Semua Bab แสงจันทร์พันธนาการ: Bab 91 - Bab 100

ลี่ฉุนเดินนำทางพาแขกเข้าด้านใน อู๋อิงรีบดึงแขนของชายหนุ่มเอาไว้ “พี่ตงหยาง ท่านไปรู้จักสนิทสนมกับพวกเขาตั้งแต่เมื่อใด”“เมื่อคืน”“ท่านรู้หรือไม่ ว่าคนนั้น คือบุตรชายคนเล็กของท่านอ๋องหวัง”“รู้สิ เขากำลังจะมาเป็นทองแผ่นเดียวกัน กับจวนท่านเสนาบดีฟู่ สามีพี่สาวข้า”“พี่ตงหยาง ท่านนี่นะ ใสซื่อเสียเหลือเกิน มีเรื่องซุบซิบกันของสองตระกูลนี้ เอาเถอะ แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง”จ้าวตงหยางยิ้มบาง ๆ ให้กับอู๋อิง “สตรีนี่นะ เรื่องคนอื่น ข้าจำเป็นต้องหารู้ไม่”“พี่ตงหยาง ท่านว่าข้ารึ”“อืม…ใช่” ยิ่งยั่วโทสะให้นางเง้างอน เขายิ่งรู้สึกมีความสุข แลดูเป็นเรื่องน่าขบขันอู๋อิงรู้ว่าจ้าวตงหยาง แค่แกล้งยั่วให้นางโกรธ หญิงสาวทำให้แค่หยิกเขาที่สีข้างเบา ๆ เป็นการตักเตือน ในแบบที่ไม่ให้แขกตรงหน้ารู้ตัว แต่จ้าวตงหยางถึงกับต้องกัดริมฝีปากไว้ ด้วยความเจ็บเฉิงวั่งซูมองดูสาวน้อยเจ้าของร้าน กับจ้าวตงหยางพูดจาล้อเล่นหยอกล้อกัน ก็พอเดาได้ไม่ยาก ว่าทั้งสองคงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเด็กรับใช้ยกขนมและน้ำชามาต้อนรับแขก อู๋อิงจึงเข้าไปรินน้ำชากลิ่นหอม เพื่อเป็นการต้อนรับผู้มาเยือน“แม่นางอู๋อิง อีกสิบวัน จวนข้าจะมีงานมงคล

อู๋อิงเองก็ไม่ต่างกัน หลายครั้งแล้ว ที่นางพยายามพูดจาเพื่อแทะโลม หวังสักวัน ตงหยางหน้าหวานจะพอใจนาง ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับเขามา ผู้ชายทั่วทั้งแผ่นดิน ไม่มีใครสมบูรณ์ได้เท่าจ้าวตงหยาง สำหรับนางแล้ว สายตาคู่นี้ มองไม่เห็นชายอื่นที่คู่ควรเท่านี้อีกแล้วเฉิงวั่งซูมองดูจ้าวตงหยางกับอู๋อิง ด้วยความรู้สึกหมั่นใส้ ชายหนุ่มเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องรู้สึกไม่พอใจต่อภาพที่เห็น อาจเพราะลึก ๆ แล้ว เขาต้องการให้คนที่จ้าวตงหยางสนใจ เป็นตัวเขามากกว่าสตรีที่เคียงข้างวั่งซู เดินเลี่ยงออกมาจากท่านตาและอาจารย์เป่าจง ที่กำลังสนใจต่อบทสนธนาเรื่องราวต่าง ๆ ในยุทธภพ ซึ่งเขาไม่มีความรู้ในเรื่องนี้เลย ทำให้เกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายชายหนุ่มยื่นขวดสุราให้กับลี่ฉุนและจ้าวตงหยาง ชายหนุ่มทั้งสอง กำลังให้ความสนใจต่อสิ่งอื่น จึงไม่ทันได้ตั้งตัว “อะไรของเจ้า ข้าตกใจหมด” ตงหยางสะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับหันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ“เหล้ามงคล ท่านทั้งสอง ดื่มเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่ บรรดาแขกทั้งหมดนี่ ข้าไม่รู้จักใครเลย นอกจากเจ้าบ่าว คนที่ข้าคุ้นเคยตอนนี้ เห็นจะมีท่านแค่สองคน”ลี่ฉุนรับขวดสุราจากมือของเขา “ได้พ่อหนุ่ม ข้าด

โพรงดินมีขนาดกว้างเท่าลำตัวของพังพอง ถูกขุดขึ้นใหม่ ๆ ชายหนุ่มมองดูโพรงดินกับขาโต๊ะ ที่ใช้ล่ามพังพอนไว้ในตอนแรก อยู่ห่างกันไม่มาก ปัญหาคือ พังพอนนั้นหลุดออกจากเส้นเชือกอาคมอัคคีได้อย่างไร ในเมื่อตัวยังมีเชือกเส้นนั้นผูกมัดติดไป“ท่านพี่ลี่ฉุน ข้ารบกวนท่านออกไปตามคนสวนมาสักสองสามคน เราต้องขุดขยายโพรงดิน หากมันขุดดินหนีออกไป ปลายอุโมงค์อยู่ที่ไหน เราก็ยังพอตามตัวมันได้”“ขอรับ คุณชาย”คนงานชายรูปร่างกำยำแข็งแรง มาพร้อมอุปกรณ์ในมือ หนึ่งในนั้นยืนดูโพรงดินด้วยความสนใจ“คุณชาย ท่านต้องการรู้ว่าปลายอุโมงค์ไปโผล่ที่ไหน ใช่หรือไม่”“ใช่ เจ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว”“เช่นนั้นไม่ต้องขุดให้เสียแรงเลยขอรับ ข้าดูจากทิศทางแล้ว ถ้าไม่ไปโผล่แถวในสวนด้านนั้น ก็ไปโผล่แถวริมแม่น้ำโน่นเลยขอรับ”“เช่นนั้น เจ้าไปตามคนมาเพิ่ม อย่างไรแล้ววันนี้ ข้าก็ต้องตามพังพอนตัวนี้กลับมาให้ได้”“ขอรับ…” คนงานชายผู้นั้น รีบวิ่งออกไปทำตามคำสั่งจ้าวตงหยางเฝ้ารอคอยผลการตามหาปลายอุโมงค์ อย่างใจเย็น ผิดกับลี่ฉุน ที่ออกเดินตามหาพร้อมกลุ่มคนงาน ที่กระจายตัวออกไปเป็นสองส่วน ควานหาทั้งในสวนและริมแม่น้ำ“คุณชายขอรับ เจอทางออกที่ริมแม่น้

เฉิงวั่งซูสร้างสายโซ่อัคคี จากเปลวเพลิงในกายตน แล้วใช้มันเป็นบ่วงดักรอพังพอนปีศาจ“วั่งซู เจ้ามาทำไม ข้าถามเจ้าอยู่เหตุใดไม่ตอบ” ตงหยางมองดูสิ่งที่เขาทำด้วยความไม่พอใจ“ไม่เอาน่าคุณชาย ข้าอยากมาช่วย ท่านก็อย่างถามนักเลย อ๊ะนั่น…ควันมาแล้ว ทุกคนเงียบ ๆ เด็กน้อยที่พวกเรารอคอย กำลังจะออกมาแล้ว”ทุกคนมองดูด้วยความตื่นเต้น ไม่นานควันไฟสีม่วงก็ล่องรอยออกมาจากโพรงใต้ดิน พร้อมกับเสียง กุก ๆ ที่ดังอยู่ในโพรงใต้ดินเจ้าพังพอนขนยาว วิ่งออกมาพร้อมเชือกอัคคี ที่ยังคงผูกรัดตัวมันอยู่ พอถึงปากทาง ก็ต้องพบกับโซ่อัคคีที่วั่งซูเตรียมไว้ต้อนรับ มันถูกรัดด้วยโซ่พลังเวทย์ เสียงร้องน่าสงสารจึงเริ่มขึ้น และด้วยเพราะแถวนั้นเป็นคุ้งน้ำและภูเขา เสียงร้องของเจ้าพังพอน เลยดังสะท้อนไปมา จนทำให้ทุกคน รู้สึกได้ถึงความวังเวงน่าหวาดกลัว“นี่มันจะร้องทำไมกัน ร้องเสียงดังแบบนี้ ไม่ใช่ว่า กำลังเรียกพวกมันมาหรอกรึ” คนงานผู้หนึ่งแสดงความเห็น“เอาอย่างไงต่อดีสหาย ข้าจับพังพอนให้เจ้าได้แล้ว แต่มันไม่ยอมหยุดร้องแบบนี้คงไม่ดีนัก เจ้าต้องการให้มันเข้านอนหรือไม่” เฉิงวั่งซูยกฝ่ามือขึ้น หมายใจกดจุดให้มันหลับพักผ่อน“ช้าก่อน ให้ม

“เปิดให้แล้วพอใจรึยัง ข้าเหนื่อย อยากนอนแล้ว” หวังหยงทำท่าจะเอนตัวลงนอน แต่กลับถูกฟูซิงอีดึงรั้งเอาไว้“มิได้นะ เรายังไม่ได้ดื่มเหล้ามงคลกันเลย หวังหยงเจ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ รู้หรือไม่ ข้าเฝ้ารอวันนี้มานานแค่ไหน เจ้าอย่าทำเช่นนี้นะ ข้าไม่ยอม”หวังหยงสะบัดหน้าไปทางอื่น ไม่อยากเห็นแม้แต่ใบหน้าเจ้าสาวของตน ความร้ายกาจเจ้าแผนการของบิดา ส่งผลถึงบุตรสาว เจ้าบ่าวในห้องหอกำลังเมินเฉยต่อนาง ฟู่ซิงอี หันไปมองหน้าเจ้าบ่าวของนาง หวังหยงที่นางเฝ้าหมายปอง เหตุใดเด็กหนุ่มอ่อนโยนในวันวาน ถึงดูชิงชังนางได้ถึงเพียงนี้“ท่านพี่ ข้าเป็นภรรยาท่านแล้วนะ อย่าเย็นชาเช่นนี้กับข้าเลย คืนนี้เราร่วมหอกัน ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามธรรมเนียม หลังจากวันนี้ไป ข้าจะไม่รบกวนท่านเลย”“แน่ใจรึซิงอี หากพรุ่งนี้ข้ารับอนุเข้ามา เจ้าก็จะไม่รบกวนข้า ต่อให้พรุ่งนี้ ข้าย้ายไปนอนห้องเดิม เจ้าก็จะไม่ตามไปรบกวน เช่นนั้นใช่หรือไม่” หวังหยงหัวเราะออกมาด้วยความพอใจฟู่ซิงอีได้ยินเช่นนั้น นางเริ่มรู้สึกหมดความอดทน สองมือกำบีบขยี้ชุดแต่งงาน จนแทบอยากให้มันป่นสลายหายคามือ ก่อนที่นางจะสูดลมหายใจเข้า พยายามทำใจให้สงบ “ท่านพี่ อย่าล้อข้าเล่นเ