All Chapters of พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

 ฟู่ว~เมื่อลาสต์บอสตัวจริงหลุดพ้นจากห้วงนิทราแสนหนักหน่วง พลันให้สายตาล่องลอยมองนิ่งพักหนึ่งค่อยยันกายนั่ง ก่อนจะสังเกตได้ว่าในห้องมีอีกบุรุษอยู่ด้วยจึงขานนาม “คุณวสันต์” คนสูบบุหรี่ตรงหน้าต่างเหลียวกลับมามองคนบนเตียง แล้วโบกมือต้อนรับเป็นกันเอง“ตื่นแล้วเหรอ?”“ครับ”แฝดคนเงียบพยักหน้าประกอบก่อนหันชำเลืองรอบๆ จากนั้นหยุดมองไปนอกหน้าต่าง คาดการได้ว่าเวลายามนี้คงย่างสู่ตอนบ่ายกว่า หนุ่มต่างโลกมองคนเพิ่งตื่นมึนๆ จึงเผยยิ้มบางพร้อมกล่าวแซว“คราวนี้หลับไปนานเลยนะ ไอ้น้อง”“นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ…”ไซอาร์พูดเสียงต่ำกึ่งสงสัย คาเลนเปลี่ยนเป็นยืนพิงผนังยกศอกเท้าขอบหน้าต่างแล้วตอบกลับ “นานจนนึกว่าจะต้องเตรียมโลงให้นายแล้วน่ะสิ”“ฮะ ฮะ งั้นขอสวยๆ นะครับ”ลาสต์บอสหัวเราะเบารับมุกตลกร้ายคนตรงหน้า ตั้งแต่ทั้งสองร่วมทีมร่วมทางกันมา คนทะเล้นได้ค้นพบว่าบุคลิกอย่างเขากับลาสต์บอสเข้ากันได้ดีกว่าที่คาด แม้ว่าในหลายๆ อย่างของนิสัยจะต่างกันไม่น้อย แต่ความต่างที่ว่าใช่จะทำให้แยกชั้นเป็นน้ำกับน้ำมัน“คุณบิทเทอยังไม่ตื่นเห

“อ๊า ฮะ ฮรึก!”เสียงคร่ำครวญปนเสียงเนื้อกระทบดังคลอในห้องนอนต่อเนื่อง บัดนี้ชายต่างโลกถูกอุ้มจนสองเท้าลอยเหนือพื้นโดยแขนคุณพระเอก บังคับให้คาเลนต้องโอบรอบคอบิทเทอไว้ จำต้องพิงแผ่นหลังกับกำแพงห้องไม่ให้ร่วงไป ใบหน้าทั้งสองหันเข้าหาชิดกัน ระยะนั้นใกล้พอให้ต่างฝ่ายต่างสัมผัสถึงลมหายใจร้อนรดผิวคาเลนสั่นคลอนทุกครั้งที่ถูกกระทั้นเสยด้วยเอ็นร้อน ใบหน้าเห่อแดงผนวกกับริมฝีปากเผยออ้า ดวงตาหรี่คลอของเหลวใสใกล้เอ่อไหล เส้นผมดำยุ่งกระเซิงเพราะแรงกระทำหลายระลอก ก่อนเรียวคิ้วจะขมวดคิ้วครั้นบิทเทอเบือนหน้าขบหูพร้อมบดเอวรสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วกายทำคนรับไปไม่ถูกขณะหนึ่ง สองมือจิกไหล่บิทเทอพร้อมเชิดหน้าคราง ปลายเท้าเหยียดเกร็งระริก ปฏิกิริยานั้นทำคุณพระเอกพึงใจไม่น้อย จึงเริ่มไล่ต้อนต่อด้วยการโลมเลียใบหูอย่างตะกละตะกลาม ยิ่งโดนแบบนั้นคาเลนยิ่งไปไม่ถูกจนต้องร้องระงม“หู…ฉัน ฮะ อ๊ะ!?”“งอแงทำไม”“อ๊า!” คาเลนเผลอย่นไหล่หลังโดนกระแทกใส่เต็มรัก แม้จะนึกเคืองบิทเทอที่พอได้โอกาสนำทีไรก็ชอบปากดี แต่ตอนนี้เขาไม่มีสติพอจะโต้กลับอะไรทั้งนั้น ยิ่งเขากวนกลับมีแต่จะโดนหมาป

 ณ ป่าธานช่วงฤดูใบไม้ผลิเมื่อวานยามบ่ายแก่ กลุ่มล่าศิลาได้สูญเสียสมาชิกนามว่า ไซอาร์ แม้นสลดแต่ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอย่างใด เพราะผู้จากหายบอกกล่าวชัดเจนเสมอมาว่าชีวิตตนนั้นสั้นยาวเท่าไหร่ กระนั้นใช่ว่าจะไม่เหลือบาดแผลไว้ให้ใครสองบุรุษอย่างราวินกับคาเลนแทบสิ้นสติ คนหนึ่งมองเป็นเหมือนน้องชาย อีกคนยึดถือเป็นเจ้านายเหนือหัว ความเศร้าโศกโถมแทรกซึมบรรยากาศสงบที่มีตลอดการเดินทาง แต่นั่นไม่สามารถหยุดยั้งการตามล่าศิลาสุดท้ายครั้งนี้ หนำซ้ำยังเป็นชนวนให้พวกเขาเร่งไปยังจุดหมายกรับ กรับ แซ่ก…เสียงฝีเท้าม้าหลายคู่ผนวกกับเสียงใบไม้กระทบดังเนือง สายตาคาเลนเหม่อมองธรรมชาติรอบตัวอย่างว่างเปล่า ตั้งแต่อยู่โลกนี้ตลอดเวลา 5 ปีจนถึงเมื่อวาน สิ่งที่เขาพอดื่มด่ำกับมันได้คือทิวทัศน์สวยงามอันหาไม่ได้จากโลกปัจจุบัน กระทั่งตอนนี้เขาได้คำตอบว่า...ภาพป่าไม้อุดมสมบูรณ์มันไร้ประโยชน์เหลือเกินทำได้แค่เยียวยาแต่ไม่อาจพาหนีจากความจริง‘มันกำลังกวนประสาท เดียอามาลัม มันเห็นพวกเราเหมือนลูกไก่ในกำมือ คิดว่าจะบีบจนแหลกเมื่อไรก็ได้ตามใจมัน… นัง

  “มาพิสูจน์กัน ลูกรักของข้า” พลั่ก!ครั้นสิ้นการประกาศกร้าว ร่างโปร่งทั้งสองพลันทรุดฮวบลงไปกับพื้น บิทเทอเงยหน้าขึ้นไม่ทันไร เพรลในคราบศิลาก็พุ่งเข้ามาปล่อยหมัดตรง พระเอกตอบสนองเบี่ยงตัวหลบพร้อมฉวยดาบขาวออกมา เรียกดวงแสงยิงกลับจนเพอร์เซเว่ผงะออกไปทางด้านคาเลนกำลังพะวงสถานการณ์อีกคน พอเบือนมองข้างหน้าจึงพบศิลาไซอาร์สะบัดมือปล่อยออร่าเวทสีทอง ชายหนุ่มจะวิ่งหลบแต่ไม่ทัน ก่อนร่างกายจะถูกชะลอการเคลื่อนไหวแทบหยุดกับที่ เตือนความจำว่านี่คือพลังของไซอาร์ตู้ม! พลั่ก!ระลึกไม่ทันไร ซัสพิชหรือรูปปั้นไซอาร์ใช้กลุ่มพลังเวทกุมร่างคาเลนปาอัดใส่กำแพง สร้างรอยแตกร้าวบนผนังมหาวิหารวงกว้าง ชายผมดำร่วงมาคลานกับพื้นกระอักเลือดออกปาก ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วกลางตัว ทั้งที่เพิ่งเริ่มกลับรู้ชัดว่าใครได้หรือเสียเปรียบ ‘ทำไมต้องเป็นสองคนนี้ด้วย!?’ “เดียอามาลัม!”เขายันตัวลุกตวาดลั่นอย่างพิโรธ ทุกสิ่งอย่างผิดเพี้ยนไปหมดตั้งแต่หล่อนปรากฏตัว กระนั้นเทพหญิงทรงอำนาจหาได้ทุกข

  สายลมพัดผ่านลูบใบหน้าเปื้อนฝุ่น เลือด และคราบน้ำตา ได้กลิ่นเกสรดอกประกอบใบไม้หญ้า ความอุดมสมบูรณ์ตามฤดูกาลคือสิ่งที่คาเลนสัมผัสได้แม้จะไม่ลืมตา เขาอยากลืมตามองเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัว แต่ด้วยเรี่ยวแรงและบาดแผลตามตัว เหมือนถูกร่างกายสั่งว่าควรพักเสีย ‘ผมรอด? หรือผมตายแล้วกันแน่?’ นั่นคือคำถามดังก้องในหัวตั้งแต่สติเริ่มกลับมา เขายังคงรับรู้ความเจ็บปวดตามตัว แต่มันไม่ได้หนักหนาอย่างที่คิดคาดไว้ มันเบาบางลงมากจนน่าประหลาดใจ แล้วนอกจากความสงสัยซึ่งกำเนิด คงเป็นความกลัวนั่นแลที่กำลังเกาะกินเขากลัวว่าตื่นมาแล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยความสลด อาจเหลือเขาเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต กลัวว่าตื่นมาต้องเจอกับความจริงที่ว่าสูญเสียใครบางคน กลัวต้องเผชิญกับความผิดหวังซึ่งไม่ต้องการเห็น เขากลัวและนึกแม้แต่ว่า...ตื่นมาตนอาจเป็นศิลาคำสาปอย่างข้อตกลงเดียอามาลัมกลายเป็น ศิลาแห่งฟูลเนสศิลาซึ่งโหยหาความสมบูรณ์สงบที่ไม่มีอยู่จริง ‘จริงๆ นี่อาจจะเป็นโลกหลังความตายก็ได้’