All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 111 - Chapter 120

ตงหยางกระพริบตาถี่ พร้อมกลืนน้ำลายลงคอ “ความรู้สึกเช่นนี้ เคยเกิดขึ้น เวลาข้าอยู่ใกล้ ๆ อู๋อิง แต่ข้าไม่เคยทำเช่นที่เจ้าทำกับนางโลมผู้นั้น”ลี่ฉุนที่นั่งเงียบฟังอยู่นาน เขาตบโต๊ะเสียงดัง ทำเอาสองหนุ่มที่กำลังใช้ความคิดถึงกับสะดุ้งตกใจ“ข้าเข้าใจแล้ว คุณชายเฉิง ท่านมีธาตุไฟที่ไม่สมดุลอยู่ในกาย หากเป็นคนทั่วไปควบคุมมันไม่ได้ คงธาตุไฟเข้าแทรกดับสูญไปแล้ว แต่เพราะท่านอยู่กับมันมาตั้งแต่เกิด เลยไม่ได้มีปัญหา นอกเสียจากว่า เวลามีอารมณ์สุขหรือโกรธจะควบคุมมันไม่ได้”“ใช่ ท่านพี่ลี่ฉุน กล่าวได้ใกล้เคียงนัก ความโกรธข้าคุ้นเคยดี พอผ่านการฝึกฝนมา ทำให้รู้วิธีควบคุมและใช้งานมัน แต่กลับเรื่องวันนี้ นี่เป็นครั้งแรก”เสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้นใต้โต๊ะ ทุกคนก้มลงไปมองหาต้นเสียง เจ้าพังพอนขนแดงหางดำ เป็นผู้หัวเราะจนเกิดเสียงเช่นนั้นขึ้นมา“หัวเราะอะไรของเจ้า” ตงหยางอุ้มมันขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ“นังพังพอนนี่ มันรู้ว่าพวกเราคุยอะไรกันเช่นนั้นรึ”“ใช่ พวกท่านทั้งสองลืมไปแล้วรึ ว่านี่ไม่ใช่แค่พังพอน แต่มันคือปีศาจ” ตงหยางดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ร่างพังพอนขนยาว ก็กลายร่างหญิงสาวงดงามในชุดสีแดง นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารต่อหน

“ศพที่ไหม้เกรียมนั่น ฝีมือคุณชายเฉิงวั่งซูเช่นนั้นรึ”“ใช่ ข้าเองก็เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก เขาดูราวไม่ใช่คน ดวงตากลายเป็นสีแดง เหมือนมีเปลวเพลิงอยู่ในนั้น ตอนที่ข้าเข้าไปพบ ชายทั้งสามนั่นก็ถูกไฟครอกเสียแล้ว หญิงคณิกานางนั้นยิ่งแล้วใหญ่ โลหิตในกายนางดั่งเลือดต้ม เดือดพุ่งทะลักออกมาทั้งจากดวงตาจมูกและปาก เจ้าเห็นสภาพศพนั่นไหม เจ้าเห็นตามผิวกายของนางหรือไม่ เส้นเลือดพวกนั้นเหมือนสุกจากภายในร่าง ตอนนางตายใหม่ ๆ ข้าได้กลิ่นราวปลาย่าง”“เฉิงวั่งซู เขาเหมือนพญามาร แต่ข้าตรวจพลังชีพของเขา พบว่าเขาเป็นแค่เพียงมนุษย์ที่มีจิตเป็นเทพ เช่นเดียวกับคุณชายของท่าน เขาสองคน ไม่ใช่มนุษย์ปกติทั่วไป เช่นที่ข้าเคยพบ ศพทั้งหมดนี่ เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ต่อจากนี้เราคงได้เห็นอะไรดี ๆ อีกมาก จบเรื่องแล้วเรากลับกันเถอะ ข้าเหนื่อยมาก พลังปีศาจของข้า ถูกเชือกกับโซ่อัคคีควบคุม จนข้าแทบไม่สามารถรักษาพลังเอาไว้ได้ ก่อนรุ่งเช้าข้าอาจคืนร่างเป็นพังพอน”ลี่ฉุน มองดูสภาพนางก็พอเข้าใจได้ ใบหน้าซีดขาว ดูราวคนอิดโรยป่วยไข้ มิน่าที่ผ่านมา นางปีศาจในร่างพังพอน ถึงเอาแต่นอนเป็นส่วนใหญ่ คงเพราะพลังอัคคีของคุณชายเฉิง ควบคุมอำนาจพลั

“นายหญิง แต่นั่นมัน คือ…”“ทำตามนี้ ราชาซีห่าว ต้องการกุญแจประตูปีศาจ มีแค่วิธีนี้เท่านั้น เขาถึงสนใจข้อเสนอนี้ ใครต่างก็รู้ว่าที่เขาเอาใจฟ่านเมิ่น ก็เพราะเขาต้องการรู้ทางเข้าสุสานโบราณนั่น ตระกูลฟ่านของข้า รู้รหัสกลไกลประตูค่ายกลภายในสุสานโบราณนั่น และเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกให้เก็บรักษากุญแจประตูปีศาจนั่น มาแต่ครั้งอดีตอันยาวนาน ฟ่านเมิ่นรู้ ข้าก็รู้ นางหน้าโง่คิดว่าราชาซีห่าวหลงไหลนาง ข้าก็จะทำให้เขาหลงไหลข้า ดูซิงานนี้ใครกันแน่ ที่จะเป็นราชินี แห่งเผ่าปีศาจพังพอน”ปีศาจพังพอนเจ๋อซางก้มศีรษะ รับป้ายหยกเปื้อนโลหิตจากมือของนาง แล้วรีบไปทำตามคำสั่งทันทีจ้าวตงหยาง สะพายดาบดาราพิฆาตออกจากเรือนพัก ควบม้าตัวใหญ่ของลี่ฉุนมุ่งหน้าออกไปนอกกำแพงเมือง เพื่อไปดักรอองค์ชายสาม ที่ก่อนนี้นับถือเขาในฐานะผู้มีบุญคุณ แต่เวลานี้กลับต้องมาเป็นคู่แข่ง อย่างไม่ทันตั้งตัวดงดอกจือจื่อข้างทางเป็นสถานที่อันเหมาะสม ดอกไม้สีขาวกลีบโค้งกลมมน ส่งกลิ่นหอมกระจายไปทั่ว ยิ่งเป็นยามรุ่งเช้าเช่นนี้กลิ่นยิ่งหอมอบอวลชื่นใจ ตงหยางยืนรออยู่นานแต่กลับไร้วี่แวว หรือวันนี้จะไม่ใช่วันที่เขาจะออกมาตรวจลาดตระเวน ชายหนุ่มยกนิ้วข

“ดี ๆ จ้าวตงหยาง เจ้าแซ่จ้าว หาใช่แซ่หลิวเช่นฮูหยิน เหตุใดจึงเป็นพี่น้องกัน จ้าวตงหยาง ชื่อของเจ้า เหตุใดจึงซ้ำกับรายชื่อเชลยที่หายไปจากแคว้นจ้าว นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกระมัง” จ้าวตงหยางที่ยกมือโค้งคารวะอยู่ ได้แต่กดความรู้สึกตนเอง คิดค้นหาคำตอบ “มิน่า วันที่ข้าพบท่านที่ตลาดค้าทาส ท่านยอมทุ่มจ่ายเป็นทองคำถึงสองจิน เพื่อบุรุษผู้นั้น ใช่แล้ว ๆ ที่แท้เพราะท่านกับชายผู้นั้นคือคนแคว้นจ้าว” องค์ชายสามเดินออกมามองตงหยาง พร้อมกับรีบออกความเห็นเท่าที่ตนจำได้วั่งซูมองหน้าศิษย์พี่หวังหยง ทั้งสองต่างกำลังคิดหาทางออกให้กับสหายจ้าว ที่ดูแล้วเวลานี้ราวตกอยู่ในดงหมาป่าจ้าวตงหยางคิดทบทวน ตอนนี้คงไม่มีอะไร ดีไปกว่าการพูดความจริง ในเมื่อทุกอย่างก็ไม่มีทางแก้ตัวที่ฟังขึ้น“ข้าจ้าวตงหยาง เป็นโอรสองค์ที่สี่ ในเจ้าผู้ครองแคว้น ข้ามิได้หลบหนี แต่ข้ากับนาง รอดชีวิตกันมา เพราะทหารองครักษ์ที่ยอมพลีกาย ใช้ร่างของตนเองปกป้องข้า ที่ขาขวาของพี่สาวมีแผลเป็น นั่นเกิดจากลูกดอกเกาทันฑ์ในครั้งสงคราม หากข้าเป็นเฉลย ข้ายินดีให้ท่านจับกุม เพียงแต่ที่มาในวันนี้ ข้ามีเรื่องต้องการพบองค์ชายสาม”“พบข้าเช่นนั้นรึ”“ถูก

ลี่ฉุนยกอาหารเรียบง่ายมาวางลงบนโต๊ะ “อาหารมาแล้ว คุณชายทั้งสองเชิญขอรับ”วั่งซูรีบลุกมาดูด้วยความตื่นเต้น “ท่านพี่ลี่ฉุน อาหารของท่าน น่ากินมาก”ตงหยางเดินมานั่งในตำแหน่งที่ประจำของตน แล้วมองหน้าวั่งซูด้วยความไม่พอใจ เจ้าพังพอนฟ่านถิงถิง กระโดนมานั่งร่วมโต๊ะข้างวั่งซู แล้วเปลี่ยนร่างตนเป็นหญิงสาว มองดูอาหารฝีมือลี่ฉุนด้วยความหิว“จ้าวตงหยาง เหตุใดเจ้ายังไม่เลิกโกรธข้าอีก มา ๆ ข้าเอาอันนี้ให้เจ้านะ” วั่งซูคีบแตงกวาวางลงในชามข้าวให้ตงหยาง อย่างเอาใจ“บ้านเจ้าไม่มีอยู่รึไง”“มีซิ แต่ยังไม่อยากกลับ ปกติแล้วข้าก็อยู่แต่ในเขตแดนเหมันต์ ไม่ค่อยออกไปไหน นาน ๆ ที จะเข้ามาซื้อของ จะอยู่ต่อสักสี่ห้าวันก็ไม่เห็นแปลก”ลี่ฉุนที่เพิ่งจัดเก็บครัวเสร็จ เดินกลับมาร่วมโต๊ะพอดี “อยู่ด้วยกันเช่นนี้ ก็ดีนี้คุณชาย ข้าว่ามันครึกครื้นดี”“แค่แม่พังพอนสาวฟ่านถิงถิง ข้าก็ว่าเราครึกครื้นอยู่แล้วนะ เขาเป็นถึงบุตรชายท่านแม่ทัพ หลานชายคนโปรดของสำนักวายุเตโช แต่กลับทำตัวเจ้าสำราญ กินดื่มเที่ยวคณิกา เห็นเช่นนี้ข้าก็แค่ ทุกข์ใจแทนบิดามารดาของเขา ก็เท่านั้น”“ฮึ…คุณชายตงหยาง ท่านไม่ต้องทุกข์ใจแทนพวกเขาไปหรอก เพราะว่าพร