All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 401 - Chapter 410

ราชาปีศาจพังพอน ไม่สนใจเสียงดนตรีที่บีบอัดหัวใจ มันยอมปล่อยมือที่ปิดหูออก ใช้มนต์ปีศาจเรียกเหล่าสมุนของตนออกมา กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากทั่วทุกทิศทุกทาง สายตาน่าหวาดหวั่น เหลือบตวัดหางตามองเขม็งมาจากฟ่านเมิ่น เพียงแค่นั้น นางปีศาจก็ทำได้แค่กลืนน้ำลายเหนียวข้นลงคอ ไม่อาจปฏิเสธคำสั่งจากสายตาทรงอำนาจของเขาได้ นางปีศาจพังพอนฟ่านเมิ่น ใช้ร่มดำของตนโยนขึ้นสู่ห้วงเวหาอันมืดมิด นางใช้มนตราปีศาจ สั่งให้ร่มของนางกลายเป็นเกราะป้องกันเปลวเพลิงที่เฉิงวั่งซูเป็นผู้สร้างขึ้น จนบริวารปีศาจสามารถบุกเข้ามาในเขตกั้นหลังกำแพงไฟได้เป็นผลสำเร็จลู่ฮุ่ยหมิงรีบเข้าไปสมทบกับจ้าวตงหยาง เมื่อเห็นกองทัพปีศาจที่น่าหวาดหวั่นอยู่ตรงหน้า“คุณชายจ้าว คนพวกนี้คือ…”“เรื่องนี้ยาวนัก ข้าไม่สามารถเล่าให้เจ้าฟังได้ทั้งหมด เอาเป็นว่า กองทัพกบฏที่พวกเราเข้าใจกันมาตั้งแต่แรก แท้จริงแล้ว พวกเขาถูกราชาปีศาจซีห่าวครอบงำ ใช้พลังจากความโกรธ และความแค้น ฝังวิญญาณปีศาจ ให้ควบคุมร่างมนุษย์เอาไว้ หากยามปกติ เราก็มองเห็นพวกเขาเป็นแค่คน เช่นเจ้าและข้า แต่แท้จริงแล้ว ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย”“แบบนี้ ทหารพวกนี้ ก็เท่ากับว่ากลายเป็นปีศา

ลี่ฉุนมองเห็นผู้เป็นนายพร้อมที่จะลงมือสังหารปีศาจ เขาก็ยิ่งเป็นห่วงฟ่านถิงถิง กลัวว่านางจะได้รับอันตรายไปด้วย ลี่ฉุนใช้ดาบในมือบุกเดี่ยวฟาดฟันเหล่าสมุนปีศาจเพื่อบุกเข้าไปด้านใน ด้วยคิดว่านางปีศาจพังพอน ต้องอยู่ใกล้ตัวราชาปีศาจซีห่าว เพื่อหาช่องทางลงมือจัดการกับเขา เพื่อชำระแค้นแต่แค่คนเพียงหนึ่ง มีหรือจะต้านทานกองกำลังปีศาจได้ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยที่มีเป็นทุนเดิม ลี่ฉุนพลาดท่าถูกกองทัพปีศาจรุมแทงด้วยหอก จนบาดเจ็บสาหัสทรุดตัวลงกองกับพื้นทันที และกำลังจะถูกรุมสังหารซ้ำอีกครั้ง“หยุดนะ…” ฟ่านถิงถิงกระโดดข้ามศีรษะฝูงทหารปีศาจ นางใช้กรงเล็บพังพอนพุ่งเข้าหั่นร่างของทหารหุ่นเชิด ที่รุมล้อมหมายเอาชีวิตลี่ฉุน จนร่างของมันผู้นั้น ขาดออกเป็นสองท่อนเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว นางปกป้องลี่ฉุนเอาไว้ได้ แต่ลี่ฉุนในยามนี้ กลับบาดเจ็บหนักไปเสียแล้ว นางรีบวิ่งเข้ามาโอบร่างลี่ฉุนเอาไว้ พร้อมน้ำตาที่เริ่มรินเอ่อล้นออกมาจากสองตา “ทำไมเจ้าถึงโง่เช่นนี้ เจ้าเป็นแค่คนธรรมดา จะสู้ปีศาจได้อย่างไร”“ถิงถิง…เจ้า…ปลอดภัยใช่ไหม เจ้า…รีบออกไปจากตรงนี้ เร็วเข้า…” สายตาห่วงใยของลี่ฉุน ยังคงทอดมองนางเช่นที่เคยเป็น แม้ใ

ลู่ฮุ่ยหมิงทำได้แค่เดินหลบออกมา นางเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างนางปีศาจฟ่านถิงถิง ที่ยังคงติดอยู่ในห้วงอารมณ์เศร้าหมอง นางกอดร่างลี่ฉุนที่หมดลมหายใจอยู่เช่นนั้น แม้ท่านผู้อาวุโสเฉียวหรงจีจะปลอบใจนางเช่นไร นางก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้ยินคำปลอบนั้นเลย จนลู่ฮุ่ยหมิงเอื้อมไปสัมผัสมือของนางสองแก้มที่เฮือดแห้งจากหยาดน้ำตา กลับพลันไหลเอ่อล้นออกมาจากสองตาของนางอีกครั้ง“ข้าผิดเอง ข้ายึดติดอยู่กับความแค้นที่มีต่อซีห่าว จนลืมที่จะห่วงตนเอง ลี่ฉุนถึงต้องมาจากข้าไปเช่นนี้”“อย่ากล่าวโทษตนเองเลยพี่สาว ความตายอย่างไรแล้ว ก็ต้องมาเยือนเราในสักวัน เพียงแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง ท่านยังโชคดี ที่ได้พบกับท่านพี่ลี่ฉุน ไม่เหมือนพี่สาวของท่าน ที่พบคนไม่จริงใจ”ฟ่านถิงถิง เลื่อนสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา หันไปมองลู่ฮุ่ยหมิงด้วยความไม่เข้าใจ“เจ้าพูดอะไรออกมา ฟ่านเมิ่นนางเป็นถึงราชินีแห่งเผ่าปีศาจพังพอน ได้รับความรักจากราชาปีศาจซีห่าวมาตั้งแต่แรกสาว เป็นสตรีเลอโฉมที่ใคร ๆ ก็ต่างหมายปอง นางมีดีกว่าข้าหลายเท่า ข้าไม่มีอะไรเลยที่จะไปเทียบกับนางได้”“พี่สาว เจ้าคิดหรือว่านางโชคดี ท่านดูเอาเองเถิด ว่าตอนนี้กับอดีต พี่สาว

แสงแดดเจิดจ้า อากาศร้อนและแห้งแล้ง กลางทะเลทรายมีเปลวแดดเต้นเร้าอยู่ตลอดเวลา จนอาจก่อเกิดสร้างภาพมายาล่วงตาคนให้เข้าไปติดกับ ชายหนุ่มบนหอคอยถูกกระแสลมร้อน ทำให้ใบหน้าแห้งกร้าน ริมฝีปากแห้งผาก คล้ายดั่งคนขาดน้ำ และมีสีหน้าเคร่งเครียด ยืนเม่อมองทอดสายตาออกไปยังทิศทางของตำแหน่งที่ตั้งเมืองใหญ่ อันมีถนนฝุ่นทรายเชื่อมโยงมายังป้อมทหารชายแดนอันแล้งแค้นในม่านตาที่มองฝ่าเปลวแดด มีบางอย่างผิดสังเกต จนเขาต้องรีบก้มลงไปหยิบคันธนู และดอกธนูพร้อมยกมันขึ้นสายลี่ฉุนที่นั่งหลบแดดอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตกใจกับสิ่งที่เขาทำ รีบลุกขึ้นดู ว่าสิ่งแปลกปลอมที่ทำให้ไป่เยว่ถึงกับขึ้นสายธนูคืออะไร หรือข้าศึกจะบุกโจมตี“ช้าก่อน ท่านแม่ทัพ ข้าว่านั่นน่าจะเป็นม้าเร็วนะ” ลี่ฉุนหรี่ตาแข่งกับแสงแดด มองเห็นรูปร่างรางเลือนของม้าสีดำพร้อมคนบนหลังที่ควบมาด้วยความอิดโรย“สารจากวังหลวง มีคำสั่งให้พวกเราทิ้งป้อมรักษาการชายแดน กลับไปรักษาการยังวังหลวง” ไป่เยว่ยื่นส่งราชโองการให้กับลี่ฉุน และเหล่าสหายร่วมรบได้ดูทุกคนต่างมีสีหน้าดีใจ ยิ้มและหัวเราะทั้งน้ำตา หลายปีแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน หลายปีแล้วที่ห่วงหาคนแดนไกล ในที่สุดก็จะได้กลั

แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ร่างของราชาปีศาจซีห่าว เฉิงวั่งซูกลับต้องหยุดชงักฝีเท้าลง ซีห่าวในยามนี้ ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลจากพลังของสายฟ้าผ่า ยืนนิ่งดวงตาเบิกโพลงจนเห็นเส้นเลือดสีดำในลูกตา ด้านหลังของมัน คือหญิงคนรักนางปีศาจฟ่านเมิ่น นางใช้เข็มเหล็กปีศาจจากก้านร่มอาคมที่พังสลาย แทงร่างของราชาปีศาจซีห่าว ทั้งร่างของซีห่าวเต็มไปด้วยเข็มเหล็กยาวนับสิบจนทะลุมาด้านหน้า เลือดสีดำไหลพุงออกจากปากและจมูก มือสั่นเกร็ง จับเข็มอาคมปีศาจด้วยความรู้สึกสับสนเจ็บปวดและทรมาน“ฟ่านเมิ่น เหตุใดเจ้า…ต้องทำเช่นนี้กับข้าด้วย…”“ซีห่าว ที่ผ่านมาข้าอาจไม่ใช่สตรีที่ดีสำหรับเจ้า แต่นั่น ก็ไม่ได้หมายความว่า เจ้าจะทำร้ายน้ำใจข้าเช่นนี้ วิชาสุดยอดปีศาจของเจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นผู้ที่บ้าอำนาจ จนหลงลืมความรักที่ข้าเคยมอบให้ เจ้าคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการสังหารบิดาและผู้อาวุโสในตระกูลของข้า เพียงเพื่อต้องการเป็นผู้ครอบครองสุดยอดคำภีร์ในสุสานโบราณ เรื่องนี้เจ้าคงตายใจ คิดว่าข้าไม่รู้ เพราะการจัดฉากทั้งหมด ล้วนโยนความผิดไปที่ฟ่านถิงถิง ซึ่งก็เป็นเจ้าอีกเช่นกัน ที่ลวงนางไปทำร้ายจ้าวตงหยาง และจงใจละทิ้งนางไว้ในแดนมนุษ