All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 291 - Chapter 300

ปีศาจกวางยิ้มกว้างดีใจ รีบคำนับขอบคุณต่อชายหนุ่มตรงหน้า“เจ้าเป็นผู้นำ ข้าเป็นผู้ตาม ว่าไงก็ว่าตามกัน พูดมาเสียขนาดนี้แล้ว ต่อให้ข้าดื้อดึง ดันทุรังจะเร่งรีบเดินทางไปหาศิษย์พี่หวังหยง ข้าก็คงกลายเป็นคนแล้งน้ำใจดั่งปากเจ้าว่า เอาเลยจะเอาอย่างไงก็ว่าตามกัน แล้วเจ้าพวกนั้นเล่า พวกเจ้ามีความคิดเห็นเช่นไร ทำผิดไม่ลงโทษเห็นทีคงไม่ถูกต้อง ปีศาจที่ถูกจับมาขาย ไม่ได้มีแค่นี้ เจ้าหนุ่มกวางขาวผู้นี้ ก็พูดอยู่ ว่าน้องสาวของเขาถูกจับมาก่อนหน้านี้ เห็นทีคงปล่อยไปเฉย ๆ ไม่ได้กระมัง”เฉิงวั่งซูมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ด้วยความไม่พอใจ “แล้วเจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรเฉิงวั่งซู”ชายหนุ่มจ้องมองพวกมัน พร้อมรอยยิ้มมุมปากตลาดมืดเป็นดั่งมิติทับซ้อน ที่ต้องเป็นผู้รู้เส้นทางโดยเฉพาะเท่านั้น ถึงเดินทางเข้าออกตลาดแห่งนี้ได้ เฉิงวั่งซู ลี่ฉุนและจ้าวตงหยาง ต่างตื่นตาตื่นใจ กับสินค้าแปลกประหลาดที่วางขาย ณ สถานที่แห่งนี้ ผู้คนเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ ทุกคนล้วนแปลกประหลาด เช่นเดียวกับสถานที่“นั่นตรงนั้นทำเลดี เราไปตรงนั้นกันเถิด”เจ้าปีศาจกวางเดินนำหน้าทุกคน ไปจับจองพื้นที่ เพื่อเปิดแผงขายทาสมนุษย์ร่างกำยำทั้งสิบคน ด้วยใ

“สร้างไมตรีกับพวกข้า” จ้าวตงหยางย้ำคำพูดของเขา พร้อมกับมองดูทุกคนที่ติดตามเขามาเฉิงวั่งซู หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น “คุณชาย ไมตรี ข้านั้นพร้อมมีให้กับทุกคน เพียงแต่ดูเหมือนว่าท่าน ยังแสดงออกไม่หมดถึงไมตรีที่ท่านพูดถึง”ดวงตาเล็กเรียว มองมาทางเฉิงวั่งซู “คุณชาย ท่านพูดเช่นนี้ ข้าควรทำเช่นไรดี ถึงจะเป็นการแสดงออกถึงไมตรีที่มีอย่างแท้จริง”“ลดพัดของเจ้าลงซิ เจ้าเอาแต่ปกปิดหน้าตา เช่นนี้เรียกว่าต้องการเป็นมิตรจริงหรือ” ปีศาจกวางขาว เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจชายลึกลับผู้ถือพัด หลับตาลง พร้อมกับถอนหายใจ “ขออภัย ข้าคงเคยชิน จนลืมคิดไปว่าอาจดูเป็นเรื่องเสียมารยาท” พูดจบ เขาก็ค่อย ๆ ลดพัดลง เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามต่อสายตาผู้คน ดวงตาที่มองว่าเล็กเรียว กลับรับเข้าทรงกับจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากบางที่ยกมุมกระจับ ทำให้โครงหน้าของเขาดูงดงามลงตัว“ท่านก็งดงามราวหยก หาได้มีสิ่งใดผิดแผกต่างไปจากผู้คน เหตุใดต้องใช้พัดปกปิดหน้าตา ข้าว่าท่านเปิดเผยเช่นนี้ ดูจะน่ามองกว่ามาก”มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินฟ่านถิงถิงเอ่ยปากชื่นชม“แม่นาง ท่านกำลังทำให้ข้าเขินอาย”“ปกติคุณชาย จะไม่อ

ท่านเจ้าเมืองหลัวเยี่ยนเฟิง และน้องสาวหลัวซืออวี่ เดินทางมาคำนับขอขมาต่อพระชายาฟู่ซิงอี ถึงจวนแม่ทัพ เด็กสาวดูสลดลงมาก หากนับกับความหยิ่งผยอง ตลอดเวลาที่ผ่านมา“ข้าส่งเรื่องรายงานต่อราชสำนักแล้ว อีกไม่กี่เดือน น้องสาวข้า ก็ต้องเดินทางเข้าวังหลวง ข้าเลยพานางมาขอโทษท่านด้วยตนเอง จากกันครั้งนี้ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้พบกันอีก สิ่งใดที่ค้างคาใจต่อกัน ข้าก็ได้แต่หวัง ต้องการให้มันยุติลงด้วยดี”“พี่หญิง เอ่อ…พระชายา ข้ามาขอโทษท่าน ข้าไม่คิดว่าสาวใช้ที่ตามมาด้วย จะเป็นคนเช่นนี้ ข้าไม่ได้เป็นคนบงการนางให้ทำนิสัยเช่นนี้ ขอท่าน กับท่านแม่ทัพ ได้โปรดให้อภัยต่อข้าด้วย”“น้องหญิง ไหนเลยข้าจะโกรธเคืองเจ้าได้ คนผิดก็ถูกลงโทษไปแล้ว ที่เหลือข้าก็ลืมไปหมดแล้ว ไม่ได้คิดมากอะไร ได้ยินท่านเจ้าเมืองบอกข้าเช่นนี้ ข้าก็ได้แต่หวังว่า อะไรที่เป็นเรื่องไม่ดี หรือจะส่งผลมาถึงตำแหน่งหน้าที่การงานของพี่ชายเจ้า เจ้าก็ควรรู้ ที่จะไม่ทำมัน วังหลวงไม่ใช่สถานที่ ที่ใครจะอยู่ได้อย่างสงบสุข โดยเฉพาะกับคนที่อวดรู้อวดดี เอาไว้ถึงวันนั้นแล้ว ข้าจะฝากฝังผู้ใหญ่ที่ข้าคุ้นเคย ให้ช่วยดูแลเจ้า มีพวกพ้องย่อมดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวเพียง

ยอดเขาแห่งความตาย มีเรือไม้ตั้งอยู่กลางสุสาน ตามที่ผู้นำทางเล่าให้ฟัง จ้าวตงหยางมองดูเรือไม้ด้วยความสนใจ กลางตัวเรือมีเรือนไม้ที่ประดับตกแต่งเชิงชายสลักวิจิตร ทั่วทั้งลำเรือมีกระทีปเพลิง จุดไว้เป็นดวงเล็ก ๆ ทำให้มองเห็นรูปทรงลำเรือได้อยู่ชัดเจน รอบเชิงหลังคา มีกระดิ่งทองเหลืองห้อยประดับ ยามต้องแรงลม เสียงกระดิ่งเยือกเย็นแว่วกังวานตามกระแสลม นี่คงเป็นส่วนหนึ่ง ที่ทำให้บรรยากาศของสุสานแห่งความตาย ยิ่งทวีความน่ากลัวให้กับผู้คน“จ้าวตงหยาง…”เสียงเรียกของเฉิงวั่งซู ทำเอาผู้ถูกเรียกถึงกับ สะดุ้งตกใจ“มะ…มีอะไร ทำไมเจ้าเรียกข้าเสียงดังเช่นนี้ ตกใจหมด”“ฮึ…ตงหยาง ข้าเรียกเจ้าอยู่เป็นนาน แต่เจ้ากลับไม่ได้ยิน มีอะไรรึ เจ้ากำลังสนใจอะไร บนเรือลำนี้ มีอะไรให้เจ้าสนใจมากกว่าข้า”จ้าวตงหยางหันไปมองดูสหายของเขา ที่ส่งยิ้มยียวน“สนใจเจ้า มีอะไรให้น่าสนใจกัน ดูนั่นวั่งซู”“กระดิ่ง…มีอะไรรึ”“เจ้าสังเกตุหรือไม่ ว่าลมบนเขานี้ ดูผิดปกติ” จ้าวตงหยาง พูดกับสหาย ด้วยเสียงที่เบาราวกระซิบเฉิงวั่งซู เอานิ้วจุ่มน้ำลายในปาก แล้วชูขึ้นท่ามกลางอากาศที่ว่างเปล่า แรงลมที่ไล้โลมปลายนิ้วที่เปียกน้ำลาย ทำให้เขารู้สึก

เฉิงวั่งซูมองดูเขาด้วยความรู้สึกสงสัย “ว่าอย่างไรตงหยาง เจ้าเงียบ เจ้ากำลังคิดอะไรได้ใช่หรือไม่”“วั่งซู เจ้าจำสายลมบนยอดเขาสุสานแห่งความตายได้หรือไม่”“ใช่ ๆ ข้าจำได้ มีอะไรรึ สายลมนั่นกับเรื่องที่ฟ่านถิงถิงพูด มีอะไรเกี่ยวข้องกันอย่างนั้นรึ”จ้าวตงหยาง มองจ้องออกไปในความมืด พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากสหาย “เบาเสียงหน่อย มีคนแอบฟัง”ลี่ฉุนชักดาบออกจากฝัก แล้วรีบไปยืนประชิดกับขอบประตู ซึ่งติดกับเสาต้นใหญ่ให้พอกำบังกายได้ หากมีการลอบโจมตีจากด้านนอกซึ่งมองไม่เห็นเงาคนวูบผ่านหลบออกไป ดูเหมือนคนผู้นั้นจะรู้ตัวแล้ว ว่าคนด้านในไหวตัวทน ว่ากำลังถูกเขาดักฟังจากนอก จึงรีบเร้นกายหลับออกไปลี่ฉุนทำท่าจะตามออกไป แต่กลับถูกเจ้ากวางหนุ่มดึงแขนรั้งเขาไว้“อย่าพี่ชาย ที่นี่ลึกลับเกินกว่าที่ท่านจะจัดการได้ ปล่อยเขาไปเถิด เมื่อครู่เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก หากคนของที่นี่จะมีการเคลื่อไหว ก็น่าจะเป็นตำแหน่งของห้องลับ ที่พี่สาวพูดถึง”“แต่…” ลี่ฉุนยังคงคาใจ กับคนลอบดักฟัง“ถูกต้องท่านพี่ลี่ฉุน เสวี่ยนลู่ซานพูดถูก ที่นี่หากไม่มีแสงสว่างจากคบไฟ ยากนักที่เราจะมองเห็นวัตถุรอบตัว เราไม่คุ้นชินกับสถานที่ อย่างไรแล้