All Chapters of เศษหัวใจที่ไร้ค่า: Chapter 81 - Chapter 90

“คงไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบรังแกเด็กมั้ง ปกติเขาก็ไม่ใช่คนชอบแกล้งใครนะ ขนาดพี่อัยเขายังบอกเลยว่าเจ้านายเขาใจดีมาก เห็นจะไม่ดีก็แค่ตอนฉันมาฝึกงานนี่ล่ะ แต่ก็ช่างเถอะเขาไม่จำเป็นต้องมาทำดีกับฉันหรอก เพราะฉันก็ทำเขาเจ็บและเสียใจมากเหมือนกัน” ลลิตาถึงกับผลักดันเพื่อนสาวให้ขยับตัวออกห่างเบา ๆ “เลิกพูดแบบนี้สักทีเถอะรัญ มันเทียบกันไม่ได้หรอกกับสิ่งที่แม่เขาทำกับแกมา ใจจริงฉันยังอยากให้แกบอกเขาไปให้รู้แล้วรู้รอดด้วยซ้ำว่าที่แกกับเขาต้องเป็นแบบนี้มันเป็นเพราะใคร มันเป็นเพราะอะไรกันแน่” รัญชิดาจ้องมองหน้าเพื่อนพร้อมกับส่ายหน้าให้เบา ๆ “ฉันไม่มีวันผิดสัญญากับคุณหญิงหรอกลิตา คนเป็นแม่เขาก็รักลูก อยากให้ลูกได้แต่สิ่งดี ๆ ในชีวิตมันถูกต้องแล้วนี่นาหรือแกว่าไม่จริง?” “เหอะ! ยัยคุณหญิงร้ายกาจนั่นรักตัวเองมากกว่าอ่ะแก โชคร้ายของพี่ปัณณ์มันที่ต้องมามีแม่แบบนี้ จะรู้บ้างหรือเปล่านะว่าแม่ตัวเองร้ายแสนร้าย ทำร้ายคนที่ตัวเองรัก ฆ่าแม้กระทั่งหลานที่บริสุทธิ์ได้ลงคอ” ลลิตาโมโหทุกครั้งที่คิดถึงอดีตที่เคยเกิดขึ้น รัญชิดาที่ได้ยินเรื่องนี้ก็สะเทือนใจเธอทุกครั้งที่นึกถึง จนต้องยกมือขึ้นลูบหน้า

“จริงครับ พี่กำลังมองหาคนรู้ใจอยู่ ถ้าน้องรัญยังไม่มีใคร พี่สนใจนะครับที่จะยื่นใบสมัครเป็นคนแรก” รัญชิดาถึงกับไปไม่เป็น เมื่อมีหนุ่มหล่อมาพูดด้วยแบบนี้ ดวงตากลมโตได้แต่จ้องมองเขาและนิ่งอึ้งจนทำตัวไม่ถูก “โอ้โห!!! พี่เสือ นี่พี่สนใจรัญจริง ๆ เหรอคะเนี่ย! น้องแค่กะจะแซวเล่น ๆ นะ” รดาถึงกับต้องรีบแซวขึ้น “บ้าหน่ารดา พี่เสือเขาก็แค่อารมณ์ดีเลยล้อเล่นไปงั้นแหละ” รัญชิดารีบตอบกลับ เมื่อปรับอารมณ์ของตัวเองได้ พร้อมกับยิ้มแหยส่งให้กับชายหนุ่มที่เพิ่งได้พบเจอ “แล้วถ้าพี่จริงจังล่ะ รัญจะยอมเปิดโอกาสให้พี่ไหม?” รัญชิดามองหน้าคนที่ถามดวงตาไม่กระพริบ เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงห้านาที ทำไมพี่ชายของรดาถึงดูรุกเธอหนักมากขนาดนี้ “รับพี่ชายฉันไว้พิจารณาหน่อยเหอะรัญ เนี่ย! ฉันยังไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง วันนี้มาแปลก รักแรกพบหรือเปล่านะ ฉันใกล้จะมีพี่สะใภ้แล้วโว้ยยย!” รัญชิดาถึงกับทำตัวไม่ถูก เพื่อนก็เชียร์ออกหน้าเกินไป ส่วนพี่ชายเพื่อนก็ดูจริงจังมากจนน่ากลัว เพิ่งเจอกันนะมันจะเป็นไปได้จริงเหรอ “รัญแกควรลองนะเว้ย ผู้ชายเขาเปิดมาขนาดนี้แล้ว แกไม่ควรปิดกั้นตัวเอง แกอย่าลืมสิเขาไปไกลแล้ว แ

“ขอโทษค่ะ รัญไม่ทราบว่ามีห้ามแบบนี้ เดี๋ยวรัญจะบอกเขาค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะ?” รัญชิดาทำได้เพียงงุดหน้าลงต่ำมองพื้นไม่กล้าสบตาเขา “ชู้รักเก่าคนเดิมของเธอสินะ รักกันนานดีนี่ ทุกวันนี้คงไม่ต้องหลบซ่อนอีกแล้วเนอะ จริงไหม?” “ก็คงจะใช่ค่ะ” “มีคนเดียวหรือคบซ้อนทีละหลายคนเหมือนเดิมล่ะ หัดซื่อสัตย์กับคนที่รักเป็นหรือยัง?” รัญชิดามองจ้องหน้าคนที่ถามตาไม่กระพริบ ทำไมวันนี้เขาถึงอยากมาคุย อยากพูดกับเธอแบบนี้ด้วย ทั้งที่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับงานเลยสักนิด “รัญไม่จำเป็นต้องตอบค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของรัญ” “แต่เธอต้องตอบ! ถ้าฉันถาม ถ้าฉันอยากรู้ เธอก็ต้องบอกและเล่ามา” แววตาคมดุฉายชัดขึ้นมาอีกครั้งจนดูน่ากลัว รัญชิดายืนบีบมือตัวเองเบา ๆ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบหน้าสบตากับเขาอีก “ถ้ารัญไม่บอก คุณก็จะไม่เซ็นผ่านงานหรือเปล่าคะ?” “ตอนนี้ชีวิตเธอมันอยู่ในมือฉันแล้วนี่ บางทีฉันก็รู้สึกสนุกเหมือนกันนะที่เรากลับมาเจอกันอีกแบบนี้ เธอคิดว่าฉันควรจะทำยังไงกับเธอต่อไปดี” ร่างสูงเดินอ้อมเข้ามาทางด้านหลังของหญิงสาว ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างบีบไหล่ของเธออย่างแรง รัญชิดาสะดุ้งเฮือก ทั้งเจ็บและนึกก

"เขาไม่ได้อะไรกับฉันหรอกลิตา เขามีคนรักของเขาอยู่แล้ว เขาจะมาสนใจฉันทำไมกัน เขาโกรธเขาเกลียด เขาไม่อยากมองหน้าฉันแกก็รู้ มันก็คงเป็นกฎระเบียบของบริษัทเขาจริงนั่นแหละ แต่ก็ช่างมันเถอะแค่ปีเดียวที่ต้องทนอยู่และอยู่ให้ทน" "แกไม่ต้องไปสนหรอกรัญ เขาก็มีแฟนใหม่ได้ แล้วทำไมแกจะมีไม่ได้ล่ะ มูฟออนไปข้างหน้าแบบสวย ๆ ไปให้ถึงวันที่ได้แต่งงานกับพี่เสือไปเลยนะ ฉันกับรดาเชียร์แกกับพี่เสือเต็มที่เลย" "อนาคตมันก็เป็นอนาคตแหละ อย่าเพิ่งคาดหวังไปเลยลิตา ฉันขออยู่กับปัจจุบันดีกว่านะ" "แต่อนาคตมันก็อยู่ในมือแกนะเว้ย แกเลือกได้ แกกำหนดทิศทางจะให้มันเป็นอย่างที่แกหวังได้ พี่เสือก็ทอดสะพานมาขนาดนี้แล้ว ทุกอย่างมันอยู่ที่แกล้วน ๆ เลยรัญ" "ถ้าฉันโชคดี ฉันก็คงจะมีชีวิตคู่ที่อยู่ด้วยกันและมีความสุข ไม่ต้องทนทุกข์อย่างที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้" "แกเป็นคนดีนะเว้ย แกต้องได้พบเจอผู้ชายดี ๆ แน่นอน" ลลิตายกมือขึ้นจับแก้มเพื่อนสาวเบา ๆ "ถ้าฉันมีแฟนแกจะไม่เหงาแย่หรอลิตา?" "ฮ่า ๆ ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ทำชีวิตแกให้มีความสุขเถอะ ถ้าแกมีแฟนฉันก็อาจจะหาแฟนสักคนเหมือนกัน" "แหนะ!! พูดแบบนี้มีคนมาจีบแล้วใช่ป่ะ

อาวุธร้ายที่มันพร้อมจะออกรบ ถูกสวมใส่เครื่องป้องกันจนเสร็จเรียบร้อย เขาไม่สนใจว่าเธอจะพร้อมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นนับจากนี้หรือเปล่า แต่เพราะร่างกายของเขาต้องการปลดปล่อยและเธอคือคนที่ต้องรองรับอารมณ์ของเขานับจากนี้ จุดเชื่อมต่อที่กำลังแทรกกายผ่าน ช่องทางรักอ่อนนุ่มที่ไม่เคยได้ผ่านมือชายมานานหลายปี ทำเอารัญชิดาต้องหวีดร้องขึ้นเสียงหลง แต่เขาหาสนใจไม่ แถมยังยกฝ่ามือหนาขึ้นปิดริมฝีปากบางเอาไว้ ผลักดันใบหน้าของเธอให้หันมองไปทางอื่น จุดเชื่อมต่อกลางกายยังคงทำหน้าที่ของมันต่อด้วยความสุขสม ตั้งแต่วันนั้นที่เจ็บปวดจากการถูกหักหลัง การที่เขาจะมีความสัมพันธ์กับใครสักคนมันเลยไม่จำเป็นต้องมีความรักมาเป็นบรรทัดฐาน เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็แค่เซ็กซ์ที่ร่างกายต้องการปลดปล่อย ร่างหนาขย่มโยกกายเข้าออกอย่างเมามัน อารมณ์ดิบเถื่อนที่เขามอบให้ เขาสุขสมแต่เธอนั้นสุดแสนจะเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายและหัวใจ “ซี๊ด อ่าส์ ขวัญ ขวัญ ผมรักคุณ” มิหนำซ้ำการกระทำที่ว่าแสนป่าเถื่อน มันยังไม่ทำให้รัญชิดาเจ็บปวดเท่าตอนที่เขาสุขสมในกายเธอ แต่ละเมอร้องเรียกหาใครอีกคนที่เขารัก ร่างหนาเกร็งกระตุกหลายต่อหลายทีก่อนจะถอดถอน