Lahat ng Kabanata ng Marreid to the secret Billionaire: Kabanata 211 - Kabanata 220

Tahimik ang umaga sa loob ng opisina, ngunit ramdam ni Calestine ang kakaibang tensyon sa hangin. Hindi ito ang tipikal na kaguluhan ng umaga; may halo itong anticipation, bahagyang panghuhusga, at ang kilalang inggit na palaging sumasabay sa bawat kilos niya. Habang naglalakad siya sa corridor patungo sa kanyang mesa, naramdaman niya ang mga matang nakamasid sa bawat galaw niya, bawat hakbang na parang may sinasabing tahimik: “Ano kaya ang susunod niyang gagawin?” Hindi siya natatakot. Sa katunayan, ang bawat tingin ay nagpapalakas sa kanya. Hindi lang dahil sa kanyang sariling kumpiyansa, kundi dahil sa presensya ni Adrian sa tabi niya. Ang isang kamay ni Adrian ay nakalapat sa kanyang bewang, dahan-dahan, marahan—hindi para pigilan siya, kundi para ipaalam sa lahat na si Calestine ay hindi nag-iisa. Paglapit niya sa mesa, agad siyang umupo, iniayos ang kanyang mga folder at dokumento. Ang bawat kilos niya ay maingat, bawat galaw ay may layunin. Ramdam niya ang mga bulong sa palig

Maagang dumating si Calestine sa opisina kinabukasan. Hindi dahil kinakailangan, kundi dahil gusto niyang maramdaman ang espasyo nang wala pa ang ingay ng mga bulong. Tahimik ang hallway, malamig ang hangin mula sa aircon, at ang tunog lang ng takong niya sa tiles ang bumabasag sa katahimikan. Sa bawat hakbang, ramdam niya ang sariling tibok ng puso—hindi sa kaba, kundi sa determinasyon.Pagdating sa mesa niya, inilapag niya ang bag nang maingat. Dahan-dahan niyang inayos ang mga papel, pinantay ang gilid ng mga folder, inayos ang ballpen na nakahilera. Maliit na bagay, pero nagbibigay sa kanya ng kontrol. Dati, ang ganitong oras ang pinaka-ayaw niya—ang sandaling bago magsimula ang araw, kung kailan naiisip niya ang mga matang hahatol at ang mga bibig na hindi marunong tumahimik. Pero ngayon, iba na.Narinig niya ang mahinang pag-klik ng pinto sa likod. Hindi niya kailangang lumingon para malaman kung sino iyon. Ang presensya pa lang, sapat na.Si Adrian.Hindi siya nagsalita agad. L

Maagang nagising si Calestine kinabukasan, ngunit hindi na dahil sa kaba. May kakaibang bigat sa dibdib niya—hindi takot, kundi paghahanda. Habang nakahiga siya at nakatitig sa kisame, ramdam niya ang mahinang paghinga ni Adrian sa tabi niya. Ang isang braso nito ay nakapulupot sa baywang niya, tila ba natural na proteksyon kahit sa pagtulog. Hindi siya agad bumangon. Hinayaan muna niyang maramdaman ang katahimikan ng umaga. Sa ganitong mga sandali, doon niya napapansin kung gaano kalayo na ang narating niya. Dati, gigising siya na may buhol ang sikmura, iniisip kung anong klase na namang panghuhusga ang haharapin niya. Ngayon, may buhol pa rin—pero hindi na ito gawa ng takot. Gawa ito ng determinasyon. Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na inaalis ang braso ni Adrian sa baywang niya. Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, gumalaw ito at hinila siyang pabalik nang bahagya. Napangiti siya. Kahit hindi ito nagsasalita, malinaw ang mensahe—ayaw siyang pakawalan. Pagkatapos nilang ma

Mabagal ang pag-ikot ng linggo, pero hindi mabagal ang pagbigat ng mga sandali sa pagitan nila. Kung dati ay lantaran ang mga atake, ngayon ay mas tahimik, mas tuso. At mas nakakapagod. Pagpasok ni Calestine noong umagang iyon, may kakaibang ayos ang buong floor. Hindi magulo. Hindi maingay. Pero may pakiramdam na parang may hinihintay ang lahat. Isang pagkakamali. Isang pagkadapa. Huminto siya sandali bago tuluyang maglakad papunta sa mesa niya. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nagkunwaring walang napapansin. Ramdam niya ang mga matang sumusunod sa bawat hakbang niya—lalo na ang dalawang pares na pamilyar na sa kanya. Ang step sister niya ay tila masyadong abala sa pag-aayos ng buhok habang nakatingin sa monitor. Pero sa repleksyon ng screen, kitang-kita ang pagtingin nito kay Calestine. Ang step mother naman ay may hawak na folder, nakatayo malapit sa glass partition, kunwari’y may iniisip na mahalagang bagay. Umupo si Calestine at inilapag ang bag niya nang maingat. Inayo

Hindi agad nakatulog si Calestine nang gabing iyon. Nakatalikod siya kay Adrian, nakatitig sa madilim na bahagi ng kwarto kung saan bahagyang sumasayaw ang anino ng kurtina dahil sa ilaw mula sa labas. Hindi maingay ang paligid, pero maingay ang isip niya. Paulit-ulit na bumabalik sa kanya ang memo. Ang paraan ng pagkakasulat. Ang maingat na pagpili ng mga salitang kayang magmukhang propesyonal pero may dalang duda. Hindi siya umiiyak. Mas masakit pala kapag hindi ka umiiyak. Mas mabigat kapag tahimik lang ang sakit. Dahan-dahan siyang huminga, pinilit pantayin ang ritmo ng paghinga niya sa paghinga ni Adrian sa likod niya. Ilang sandali pa, naramdaman niya ang paglapit nito. Ang isang braso ay marahang pumulupot sa baywang niya. Hindi ito mahigpit. Hindi ito possessive. Parang tanong lang—nandito ka pa ba? Hinawakan niya ang kamay nito at bahagyang pinisil. Nandito pa siya. Kinabukasan, mas mabagal ang kilos niya sa paghahanda. Hindi dahil tinatamad siya. Kundi dahil iniipon