All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 101 - Chapter 110

เฉิงวั่งซูตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก แสงสว่างจากเปลวประทีปยังคงวูบไหว เขาพลิกตัวหันตะแคงไปทางโต๊ะทำงานของตงหยาง ภาพที่เห็น ทำเอาวั่งซูเกิดตั้งคำถามขึ้นมาใจใน ชายหนุ่มหยิบผ้าห่มบนที่นอนของตงหยาง แล้วเดินไปห่มให้กับเขาจ้าวตงหยางนอนฟุบอยู่บนโต๊ะทำงาน ทั้งที่มือของเขายังคงถือพู่กันค้างเอาไว้ วั่งซูจัดการกับพู่กัน แล้วมองดูตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัว ที่เขาเขียนทิ้งเอาไว้‘ตงหยาง เหตุใดเจ้าต้องเร่งรีบถึงเพียงนี้ ไป่เยว่ คือใครกัน อย่าบอกนะ ว่าเจ้าแก้ปมด้ายแดงของคนผู้นี้ไปแล้ว เก่งนี่ เจ้าทำได้โดยไม่ต้องมีข้า แล้วนี่ใครหลิวหยุน ลี่ฉุนกับปีศาจพังพอนเช่นนั้นหรือ’ วั่งซูเลื่อนสายตาไปมองดูชายร่างยักษ์ที่นอนหลับสนิท ใต้เตียงนอนมีพังพอนตัวน้อย ที่หลับสนิทไม่ต่างกัน แล้วเลื่อนสายตากลับมาที่สองชื่อถัดไป ดูเหมือนตงหยางจะติดขัดบางอย่าง ถึงเขียนอีกสองชื่อซ้ำไปมา ขยี้ทับกันจนไม่สามารถอ่านออกได้ว่าเป็นชื่อผู้ใดเฉิงวั่งซูย่อตัวนั่งลงข้างสหาย เอื้อมมือไปวางบนตักของเขา แล้วหลับตาลง ภาพตรงหน้าคือตัวอักษรโปร่งแสงสีทองมากมายที่ลอยอยู่ในอากาศ กลางลานโล่งคือเสาจำรัสบุพเพ ชายหนุ่มเดินเข้าไปไกล้เสาต้นนั้น เอื้อมมือเข้าห

หวังหยงพยักหน้า “ดี เจ้าเข้าใจเช่นนั้นก็ดี นี่…ข้าให้เจ้า ยาชนิดนี้จะแก้รอยแผลต่าง ๆ บนผิวกายเจ้าได้เป็นอย่างดี ขอโทษที่ข้าอาจรุนแรงกับเจ้า รู้ไว้เจ้าคือผู้หญิงคนแรกของข้า และข้าหวังหยง ไม่เคยมีความคิดที่จะรับอนุ ขอแค่เจ้าทำตัวดี ทำตัวน่ารัก เจ้าทำได้หรือไม่”นางพยักหน้าเข้าใจ “ข้าทำได้”หวังหยงยกแขนขึ้น ตั้งใจอยากโอบกอดปลอบใจนาง แต่ฟู่ซิงอีกับผวาตกใจ คิดว่าเขาจะทำร้าย ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็ลดแขนลง แล้วเดินจากนางไปงานวิวาห์ผ่านไปไม่นาน จวนอ๋องหวังก็เงียบเหงาลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ผ่านไปไม่ถึงเดือนกลับมีข่าวดีเข้ามา “ฝ่าบาทมีรับสั่งแต่งตั้งเจ้าเป็นแม่ทัพปราบกบฏตะวันออก เรื่องนี้นับว่าดีกับครอบครัวเรา ข้าลาออกมาได้ไม่นาน บุตรชายข้าก็ได้รับโอกาสเช่นนี้กลับคืนมา หวังหยง เจ้าคือความหวังของข้า”“พระบิดา แต่ข้ากลับรู้สึกผิดปกติ ฝ่าบาทกับข้า แม้โดยสายเลือดเราอาจนับว่าเป็นพี่น้องกัน แต่ข้ากับฝ่าบาทแทบไม่เคยพบเจอกัน แล้วเหตุใดถึงมั่นใจว่าข้ามีฝีมือ จนถึงขั้นแต่งตั้งข้าเป็นแม่ทัพปราบกบฏ ท่านไม่รู้สึกแปลกบ้างเลยรึ”อ๋องหวังยกมือขึ้นลูบเคราอย่างใช้ความคิด “เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล ตั้งแต่ข้าลาออกจากราช

เฉิงวั่งซูปักธูปลงบนกระถาง ต่อหน้าป้ายวิญญาณเฉิงหยวนพี่ชายคนโต ที่เวลานี้ได้เดินทางไปสู่ปรโลก ด้วยเพราะใจกตัญญู ออกหน้ารับผิดแทนบิดา จนต้องโทษประหารชีวิต อย่างไม่เป็นธรรม“ผู้แทนพระองค์ถือป้ายอาญาสิทธิ์ ไม่แม้แต่จะทำการไต่สวน อ้างเพียงหลักฐานเท็จเอาผิดพวกเราครอบครัวเฉิง ในตอนนั้นข้ารู้แล้วว่าฟ้าเปลี่ยนสี จึงรีบส่งจดหมายมากับนกพิราบสื่อสาร ส่งมอบให้สหายที่ไว้ใจได้ เพื่อให้เขาใช้ม้าเร็วส่งข่าวนี้มาแจ้งแก่ท่านย่า” เฉิงเหลินอธิบายถึงเหตุการณ์ย้อนหลัง เมื่อหลายปีก่อนตอนเกิดเหตุ“โชคดีที่ข้ามีภรรยาดีเคียงกาย เยว่ฉีเองก็ส่งจดหมายลับอีกฉบับไปที่ท่านพ่อตา อย่างน้อยการที่ท่านแม่พาวั่งซูมาหลบอยู่ที่นี่ ย่อมเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ท่านอ๋องหวังกับท่านเสนาบดีโม่ว ทั้งสองก็ถึงคราวตกอับไม่ต่างกัน ถูกลงโทษมีความผิดตามข้าไปด้วย” เฉิงตงซิ่วพูดด้วยสายตาว่างเปล่า“ไม่เป็นไรนะ เรื่องร้ายพัดผ่านไปแล้ว อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็ยังเหลือลมหายใจ ที่เหลือก็ค่อยคิดหาทางออกกันต่อไป” วั่งซูมองดูท่านย่าผู้ชรา แม้นางจะมีกำลังใจที่ดีต่อบุตรหลาน แต่ลึก ๆ แล้ว นางเองก็ไม่ได้เข้มแข็งเช่นดั่งที่ทุกคนเห็น“ใช่ ท่านพ่อท่า

ลี่ฉุนช่วยอู๋อิงตรวจสอบรายการสินค้า จัดขึ้นรถพร้อมขนย้าย เข้าราชสำนัก“ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่หรือไม่” “เรียบร้อย ครบถ้วนเจ้าค่ะ ท่านพ่อจะตรวจสอบอีกรอบดีหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่แล้ว เจ้าตรวจกันกับท่านลี่ฉุนตั้งสองคน ข้าไม่ตรวจซ้ำแล้ว ครบคือครบ ถ้าเรียบร้อยแล้วก็เตรียมเดินทางเถิด ใต้เท้ากรมพิธีการ จะมารอนำทางพวกเจ้า เข้าไปด้านในกำแพงวัง”“เดี๋ยวก่อน ๆ ท่านพี่ ดูลูกสาวท่านซิ จะให้นางแต่งตัวเช่นนี้หรือ มานี่อู๋อิง ต่อให้เจ้าเป็นบุตรสาวพ่อค้า ก็ต้องแต่งกายให้เหมาะสม อย่างให้ใครดูถูกเจ้าได้ ว่าครอบครัวไม่สั่งสอนอบรมดูแลเจ้า”อู๋อิงก้มมองดูเสื้อผ้าที่ตนส่วมใส่ แล้วหันไปถามลี่ฉุน ที่กำลังช่วยคนงานมัดเชือกสินค้าบนหลังรถ“ท่านพี่ลี่ฉุน ชุดข้ามันเป็นเช่นไร ท่านแม่ถึงให้ข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่”ลี่ฉุนมองแม่นางน้อยอู๋อิง ตั้งแต่หัวจรดเท้า “อู๋อิง เจ้าดูสาวใช้นางนั้น เห็นหรือไม่ ขนาดนางเป็นสาวใช้ของเจ้า นางยังไม่ใส่ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเช่นนี้เลย ในวังมากล้นผู้คนดูแคลน ไปเปลี่ยนตามที่มารดาเจ้าแนะนำเถิด เชื่อข้านะ นังหนู” เขาพูดจบก็ยิ้มมุมปาก พร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ“ท่านนี่นะ รู้หรือไม่ ผ้าฝ้ายเช่นนี้ ใส่สบายนั

จ้าวตงหยางโหนตัวขึ้นนั่งบนหลังม้า แล้วกระตุกเชือกบังเหียน เพื่อให้ม้าเริ่มออกตัววิ่งไป เฉิงวั่งซูที่นั่งอยู่บนหลังม้าดำคู่ใจมองเห็นเขาเข้าด้วยความบังเอิญ“นั่นตงหยางมิใช่รึ ดูรีบร้อน มีเรื่องอันใด” ชายหนุ่มหรี่ตามองเขาจากระยะไกล ด้วยความสนใจ แล้วรีบกระตุกเชือกบังคับม้าของตน ให้รีบวิ่งตามม้าของสหายที่เพิ่งออกตัวไป แต่ยังไม่ทันออกมาพ้นถนนหลัก สายตาของชายหนุ่มก็มองเห็นชายร่างอสูรที่กำลังเดินผ่านมาพอดี“ท่านพี่ลี่ฉุน นี่ท่าน…”ลี่ฉุนหันมามองตามเสียงเรียก พอเห็นว่าเป็นเฉิงวั่งซู ชายร่างยักษ์ก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดี“อ้าว…คุณชายเฉิง มีธุระรึ ถึงมาแถวนี้ได้”“ใช่ ข้าลงมาจากสำนัก ข้าต้องการช่างไม้สักคน ที่สามารถทำรถเข็นให้คนนั่งได้”“ช่างไม้เช่นนั้นรึ บังเอิญเกินไปแล้ว ข้านี่แหละช่างไม้”“ดีจริง ข้าหาคนมาตั้งแต่เช้า ไม่มีผู้ใดยอมรับงานของข้าเลย หากท่านพี่ลี่ฉุนช่วยข้าได้ ข้าเฉิงวั่งซูและคนบ้านเฉิง คงต้องรบกวนท่านแล้ว เอ่อ…เมื่อครู่ข้าเห็นคุณชายของท่าน ดูท่าทางรีบร้อนนัก มีเรื่องอันใดหรือไม่”ลี่ฉุนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “เรื่องของคนหนุ่มสาว หากคุณชายเฉิงมีความรักก็จะเข้าใจ”“ความรักรึ