All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 81 - Chapter 90

จ้าวตงหยางเดินไปส่งอู๋อิงที่เรือนของนาง ด้วยเห็นว่าเป็นเวลาเย็นค่ำมากแล้ว นางเดินกลับลำพังอาจเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาได้“สรุปวันนี้เราก็ไม่ได้ไปเยี่ยมแม่หม้ายชุน”“ไปพรุ่งนี้ก็ไม่สาย เจ้าอย่าห่วงนางนักเลยอู๋อิง ข้าลงยันต์ป้องกันเรือนนางเอาไว้แล้ว เจ้าหน่ะควรห่วงตนเองมากกว่า ของที่จะต้องนำส่งเข้าราชสำนัก จะผิดพลาดไม่ได้ เรื่องอื่นใดหาใช่หน้าที่ควรนำมาใส่ใจไม่”“รู้แล้ว ๆ พี่ตงหยาง ท่านนี่นะนับวันก็ยิ่งเหมือนท่านพ่อ เอาแต่ดุข้าอยู่ได้”“ข้าไม่ได้ดุ ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า เอาล่ะ เข้าบ้านเจ้าได้แล้ว” อู๋อิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย นางยอมเดินเข้าบ้านโดยดี เมื่อเห็นทุกอย่างเรียบร้อย ไม่มีอะไรผิดปกติ ชายหนุ่มถึงเดินกลับเรือนของตนแม่นางลู่เสี่ยนและสาวใช้จากบ้านเฉิง นำอาหารมาส่งให้กับจางลี่ตรงขอบแดนสระเหมันต์ ด้วยเป็นเขตแดนต้องห้ามมิให้ผู้อื่นล่วงล้ำ คนจากบ้านเฉิงจึงทำได้แค่มาหยุดอยู่ในจุดนี้“คุณชายเป็นอย่างไรบ้าง ฮูหยินแม่เฒ่า ให้ข้าฝากมาบอกว่า มีข่าวดีจากชายแดน วันไหนคุณชายสะดวก นางต้องการพบเขาสักครั้ง”“ได้ลู่เสี่ยน ข้าจะแจ้งคุณชายตามนี้” ชายหนุ่มมองดูใบหน้าหญิงคนรักด้วยความเป็นกังวล“ใบหน้าข้า

แต่ไม่ทันจะเข้าถึงตัว ท่านอาจารย์เป่าจง ก็เข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน“คุณชาย โปรดระงับโทสะ เรื่องนี้สำนักเราขอรับผิดชอบเอง ในเมื่อคนของข้า กระทำผิด เขาย่อมต้องรับผิดชอบ”เฉิงวั่งซูสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ หันหน้าไปทางอื่นแทน ด้วยไม่ต้องการเห็นหน้าคนทั้งสอง ให้เสียอารมณ์“วั่งซู ใจเย็นลงก่อนเถอะ ย่ารู้ว่าเจ้าเสียใจ ลู่เสี่ยนแม้เป็นเพียงสาวใช้ แต่ข้าเองก็ดูแลนางเช่นหลานสาวคนหนึ่ง วั่งซูเองก็เห็นนางเป็นพี่สาวเช่นกัน พวกท่านก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ก็จงทำตามที่เห็นสมควรเถิด”“จางลี่เป็นลูกศิษย์ฝีมือดีคนหนึ่ง ข้ารับเขามาด้วยความสงสาร เด็กผู้นี้กำพร้าไม่มีบิดามารดา เดิมทีเป็นขอทานอยู่กลางตลาด ถูกผู้คนกลั่นแกล้งรังเกียจ อดมื้อกินมื้อ ข้าไปพบเข้าด้วยความบังเอิญ จึงรับเข้าสำนัก ด้วยความเป็นคนซื่อสัตย์กตัญญู ข้าจึงคัดเลือกเขาให้มารับใช้หลานชายข้าเฉิงวั่งซู ไม่คิดเลยว่า จะเกิดเรื่องเช่นนี้ได้” ผู้เฒ่าเจ้าสำนักวายุเตโช มองดูจางลี่ด้วยความผิดหวัง“ตามกฎจางลี่ต้องถูกโบย 50 ไม้ และถูกขับออกจากสำนัก แต่เห็นแก่ที่เขาไม่เคยทำผิดเลย นอกจากเรื่องที่พาคุณชายเฉิงวั่งซู แอบออกไปเที่ยวในเมือง ข้าในฐานะอาจารย์ ขอเ

เฉิงวั่งซูได้แต่มองแผ่นหลังของลี่ฉุน ที่เดินจากไป ชายหนุ่มหันหลังกลับไปมองห้องนั้นอีกรอบ เขาเดินกลับไปยกมือขึ้นสัมผัสบานประตู ‘ตงฉาง พลังเทพเจ้าแข็งแกร่งเช่นนี้ เป็นเจ้าใช่หรือไม่’ เฉิงวั่งซูลดมือลง ใจอยากพบเจอสหายเก่าจากที่ห่างไกล แต่อีกใจก็อยากที่จะแกล้งลืมเลือน ภาระกิจโทษทัณฑ์ที่ต้องแบ่งรับ หาใช่เรื่องน่ายินดี"ชายหนุ่มตัดสินใจเดินกลับมายังห้องตนเอง“นานจริง ดูซิ อาหารมาเต็มโต๊ะหมดแล้ว เร็วเข้าเถิด คือนี้ข้าจะพาเจ้ากลับไปนอนที่จวนของข้า พรุ่งนี้เช้าข้าค่อยไปส่งเจ้าที่สำนัก”“ทำเช่นนั้น ท่านอาจารย์เป่าจงจะมิโกรธท่านรึ”“หากเจ้าหายออกมากับจางลี่ เขาคงโกรธมาก แต่กับข้ามิใช่แน่นอน ว่าแต่เจ้าเถอะ เหตุใดไปนานนนัก หลงทางรึ"“ข้าเข้าห้องผิดน่ะ พี่ชายห้องข้าง ๆ รูปร่างใหญ่โตราวเทพอสูร ช่วยมาส่งข้าเมื่อครู่”“น่าสนใจ ข้ายังไม่เคยเห็นใครรูปร่างน่ากลัวเช่นนั้น” หวังหยงหัวเราะออกมา ด้วยคิดว่าเฉิงวั่งซูกุเรื่องโกหกตน กลบเกลื่อนความล่าช้า เพราะเขาอาจไปพบสาวงามด้านล่าง จึงกลับขึ้นมาช้ากว่าปกติเสียงประตูถูกเลื่อนเปิดออก ลี่ฉุนพร้อมไหสุรา ปรากฏตัวหน้าห้องของชายหนุ่มทั้งสอง หวังหยงมองเห็นอดีตลองแม่ท

จ้าวตงหยางมองดูเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้รุนแรง ก็รู้ได้ทันทีว่าสหายจากแดนสวรรค์ได้ติดตามตนมา“บอกมาใครส่งเจ้ามา” จ้าวตงหยางเอ่ยถามปีศาจในเปลวเพลิงเสียงหัวเราะเล็กแหลมดังออกมาจากตัวคนร้าย แม้มันจะกลัวไฟ แต่ก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ “เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นปีศาจ ทำไม เจ้ามีปัญหากับเผ่าปีศาจเช่นพวกข้ามากมาย จนถึงขั้นเดาไม่ออก ว่าเป็นปีศาจจากเผ่าใดเช่นนั้นรึ”“ฟ่านเมิ่น เจ้าคือคนของนาง…”“เสียเวลา เจ้าจะคุยกับปีศาจให้ได้อะไร จัดการมันให้จบไปเสียก็สิ้นเรื่อง” เฉิงวั่งซูที่เพิ่งมาถึง สร้างเปลวเพลิงบนฝ่ามือ พร้อมสังหารตัวประหลาดตรงหน้า“ช้าก่อน ข้าแค่ต้องการความแน่ใจ ในเมื่อเจ้าแน่ใจว่า มันไม่ใช่ศัตรูของเจ้า เช่นนั้นเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องของข้า ข้าจัดการเอง”เฉิงวั่งซูมองใบหน้าของชายหนุ่มข้างกาย เขาพยักหน้าด้วยความไม่พอใจ แล้วพลิกฝ่ามือตนเองลง เปลวเพลิงร้อนแรงทั้งหมดตรงหน้าก็มอดดับลงปีศาจชุดดำเห็นเช่นนั้น ก็รีบฉวยโอกาส ฝ่าวงล้อมย้ายตนเองออกจากตำแหน่งทางตัน ไร้ซึ้งทางออก"เจ้าจะดับไฟทำไมซือซง เจ้าครั้งอดีตกับปัจจุบัน ไม่ต่างกันเลย" ตงหยางหลุดปาก เอ่ยเรียกนามเดิมของเฉิงวั่งซู ครั้งที่ทั้งสองยังคงมีชีวิตอย

แสงแดดส่องสว่างเข้ามาถึงด้านในห้อง เสียงเคาะประตูโครมครามดังขึ้นแต่เช้า“พี่ตงหยาง พี่ท่านตื่นรึยัง สายแล้วนะ ข้ารู้นะ เมื่อคืนท่านกับจอมอสูรลี่ฉุน ออกไปดื่มสุรากัน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”“มาแล้ว ๆ อะไรของเจ้าอู๋อิง นี่ยังเช้าอยู่นะ”ทันทีที่ประตูเปิดออก อู๋อิงยืนหน้าบึ้งไม่พอใจ “ทำไมไปเที่ยว แล้วไม่ชวนข้า”ลี่ฉุนที่เดินออกมาจากที่นอน หัวเราะดังลั่น “โถ…ข้าก็คิดว่าอะไร ที่แท้ก็น้อยใจ ที่เราไม่ชวนนาง”“อู๋อิง ที่ข้าไม่ชวน เพราะเห็นว่ามันดึกแล้ว หากบิดามารดาเจ้ารู้เข้า ข้าจะโดนตำหนิได้นะ มาเถอะเข้ามา”หญิงสาวเดินตามเข้าบ้านอย่างว่าง่าย “เดี๋ยวก่อน ข้าได้กลิ่นแปลก ๆ” นางเดินตามหาต้นตอของกลิ่นสาบประหลาด“ตายแล้ว น่ารักจริง ตัวอะไรกันนี้ จิ้งจองหรือ ไม่น่าใช่ พี่ตงหยาง ท่านได้มันมาจากที่ใด”“ในป่าหน่ะ มันคือพังพอน ข้าเพิ่งได้มาเมื่อคืน ตั้งใจจะเอาไปอาบน้ำอยู่พอดี สัตว์ป่าก็เช่นนี้ กลิ่นแรงไปสักหน่อย”“อาบน้ำเหรอ ดีเลย เช่นนั้นเราพาเจ้าตัวเหม็นนี่ ไปอาบน้ำกันเถอะ” อู๋อิงนั่งลงทำท่าจะแกะเชือกที่รัดตัวพังพอนออก “ช้าก่อน มิได้นะ จะเอามันไปเดินเล่น หยอกล้อได้หมด แต่ห้ามแกะเชือกเส้นนี้เด็ดขาด”อ