All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 71 - Chapter 80

"พวกเราไปถึงที่นั่นได้เพียงเดือนเดียว ก็เกิดเรื่องขึ้น เราถูกโจมตีจากทุกทาง ท่านพี่ไป่เยว่ คุมกองกำลังออกศึกไม่เว้นวัน ตอนนั้นข้าเริ่มตั้งครรภ์แล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้บอกเขาเลยแม้แต่คำเดียว" หญิงสาวเริ่มเสียงสั่นเครือ พร้อมกับน้ำตาคลอ แต่นางก็พยายามอดกลั้นเอาไว้ เพราะหากร้องไห้ออกมา สาวใช้ที่ติดตามมาด้วย อาจตั้งข้อสงสัยขึ้นมาได้จ้าวตงหยางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น “เป็นเช่นไรต่อ…เกิดอะไรขึ้นที่นั่น”หลิวหยุนนั่งลงข้างองค์ชายแคว้นจ้าว ที่เวลานี้อยู่ในคราบของหมอดูธรรมดาผู้หนึ่ง มิใช่องค์ชายสูงศักดิ์แห่งแคว้นล่มสลาย“ข้าเฝ้ารอคอยสามีกลับเรือนทุกวัน แต่สุดท้ายข่าวร้ายก็มาถึง แม่ทัพไป่เยว่และผู้ติดตาม ล้วนตายกลางสนามรบ ข้าได้กลับมาเพียงหมวกและตราประทับนำรบกับปานจื่อหนึ่งวง หลังจากทราบข่าวการจากไป ข้าไม่ทันแม้แต่จะเศร้าโศกหรือไว้ทุกข์ให้กับสามี เมืองที่กำลังก่อตั้งใหม่และฐานที่มั่นก็ถูกบุก องค์ชายจ้าวเจียถูกจับกุม และสวรรคตในเวลาต่อมา พวกเราทั้งหมดในเมือง ถูกจับกุมเป็นเชลย ไม่เว้นแม้แต่เด็กเล็ก หรือคนชรา”จ้าวตงหยางฟังเรื่องราวจากนาง น้ำตาก็ไหลออกมาจนอาบแก้ม เหมือนภาพเหตุการณ์ความสูญเสีย ซ้อนทับ

เถ้าแก่อู๋ให้คนงานเร่งเตรียมของ เพื่อนำส่งเข้าราชสำนักให้ทันตามวันที่ถูกกำหนดเอาไว้ อู๋อิงและมารดาของนาง ต้องช่วยกันเตรียมอาหารมื้อใหญ่แทบทุกค่ำคืน สำหรับคนงานทั้งหมดของโรงย้อมผ้า เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจให้กับทุกคน ที่ตั้งใจทำงาน“พี่ตงหยาง ข้าง่วงจังเลย” อู๋อิงเดินเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่ม พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากหาวออกมา ใบหน้าสวย ๆ ของนางอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“สินค้ามีค่า ตอบแทนด้วยเงินตรา ก็คุ้มกันมิใช่หรือ”“ก็ใช่ แต่ข้าอดนอนหลายคืนแล้วนะ พี่ตงหยางท่านดูมือข้าสิ เปื้อนสีย้อมผ้า จนมันดำราวกับศพคนตาย”จ้าวตงหยางหัวเราะออกมา กับการเปรียบเทียบของนาง “เอาน่า เสร็จเรื่องนี้แล้ว พี่จะล้างให้ เจ้าเลิกบ่นเสียที แล้วศพที่เจ้าว่านั้น เคยเห็นแล้วรึ ถึงรู้ว่าเป็นเช่นไร”อู๋อิงหัวเราะออกมา “ไม่เคยเห็นเจ้าค่ะ แต่ข้าเคยได้ยินนักเล่านิทานที่โรงน้ำชา เขาอธิบายถึงสภาพของคนที่ตายไปแล้ว ด้วยลักษณะต่าง ๆ ข้าเลยคิดเอาเองว่า มือของข้าตอนนี้ น่าจะใกล้เคียงกับคนที่ตายไปแล้วระยะหนึ่ง น้ำเลือดน้ำหนองและไขมัน คงทำให้สีผิวเป็นเช่นนี้”“พอเถอะ เจ้าเล่าอะไร น่ากลัวยิ่งนัก พูดเสียจนข้าได้กลิ่นเหม็นเน่า”จ้าวตง

บรรยากาศอาหารมื้อค่ำผ่านไปด้วยความอึดอัด แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่นางมาร่วมในอาหารมื้อนี้ คำถามมากมาย ที่เสนาบดีฟู่ ต้องการถามจากหลิวหยุน จึงถูกเปลี่ยนไปคุยในเรื่องอื่นแทน หลิวหยุนตั้งใจป้อนข้าวให้กับบุตรชาย และตัวเอง คิดในใจอยากให้เวลาเดินเร็วกว่านี้ ไม่ใช่เพราะกลัวฟู่ซิงอี แต่ไม่อยากเผชิญหน้าจนก่อเกิดปัญหา ดั่งเช่นที่ผ่านมา“ท่านพี่เจ้าคะ ก้งเยว่อิ่มแล้ว ข้าขอพาลูกไปอาบน้ำก่อน แม่นางฟู่ซิงอี ข้าขอตัว”หญิงสาวไม่ตอบแม่เลี้ยงสักคำ แถมยังเมินหน้าหนีไปอีกทาง แสดงอาการขุ่นเคืองไม่พอใจบนสีหน้าแสนสวยอยู่ตลอดเวลา“พอได้แล้ว เจ้าก็ดีกับนางบางเถิด อย่างไรนางก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันกับเจ้า มารดาของเจ้าจากข้าไปหลายปี หากไม่ติดพันงานศึก ข้าอาจมีนางเล็ก ๆ เต็มจวนไปหมดแล้ว นี่ข้าแค่ขอมีหลิวหยุนคนเดียว ให้นางมาเป็นเพื่อนดูแลข้ายามแก่เฒ่า เจ้าจะแง่งอนไปไย อีกไม่นานเจ้าก็จะแต่งงานกับหวังหยง ย้ายไปอยู่จวนอ๋อง แล้วข้าเล่า หากไม่มีหลิวหยุน เจ้าจะให้พ่ออยู่กับใคร อยู่กับสาวใช้พวกนี้เหรอ มันต่างกันนะซิงอี…”“ก็ท่านรักนางมากกว่าข้า ยิ่งพอนางมีก้งเยว่ วัน ๆ ท่านก็เรียกหาแต่เจ้าเด็กนั่น”หลิวหยุนที่เดินออกมาจน

แววตาของอู๋อิงแน่วแน่มั่นคง ไม่ว่าเรื่องใด นางก็ไม่เคยโกหกปกปิดเขา “เจออะไร กระต่ายภูเขา หรือไก่ป่า เอามาฝากข้าหรือไม่”“พี่ตงหยาง นี่ข้าจริงจังนะ ท่านอย่าเอาแต่เล่นได้หรือไม่ แปลกจริง ปกติท่านก็ไม่เคยพูดเล่นเช่นนี้ มีอะไรหรือไม่” พอนางออกเสียงดุ เขาก็ได้แต่เกาหัวกับหัวเราะกลบเกลื่อน“ไม่มี ๆ ก็ข้าเห็นเจ้าเครียด เป็นแบบนี้ข้าไม่สบายใจนะ น้องอู๋อิงของข้าเป็นคนอารมณ์ดี น้อยนักที่จะเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้”“พี่ตงหยาง บนเขา ข้าพบศพผู้ชาย บนหัวไหล่และลำคอ มีรอยโดนกัดเหมือนหลานชายของท่านป้าชุนไม่มีผิด ห่างกันไปไม่ไกลนัก คนงานที่ไปกับข้า ก็พบกับศพผู้ชายอีกคน เขาทั้งสองต่างก็มีรอยเขี้ยวแบบนั้นเช่นกัน พี่ตงหยาง นี่ไม่ใช่เรื่องดีแล้วนะ”จ้าวตงหยางมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูไปแล้วการปรากฏตัวของปีศาจพังพอนในครั้งนี้ น่าจะไม่ได้มีแค่เพียงนางเหมือนเช่นที่เคยพบกันในอดีต เล่นออกฆ่าผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ ช่างเป็นปีศาจที่ดุร้ายเสียจริง“อู๋อิง ใบไม้ชนิดนี้ เจ้าต้องใช้อีกมากเท่าไหร่”“อีกแค่ถังเดียวแล้ว สีนี้ขาดอีกไม่มาก ข้าแค่ต้องการนำมาต้มอีกแค่ถังเดียวเท่านั้น”“ดี เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า เสร็จแล้ว

จ้าวตงหยาง เลือกเก็บใบไม้แก่ชนิดหนึ่ง โยนใส่ตะกร้าสานที่สะพายอยู่บนหลัง สายตาก็คอยจับจ้องไปที่อู๋อิง ที่เลือกเก็บใบไม้แก่จากต้นใกล้เคียงกัน รวมทั้งเฝ้าระวังกับบรรยากาศรอบตัว ที่ดูไม่ค่อยน่าวางใจ“อู๋อิง เจ้าเร่งมือหน่อย”“อะไรกันพี่ตงหยาง ท่านสั่งข้า ดูในตะกร้าตัวเองด้วย ท่านยังเก็บได้ไม่เท่าข้าเลย แต่เอาเถอะ ข้ารู้ ๆ นี่ก็เร่งจนมือข้าจะพันกันอยู่แล้ว วันนี้เราได้แค่คนล่ะครึ่งตะกร้าก็พอ"ป่าทั้งป่าเงียบสงัด แม้กลิ่นอายปีศาจจะไม่รุนแรง แต่ก็หาวางใจได้ไม่จ้าวตงหยางเอาตะกร้าของหญิงสาว เทใบไม้ที่ได้รวมกับของตน แล้วยกขึ้นสะพาย อู๋อิงสังเกตว่าช่วงนี้ ดูเหมือนจ้าวตงหยางจะจับดาบอยู่ตลอดเวลา ผิดกับเมื่อก่อน ที่เขามักเก็บมันไว้ที่ห้องนอนหรือห้องทำงาน“พี่ตงหยาง พักนี้มีเรื่องอันใดร้ายแรงใช่หรือไม่ สองวันมานี้พี่ไม่ห่างจากดาบเลย ตกลงพี่เป็นชาวยุทธหรือหมอดูกันแน่”“ข้าเป็นทุกอย่าง เจ้าอยากให้เป็นอะไรข้าก็เป็นอันไหน ไป…เรารีบกลับโรงย้อมผ้ากันได้แล้ว แถวนี้ไม่ปลอดภัย เราไม่ควรอยู่นาน”“ข้าอยากให้พี่เป็นเจ้าบ่าวของข้า พี่จะเป็นไหม”“เด็กน้อยนี่ เจ้าพูดเหลวไหลอันใด ทะเล้นขึ้นทุกวัน” “คุณชายจ้าว ข้า