All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 301 - Chapter 310

“ไม่ได้ เจ้าทั้งสองล้วนเป็นคนสำคัญของเผ่าปีศาจสวรรค์ หากเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้น ข้าเองก็คงไม่มีหน้าอยู่ร่วมกับปีศาจตนใดได้อีก เจ้ากับท่านลี่ฉุนอยู่ที่นี่ ดูแลพวกเขาทั้งหมดแทนข้า แบบนี้ก็นับว่าได้ช่วยข้าแล้ว เข้าใจหรือไม่”นางปีศาจคืนร่างเป็นพังพอนขนแดงหางดำ กระโดดขึ้นไปยืนบนกาบเรีอ“ฟ่านถิงถิง…” ลี่ฉุนรีบร้องเรียกนางไว้ พร้อมกับเดินเบียดเสียดผู้คนบนเรือ เพื่อเข้ามาให้ถึงตัวนาง “ดูแลตนเองให้ดี ข้าจะค่อย ๆ ล่องเรือไปตามกระแสน้ำ ขอให้พวกเจ้ากลับมาทัน เพียงโบกมือเรียกข้า ข้าจะรีบเอาเรือเข้าเทียบท่า รับตัวพวกเจ้าขึ้นมา” นางปีศาจในร่างพังพอนจ้องมองเขา พร้อมส่งเสียงร้องออกมาหนึ่งครั้ง แล้วกระโดดลงจากเรือ วิ่งลัดป่าฝ่าความมืด หายไปทางจุดที่กำลังมีแสงสีแดงตรงมุมชายป่า สถานที่ตั้งคฤหาสน์เงาดำลี่ฉุนหันกลับมามองดูทุกชีวิตบนเรือผี สายตาของพวกเขาที่จ้องมองมา ทำให้อดรู้สึกไม่ได้ว่า ตนกำลังแบกรับภาระชีวิตของทุกคนเอาไว้ “ไม่ต้องห่วง ต่อให้พวกเขาไม่กลับออกมา ข้าลี่ฉุน จะพาพี่น้องทุกท่าน กลับบ้านเอง”สิ้นคำพูดของลี่ฉุน พวกผู้ชายต่างหันมาช่วยกันควบคุมทิศทางของเรืออีกครั้ง พวกปีศาจสาวต่างคอยดูแลกันและกัน

ลี่ฉุนตะโกนบอกทุกคนบนเรือ เมื่อแน่ใจว่า ท่าก้มหมอบแต่ส่วนก้นโด่งสูง คือการตั้งท่าของสัตว์เล็กสี่เท้า ที่เตรียมพร้อมสำหรับพุ่งกระโจนเข้าใส่เป้าหมาย ด้วยขนาดตัวของร่างแปลงในตอนนี้ อาจมีสิทธิ์ทำให้เรือผีถึงกับจมลงสู่ก้นแม่น้ำแห่งความตาย ทุกคนบนเรือต่างแตกตื่น วิ่งไปจับส่วนต่าง ๆ ของเรือ ที่คิดว่าจะสามารถช่วยยึดรักษาชีวิตให้รอดเอาไว้ได้ จนกลางลำเรือเว้นว่าง เหมาะให้เจ้าปีศาจพังพอนกระโดดลงมายืนได้พอดีฟ่านถิงถิง เล็งสายตาวัดระยะ เมื่อแน่ใจว่าตนเองจะสามารถกระโดดไปได้ นางก็ยันเท้าหลังให้มั่นคง พร้อมที่จะถีบส่งตัวทะยานไปในอากาศ “คุณชาย เกาะดี ๆ นะ…”จ้าวตงหยางมือข้างหนึ่งก็รวบกอดเอวของเฉิงวั่งซูที่หมดสติเอาไว้ อีกข้างก็รวบจับขนเจ้าพังพอนจนแน่น ด้านหน้าคือเรือผีที่ลอยลำอยู่กลางสายน้ำ ด้านหลังคือราชาอสูรถูเฮ้อย่าน ที่กำลังติดตามมาติด ๆ ปีศาจฟ่านถิงถิงในร่างพังพอน พุ่งทะยานไปในอากาศ ก่อนที่ร่างพังพอนตัวใหญ่เท่าม้าศึก จะลงสัมผัสพื้นบนลำเรือ นางก็แปลงกายกลับคืนสู่ร่างของหญิงสาว พร้อมกับเฉิงวั่งซู ที่อยู่ในอ้อมกอดของจ้าวตงหยาง แรงพลังของนางปีศาจพังพอน ถึงกับทำให้ลำเรือโยนคลอนวูบไหวกลางสายน้ำ ทุกคน

ร่างดำทมึนสูงใหญ่ของถูเฮ้อย่าน ทำเอาผู้พบเห็นถึงกับขนลุกขนผอง ปากกว้างจนมองเห็นคมเคี้ยวยาวโง้งแหลมคม ดวงตากลมโตเป็นสีแดง จ้องมองศัตรูกลางแม่น้ำแห่งความตาย ด้วยความโกรธเดือดดาล มันวิ่งสี่เท้าลงมายืนอยู่ริมฝั่งน้ำ กระทืบเท้าจนน้ำแตกกระจาย ส่งเสียงร้องคำรามน่าหวาดกลัวปีศาจบางตน นั่งกอดเข่ายกมือขึ้นปิดหู ร้องไห้ตัวสั่น ราวกับว่าสิ่งที่กำลังมองเห็นอยู่ เป็นความน่ากลัวที่สุดในชีวิตของตน“นั่นมันฉงฉีมึใช่รึ” จ้าวตงหยางเพิ่งมองเห็นร่างของถูเฮ้อย่านชัด ๆ จากความสว่างของแผ่นฟ้าที่แยกเปิดออก“ฉงฉี คือตัวอะไรกัน” ลี่ฉุนเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย“มันคือสัตว์อสูรจากสวรรค์ เดิมทีข้าเคยรู้มาว่า มันถูกกักขังไว้ที่เทียนซือ แล้วไย มาปรากฎตัวในแดนมนุษย์ได้ หนำซ้ำ ยังดูดซับเอาพลังปราณบำเพ็ญของเหล่าปีศาจพวกนี้ไปไว้กับตนอีก”“คุณชายท่านไม่ต้องสงสัยเลย เจ้าสัตว์อสูรฉงฉี ลอบหนีออกมาจากเขตกักกันเทียนซือ ถูเฮ้อย่านเป็นคนบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ด้วยตนเอง เขาตั้งใจทำให้แดนมืดแข็งแกร่ง เปลี่ยนจากสัตว์อสูรสู่ราชาอสูร เพื่อบุกยึดสวรรค์” เจ้าปีศาจกวางสาวเสวี่ยนไป๋ลู่ อธิบายในสิ่งที่นางรู้ให้แก่ทุกคนได้ฟัง“บุกยึดสว

“นี่มันคืออะไร พวกเราออกมาจากแดนมืดได้แล้วอย่างนั้นหรือ แล้วถูเฮ้อย่านเล่า แล้ว…แล้วก็…” จ้าวตงหยางยกมือขึ้นกุมขมับ ภาพสุดท้ายที่เห็นคืออะไร ทำไมตอนนี้ กลับรางเลือนจนจำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มเดินเซและล้มลง เฉิงวั่งซูตกใจ รีบเข้าไปประคองร่างของจ้าวตงหยางให้ลุกขึ้นอีกครั้ง จ้าวตงหยางหันมามองดูเฉิงวั่งซู ที่ยังมีใบหน้าซีดเซียวและเส้นเลือดสีดำปูดโปน “นี่เรื่องจริง ไม่ใช่ภาพฝัน เจ้าต้องมนต์ดำ ข้าถูกพลังของจอมอสูร พวกเราเผชิญเหตุการณ์ร่วมกัน แล้วที่นี่ ตอนนี้ ทุกอย่างรอบตัวเรา มันคืออะไรวั่งซู”เฉิงวั่งซู ยืนมองผู้คนที่นอนกระจัดกระจาย ดูเหมือนทั้งคนและปีศาจ ในตอนนี้ต่างกำลังงุนงงไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้พยายามจะทบทวนเหตุการณ์ต่าง ๆ สักเท่าไหร่ ก็คิดไม่ออก ว่าเหตุการณ์สุดท้ายที่เกิดขึ้นคืออะไร แล้วเพราะอะไร ทุกคนในเรือผี ถึงมานอนกระจัดกระจายอยู่บนทุ่งหญ้าในแอ่งเขาเช่นนี้ได้แม่ทัพอ๋องหวังหยง มองดูนักโทษที่ถูกคุมตัวมาได้เพียงสองคน พร้อมกับเหล่มองไป่เยว่ ผู้ที่ตนเองและภรรยาฟู่ซิงอีแต่งตั้งให้เป็นสายลับส่วนตัว“ผลงานเจ้าไม่เลวเลยท่านไป่เยว่ คนพวกนี้ เราควรทำเช่นไรต่อดี”แม่ทัพอ๋องหวังหยงเดิน

“คุณชายทั้งสอง พวกข้าพี่น้องปีศาจ ต่างซาบซึ้งใจที่พวกท่านช่วยเหลือ พวกข้าอยากตอบแทนท่าน” เจ้าปีศาจกวางหนุ่มพูดขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม“ตอบแทนอะไรกันอีกเล่า ก่อนหน้านี้ เพราะเจ้าทำให้ข้าได้พลังบำเพ็ญคืนกลับมา จนมีร่างมนุษย์ได้อีกครั้ง การช่วยพวกเจ้าในครั้งนี้ ล้วนเป็นเรื่องสมควรทำ ไยต้องมองเป็นบุญคุณ” ฟ่านถิงถิงเอ่ยขึ้น“นั่นสิ เสวี่ยนลู่ซาน พวกข้าช่วยเจ้าตามหาน้องสาว หาได้หวังสิ่งตอบแทน พวกเจ้ากลับคืนที่อยู่เผ่าพันธุ์กันไปเถิด”“มิได้ ท่านกำลังทำให้ข้าเสวี่ยนไป๋ลู่รู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ในตัวข้าไม่มีทรัพย์สินอื่นใด มีเพียงเขากวางนี้เท่านั้นที่มีค่าสูงสุด" นางปีศาจที่ได้ชื่อว่าธิดากวางสวรรค์ ทำท่าจะเด็ดยอดเขากวางของตน มอบให้เป็นของตอบแทนบุญคุณที่จ้าวตงหยางและเฉิงวั่งซูได้ช่วยชีวิตนาง“มิได้นะ…จ้าวตงหยางร้องห้ามนางปีศาจจนเสียงหลง พร้อมกับปัดมือของนางออก ”เขาของเจ้า นอกจากราชาสวรรค์บนชั้นฟ้าเท่านั้น ที่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง หาใช่เรื่องที่คิดจะหักให้ผู้ใดก็ทำได้ ชาติกำเนิดของเจ้ามีเพื่อสวรรค์ หาใช่คิดตัดสินใจทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ"เสวี่ยนไป๋ลู่ มองใบหน้าของจ้าวตงหยางแน่นิ่ง “ท่านพูดมาก็ถูก ข้าโ