แสงจันทร์พันธนาการ のすべてのチャプター: チャプター 281 - チャプター 290

“ขออภัยฮูหยินท่านแม่ทัพ ข้ากับจูจิงหาน ทำงานทวงหนี้เก็บค่าคุ้มครอง จูจิงหานยังเด็ก คนจะเห็นหน้าเขาย่อมไม่แปลก แต่กับข้านั้นต่างออกไป คนทั่วไปพบเห็นบ่อย ๆ เป็นเรื่องไม่ปลอดภัย”“ก็จริง ท่านพูดถูก มาเถิด อย่าได้เกรงใจ ข้าแค่รู้สึกถูกชะตาจูจิงหาน จึงเชิญเขามาร่วมกินอาหารเช้าด้วยกัน ข้ากับสามีเป็นคนที่อื่น ไม่มีสหายคุ้นเคยรู้ใจ ข้าก็แค่ต้องการสร้างมิตรในเมืองนี้” ฟูซิงอีเดินไปคุยไป ด้วยต้องการสร้างความคุ้นเคยและเป็นกันเอง กับแขกของนาง“ฮูหยินท่านแม่ทัพ มีเรื่องอื่นอยู่ในใจใช่หรือไม่ ท่านเป็นถึงบุตรสาวของท่านเสนาบดีฟู่แห่งแคว้นฉิน ด้วยชาติกำเนิดแล้ว ดูไม่สมเหตุผลสักเท่าไหร่ ที่จะลดตัวมาคบหาคนเช่นพวกเรา”คำพูดของชายหนุ่ม ผู้อยู่ภายใต้หมวกเหว่ยเม่าของชาวนอกด่าน ทำเอาฟู่ซิงอี ถึงกับหยุดฝีเท้าที่ก้าวเดิน ‘ชายผู้นี้ ไม่ได้เป็นดั่งเช่นภายนอกที่มองเห็น นอกจากการวางตัวเว้นระยะห่าง สติปัญญาของเขา นับว่าต่างจากชาวบ้านทั่วไป ถึงกับมองออกว่านางมีความคิดอื่นแอบแฝงอยู่’“พี่ชาย ท่านคงมองออกตั้งแต่แรกสินะ เช่นนั้นข้าก็ไม่ขอปิดบัง ถูกต้องข้ามีความในใจซ่อนอยู่จริง จูจิงหาน เป็นคนมีความสามารถ ตอนแรกข้าก็แค

“วั่งซู เจ้าพูดให้เบาหน่อย ข้าต้องการที่พัก ไม่ต้องการมีเรื่อง”หนึ่งในนั้น ยกไหสุราเดินมายังโต๊ะของตงหยาง ด้วยสีหน้านิ่งขรึม“ขออภัยด้วยนะคุณชาย พอดีข้ามาถึงก่อน จะเหมากี่ห้อง ย่อมเป็นสิทธิ์ของข้า ข้าเป็นพ่อค้า สินค้าของข้ามีราคาสูง จะปล่อยตากลมหนาวด้านนอกก็คงไม่ใช่ สุราไหนี้ ข้าเลี้ยงพวกท่านเอง ถือว่าเป็นการปลอบใจก็แล้วกัน”เฉิงวั่งซูมองชายผู้มีหนวดเคราเต็มใบหน้า “ก็ยังดี ขอบใจพี่ชายที่เลี้ยงสุรา” เฉิงวั่งซูยกมีขึ้นประสาน ขอบคุณในความมีน้ำใจของเขาชายร่างใหญ่ผู้มีหนวดเคราหันไปมองดูเจ้าพังพอนขนแดงหางดำ ที่เกาะอยู่บนไหล่ของลี่ฉุน “น่ารักจริง เป็นพังพอนรึ ข้าคิดว่าแมวน้อย พี่ชายท่านนี้ ท่านช่างมีความสามารถนัก ทำเช่นไร สัตว์ป่าเช่นพังพอน จึงดูเคารพท่านนัก” เขายื่นมือทำท่าจะลูบศีรษะของฟ่านถิงถิง แต่นางกลับคำรามให้เขา พร้อมกลับทำขนพองแยกเขี้ยวใส่อย่างไม่พอใจ“เอ่อ…พี่ชาย ข้าว่าเจ้าพังพอนตัวนี้ มันน่าจะใจดีแค่กับพวกข้าเท่านั้น แต่กลับท่าน ข้าว่าท่านเชิญกลับนั่งที่โต๊ะของท่านเถิด หากมันกัดท่านเข้า ข้าเองก็ไม่รู้ว่า เขี้ยวของพังพอนจะมีพิษร้ายแรงเช่นไรกับมนุษย์”ชายผู้มีหนวดเคราหดแขนที่ยื่นอ

หลัวเยี่ยนเฟิงพูดจบ ก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปด้วยความหงุดหงิดใจ หลัวซืออวี่กรีดร้องโวยวายไม่พอใจ ทุบโต๊ะขว้างปาข้าวของตามหลังพี่ชาย เสียงร้องของนาง ทำเอาบ่าวไพร่แตกตื่น รีบวิ่งมาดูแลนายหญิงของตนจนวุ่นวายโกลาหล“ฟู่ซิงอี เจ้ามันนางอสรพิษ แม้แต่พี่ใหญ่ ยังเห็นด้วยกับเจ้า ท่านพี่…ท่านหลงเสน่ห์ของนางแล้วรึ ท่านไม่รักข้าแล้ว ท่านลืมไปแล้วรึ ว่าข้าเป็นน้องสาวของท่าน เหตุใดต้องเชื่อคนอื่น มากกว่าข้าด้วย…”นางตะโกนเสียงดัง หลัวเยี่ยนเฟิงหยุดฝีเท้าลง หน้าประตูเขตเรือนพักรอง ภายในจวนเจ้าเมือง เสียงร้องไห้ของน้องสาว มีหรือที่เขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่การแสดงออกของนางในวันนี้ ก็ทำให้เขาเสียหน้าอยู่ไม่น้อย หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป บางทีการกระทำเล็กน้อยของสตรี อาจทำให้แผนใหญ่ที่เขารอคอยเสียหายได้ ตัดไฟแต่ต้นลมย่อมเป็นทางออกที่ดีที่สุดหลัวซืออวี่ ตะโกนไล่บ่าวไพร่ จนไม่มีใครกล้าสู้หน้าผู้เป็นนายหญิง นางเรียกหาเพียงจิ่นเหยา ให้เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนคอยดูแลรับใช้ ทุกอย่างจึงสงบลง“จิ่นเหยา ข้าเกลียดฟู่ซิงอี เจ้าช่วยข้าคิดที ทำเช่นไร ท่านอ๋องแม่ทัพถึงจะพอใจข้า หากข้าแย่งความสนใจของท่านอ๋องน้อยหวังหยงมาได้ ค

“ท่านแม่ทัพ ข้ารับชารการท่ามกลางสนามรบได้สิบปี ประจำการวังหลวงสามปี ก่อนที่จะมาติดตามท่านขอรับ”“สรุปทั้งหมด คือสิบสามปี ท่านไป่เยว่ คนเหล่านี้ แค่มองผ่าน ๆ ก็รู้ว่าเป็นเพียงชาวบ้าน แต่เหตุใดจึงมีวรยุทธ ฝีเท้าเบาบางราวแมวไพร สายตามุ่งมั่นดุจพญาอินทรีย์ ท่านฝึกพวกเขาเช่นนั้นรึ”“ถูกต้อง เรียนท่านแม่ทัพ ข้าไป่เยว่ชำนาญนักในเรื่องการฝึกคนไว้ใช้งาน โดยเฉพาะงานที่เกี่ยวข้องกับความตาย คนทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพียงชาวนายากไร้ หนีภัยสงครามหนีภัยแล้ง เข้าเมืองใหญ่ หวังเอาแรงเข้าแลกข้าวปลาอาหาร แต่หลายคนกลับถูกใส่ร้าย จนต้องโทษมีความผิด”ชายผู้หนึ่งพลิกหลังมือของเขา ที่ปรากฏรอยแผลเป็นจากเหล็กร้อน สัญลักษ์ของนักโทษต้องคดี“ข้าใช้เวลาฝึกฝนพวกเขานานสุดก็สามปี นอกนั้นบางคนเพียงปีเดียว ก็สามารถรับงานได้แล้ว พวกเขาไม่ได้เก่งกล้าแต่อย่างได แค่พอมีวิชาให้สามารถประกอบอาชีพ ทวงหนี้และคุ้มภัยเล็กน้อยได้ก็เท่านั้น”“น่าขายหน้านัก คนของทางการ คนของราชสำนัก ข้าเรียกหาอยู่เป็นนาน กว่าจะมาถึงข้า ท่านไป่เยว่เพียงเป่านกหวีด คนของเขาก็พร้อมสังหารข้า จางหรูเยียน เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าเจ้าและคนของเจ้ามีความผิดเช่นไร”“

พังพอนขนแดงหางดำ กระโจนลงมาจากชั้นบนของโรงเตี๊ยม มายืนอยู่บนลังไม้ ที่อยู่บนเกวียน เหล่าผู้ติดตามที่ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ ต่างพุ่งเป้าไปที่พังพอนตัวน้อย เจ้าพังพอนเตะถีบตะกุยลังไม้ที่อยู่ด้านบนสุด จนกระเด็นหล่นตกลงมาแตกกระจาย ควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากลังไม้ที่แตกกระจาย แผ่นยันต์กระดาษขาดปลิวมาทางเฉิงวั่งซู“นี่มันยันต์สะกดปีศาจ” ชายหนุ่มจ้องมองควันสีดำที่ประกอบเป็นร่างงูตัวใหญ่ แผดเสียงขู่ฟู่ ๆ น่าหวาดกลัว“นางปีศาจพังพอน เจ้าสร้างเรื่องให้ข้าแล้ว” ชายผู้ถูกอาวุธลับ จ้องมองร่างงูจำแลง เขาพยายามล้วงยันต์มนต์ในกระเป๋า แต่กลับถูกนางปีศาจพังพอน เตะลังไม้อีกใบกระเด็นไปโดนเขาเข้าอย่างจัง จนเซเสียหลัก กระเป๋าผ้าตกลงพื้น ยันต์กระดาษปลิวว่อนไปในสายลมจนฟุ้งกระจายไปทั่วลังไม้ใบหนึ่งที่ตกลงพื้น ฝาไม้แง้มออก ควันสีขาวพวยพุ่งออกมา ปรากฎเป็นร่างปีศาจกวาง ผู้มีใบหน้าราวบุรุษรูปงามแต่กลับมีเขาเป็นกวาง“ขอบใจเจ้านักที่ช่วยข้า” เจ้ากวางหนุ่มหันไปกล่าวขอบคุณต่อนางปีศาจพังพอนฟ่านถิงถิงจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดง เหมือนสื่อสารเข้าใจกันในหมู่ปีศาจ เจ้าปีศาจกวางหันไปส่งสัญญาณต่อปีศาจงูดำ แล้วเขาก็รีบกระโจนพุ่งตัวเข