may mangyayaring masama, kundi dahil may binubuong lakas sa ilalim nito. Nakatayo si Calestine sa harap ng bintana ng condo, nakatanaw sa mga ilaw ng siyudad. Naka-off ang ilaw sa loob, kaya repleksyon lang niya ang nakikita sa salamin—mas matapang ang tindig, mas tuwid ang balikat. Hindi na siya yung babaeng sanay yumuko kapag may bumabangga sa kanya. Ngayon, marunong na siyang manatiling nakatayo. Sa likod niya, tahimik na inilapag ni Adrian ang mga gamit niya. Hindi siya nagsalita. Hindi niya kailangang gawin iyon. Kilala na niya ang kilos ni Calestine—kapag ganito, iniipon nito ang emosyon, pinapanday sa loob bago ilabas bilang desisyon. Lumapit si Adrian at huminto sa likod niya, sapat ang lapit para maramdaman ni Calestine ang init ng katawan niya. Hindi niya agad niyakap. Hinayaan niya munang maramdaman ng babae ang presensya niya—hindi bilang proteksyon lang, kundi

Tahimik ang gabi pero hindi payapa. Hindi dahil may gulo—kundi dahil may binubuong lakas sa pagitan nilang dalawa. Nakatayo si Calestine sa harap ng bintana, nakapulupot ang mga braso sa sarili niya habang pinagmamasdan ang lungsod. Ang mga ilaw sa ibaba ay parang mga mata—marami, mapanuri, pero malayo. Dati, pakiramdam niya hinuhusgahan siya ng bawat isa. Ngayon, parang mga ilaw na lang silang hindi na niya kailangang pansinin. Sa likod niya, tahimik na gumagalaw si Adrian. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin maingay. Isa iyon sa mga bagay na natutunan ni Calestine sa kanya—kapag seryoso si Adrian, parang mas lalong bumabagal ang kilos niya. Mas kontrolado. Mas delikado. Inilapag ni Adrian ang jacket niya sa upuan bago lumapit. Hindi niya agad hinawakan si Calestine. Tumayo lang siya sa likod nito, sapat ang lapit para maramdaman niya ang init ng katawan niya, pero hindi sapat para sakupin agad ang espasyo. Huminga nang malalim si Calestine. Ramdam niya ang presensya ni Adrian kahi

Tahimik ang opisina nang umagang iyon. Hindi katulad ng dati, ang bawat mesa ay parang may nakaimbak na tensyon. Bawat hakbang ni Calestine ay may katumbas na tingin mula sa mga kasamahan—marami ang nagtatangkang tumingin, ngunit ramdam nila ang bigat ng presensya niya. Hindi sila nakasiguro kung may puwang ba sila sa paligid niya o wala. Lumakad siya sa hallway nang diretso. Walang baluktot sa likod, tuwid ang balikat, bawat hakbang ay may kontrol. Hindi siya nagmamadali, pero ramdam ng lahat na hindi siya puwedeng balewalain. Sa bawat pintuan na nadaanan niya, parang may nagbabantang mga mata—ngunit ngayon, ang mga mata na iyon ay may halo ng pag-aalala at respeto. Pagdating niya sa elevator, sumandal siya sa dingding, huminga nang malalim. Ramdam niya ang presensya ni Adrian sa likod niya bago pa man siya tinanong. Hindi niya kailangang magtanong; alam niya na naroroon siya, tahimik, nangingibabaw sa katahimikan ng elevator. Isang kamay ang dahan-dahang sumalubong sa kanya, nakap