All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 391 - Chapter 400

นางพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้เขา แล้วหันหลังเดินจากไปลี่ฉุนยืนมองดูนางปีศาจจนนางเดินหายลับสายตาไป เขาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นพักใหญ่ สุดท้ายจึงยอมเดินกลับค่ายเพียงลำพัง จ้าวตงหยางและเฉิงวั่งซู แอบซ่อนกายหลังพุ่มไม้ มองดูชายหนุ่มหญิงสาวต่างสายพันธุ์ร่ำลากันด้วยความเศร้าใจ“ข้ามองไม่เห็นเลย ว่าสุดท้ายแล้วนางจะจากพวกเราไป หรือจะได้คืนกลับมา” เฉิงวั่งซูใช้ดวงตาอัคคีมองดูนาง แต่ทุกอย่างกลับมีเพียงความสว่างที่ว่างเปล่า“ไม่เป็นไร ชีวิตก็เช่นนี้ เจ้ากับข้าเอง ก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ข้าคิดว่า จะลองไปเดินเล่นในเมืองดู เจ้าสนใจหรือไม่”“เวลาเช่นนี้น่ะหรือ”“เวลานี้สิดี ฟ่านถิงถิงและแม่นางน้อยสุ่ยซินหลาน ไปด้านในกำแพงเมือง แต่ข้าจะดูในเมืองที่มีแต่ชาวบ้าน เดินทางลำบากมาหลายวัน ข้าก็อยากกินอาหารอร่อย ๆ ฟังเรื่องเล่านิทานในโรงน้ำชาบ้าง ดูสิเขตแคว้นฉู่ จะต่างจากแคว้นฉินเช่นไร”“อะไรกัน เรื่องแบบนี้มันต้องเป็นข้าสิ ทำไมเจ้ากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้”จ้าวตงหยางไม่สนใจฟัง ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าเข้าเมือง เฉิงวั่งซูทำได้แค่ยิ้ม แล้วรีบเดินตามสหายไปภายในเมืองทุกอย่างดูปกติดี ผู้คนจับจ่ายใช

จ้าวตงหยางวางจอกสุราลง พร้อมกับหันไปมองตามสายตาของเฉิงวั่งซู“ซีห่าว…ไม่ผิดจากที่คิดจริง ๆ เหตุใด ตอนเดินสวนกันเมื่อครู่ ข้ากลับมองไม่ออกว่าเขาคือปีศาจ"“เอาเช่นไรดี” เฉิงวั่งซูพูดพร้อมกับทำท่าจะลุกเดินไปยังบุคคลที่ตนเฝ้ารอคอย“ช้าก่อนวั่งซู…”“ช้าก่อนอันใด นั้นมันราชาปีศาจเลยนะ เหตุใดไม่รีบลงมือ”จ้าวตงหยางมองหน้าเฉิงวั่งซูด้วยความไม่พอใจ“ลงมืออันใด เจ้าไม่เห็นรึ ว่าที่นี่มีผู้คนมากมายเพียงใด การที่ข้าเข้ามาที่นี่ ตอนแรกก็ตั้งใจมาสืบดูความเคลื่อนไหวของผู้คนในเมืองแห่งนี้ ข้าเองก็คิดไม่ถึง ว่าจะได้มาเจออริเก่าเช่นราชาปีศาจซีห่าว เจ้าก็ใจเย็นลงก่อนเถิด ซีห่าวปลอมตัวออกมาปะป่นกับมนุษย์ เจ้าไม่คิดบางรึ ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ”เฉิงวั่งซูถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด แล้วนั่งลงตามเดิม ราชาปีศาจหยุดจ้องมองสตรีสองนางอยู่ชั่วครู่ แล้วเดินจากไปพร้อมผู้ติดตาม หญิงสาวทั้งสอง หลังจากที่จ้องตากับแขกพิเศษแล้ว นางก็หมดสติ ล้มตัวลงนอนบนพื้นในทันที “ได้เวลาแล้ว ไปกันเถิด” จ้าวตงหยางวางจอกสุรา แล้ววางเงินหนึ่งก้อน ก่อนจะเดินนำหน้าเฉิงวั่งซูออกจากร้าน เร่งติดตามผู้ที่ตนเรียกว่าราชาปีศาจออกจากหอคณิกาไปหญิ

“ทำไม มีแต่เจ้ารึที่มีพัฒนาการ ฟ่านถิงถิง ข้าก็ไม่ต่างกับเจ้า อดีตข้าอาจพ่ายแพ้ต่อเผ่าเทพ แต่ยามนี้ไม่ใช่อีกแล้ว เจ้ามองดูให้ดี ตอนนี้ภายใต้อำนาจของข้า ที่นี่ทั้งเมืองตกเป็นของข้าอย่างง่ายดาย โดยที่ข้าไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย เช่นนี้แล้ว เจ้าคิดบ้างหรือไม่ ว่าอาวุธกระจอกเช่นนี้ มีหรือที่จะทำอะไรข้าได้ เด็กน้อย เจ้ามันก็แค่เด็กน้อย ฟ่านถิงถิง”ราชาปีศาจหัวเราะชอบใจ พร้อมกับทำท่าจะเดินจากไปนางปีศาจพังพอนฟ่านถิงถิง ใช้พลังปราณเรียกอาวุธของตนกลับคืน แล้วสั่งการให้มันพุ่งเข้าใส่ด้านหลังของผู้ที่กำลังเดินจากไปในทันที แต่ทั้งหมดก็ยังเป็นเช่นเดิม ดาบกรงเล็บพังพอนหยุดนิ่งกลางอากาศ ราชาปีศาจซีห่าวเพียงตวัดข้อมือเล็กน้อย กรงเล็บพังพอนกลับย้อนเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าหาฟ่านถิงถิงด้วยความเร็วหญิงสาวมองเห็นคมอาวุธที่พุ่งแหวกอากาศเข้าหาร่างของตน จนสัมผัสได้ถึงแรงพลังงานที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน เพียงชั่วอึดใจ เสียงโลหะกระทบกันดังหวีดหวิวอยู่ตรงหน้าฟ่านถิงถิงที่ยืนหลับตาสนิทพร้อมรับความตาย ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น“ลี่ฉุน ทำไมเป็นท่าน…”“ถ้าไม่เป็นข้า เจ้าก็คงตายไปแล้ว”ลี่ฉุนใช้ดาบใหญ่ของตน ต้านรับกรงเล็บพั

เฉิงวั่งซูใช้พลังปราณเพลิงของตน พยายามปัดป้องอะไรบางอย่างที่กำลังควบคุมร่างกายของตนออก เปลวไฟไหม้ลุกลามเป็นเส้นตรงขึ้นไปบนอากาศ หลากหลายทิศทาง เหมือนในความว่างเปล่านั้น มีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นอยู่มากมาย“วิชาชักใย”ฟ่านถิงถิงอุทานขึ้น เมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเฉิงวั่งซู“มันคืออะไร วิชาชักใย” ลี่ฉุนถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ“มันคือวิชาลึกลับของเผ่าปีศาจแมงมุม ไม่คิดเลย ว่าซีห่าวจะฝึกฝนวิชานอกเผ่า เห็นทีหลายปีมานี้ ข้าคงไม่รู้อะไรหลายเรื่องในเผ่าปีศาจ”“ถูกต้อง ฟ่านถิงถิง เจ้ามันไม่ใช่คนของเผ่าปีศาจอีกต่อไปแล้ว และเจ้าก็คงไม่รู้ ว่าข้าในตอนนี้ หาใช่แค่ราชาปีศาจซีห่าวคนเดิมที่เจ้ารู้จักอีกแล้ว แต่ข้าในตอนนี้คือผู้นำของเผ่าปีศาจทั้งมวล ข้าจะทำให้เผ่าปีศาจกลับมายิ่งใหญ่ แม้นรกหรือสวรรค์ ข้าซีห่าวผู้นี้ ที่จะเป็นใหญ่เหนือดินแดนทั้งปวง และที่นี่ ก็จะเป็นที่แรกที่ข้าจะยึดครอง พวกเจ้ามันหน้าโง่ ไม่รู้หรอกว่าเวลานี้ ในเผ่ามนุษย์ของตน ได้ถูกข้าครอบงำควบคุมเอาไว้หมดแล้ว”“เจ้ามันหลงตัวเองเกินไปแล้วซีห่าว มนุษย์ล้วนถูกคุ้มภัยโดยเผ่าเทพมาเนิ่นนาน ไม่มีอันตรายใดจะทำร้ายพวกเขาได้ ตราบใดที่ผู้ค

ฟ่านเมิ่นรีบเข้ามาดูผู้เป็นสามี ทั้งที่นางเอง ก็เริ่มมีอาการไม่ต่างกันสตรีชุดดำ พร้อมเครื่องดนตรีคู่ใจ ลอยลงมาจากห้วงอากาศ เฉิงวั่งซู แค่เห็นเพียงเงาของนาง ก็รู้ว่านั่นคือใคร “ลู่ฮุยหมิง นั่นเจ้ารึ” พูดได้เพียงเท่านั้น เฉิงวั่งซูก็หมดสติลง ภาพในม่านตาเห็นเพียงรอยยิ้มของนางที่ส่งให้เขา“วั่งซู…วั่งซู…เจ้าตื่นสิ เหตุใดชีพจรของเขาถึงได้ปั่นปวนเช่นนี้”ลี่ฉุนรีบเข้ามาพยุงเขา พร้อมตรวจจับชีพจรดู “คุณชาย ชีพจรเช่นนี้ เหมือนท่านในตอนนั้นไม่มีผิด จะเอาเช่นไรดี”จ้าวตงหยางหันไปมองราชาปีศาจซีห่าวด้วยความโกรธ “โอกาสของข้ามีแค่ครั้งเดียว หากโอกาสครั้งนี้หลุดไปอีก ไม่รู้เมื่อไหร่ ทุกอย่างจะจบสิ้นลงเสียที ความยุ่งยากวุ่นวายที่ผ่านมา ล้วนแต่เป็นฝีมือของพวกเขา ก่อกวนข้าไม่สิ้นสุด หากข้าไม่จบมันลง มีหวังคงต้องตามสังหารกันเช่นนี้ต่อไปอีกไม่รู้กี่ภพกี่ชาติ ปมด้ายแดงบ้าบออะไรกัน นี่มันปีศาจหน้าโง่ชัด ๆ ก่อเรื่องไม่รู้จักจบสิ้น หากข้ารู้ว่าปมด้ายนั่นจะเป็นปีศาจเช่นซีห่าว ข้าจะตัดมันทิ้งเสีย”จ้าวตงหยาง หันกลับมามองใบหน้าซีดเซียวของเฉิงวั่งซู“วั่งซู ขอโทษนะ ข้าขอยืมพลังอัคคีของเจ้าหน่อย” ชายหนุ่มใช้วิชา