All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 61 - Chapter 70

เฉิงวั่งซูและจางลี่ เดินออกมาส่งลู่เสี่ยนถึงหน้าประตูเรือนรับรองของฮูหยินแม่เฒ่า วั่งซูเห็นนางกอดห่อผ้าร้องไห้มาตลอดทาง ตัวเขาเองก็รู้สึกเศร้าใจไม่ต่างกัน แต่เหตุผลของผู้ใหญ่ที่พอเข้าใจได้ ทำให้เขาไม่กล้าที่จะขัดขืน หรือเหนี่ยวรั้งตัวสาวใช้ผู้นี้เอาไว้กับตน เมื่อประตูเรือนรับรองปิดลงเฉิงวั่งซูและจางลี่เดินกลับห้องพักของตนด้วยความเงียบ ข้างทางมีเพียงเสียงแมลงกลางคืน ที่ส่งเสียงไม่ให้บรรยากาศที่มืดมิด ดูเงียบเหงาจนเกินไป“คุณชาย ท่านรักลู่เสี่ยนบ้างหรือไม่” จางลี่เอ่ยถามเรื่องที่คาใจขึ้น โดยไม่อ้อมค้อมเฉิงวั่งซูหยุดฝีเท้าลง เขาหันหลังไปมองหน้าบ่าวรับใช้ ที่สำนักวายุเตโชจัดหามาให้ “ความรักเช่นนั้นรึ รักเช่นไร ข้าเห็นนางเป็นพี่สาว เห็นอะไรสวยงาม เห็นอะไรน่ากิน แล้วคิดถึงนาง แบบนั้นเรียกความว่ารักหรือไม่ เจ้าโตกว่าข้า เจ้าจำแนกความรักไว้เช่นไร”“ข้า…หมายถึง ความรักเช่นชายหนุ่มหญิงสาว คุณชายมีความรัก และต้องการในตัวของนางบ้างหรือไม่”เด็กหนุ่มเงียบฟังสิ่งที่จางลี่กำลังต้องการคำตอบ “ข้าไม่รู้…” วั่งซูยกมือขึ้นลูบไล้ริมฝีปากของตนเอง หวนคิดถึงรสสัมผัสที่ลู่เสี่ยนเคยสร้างมันไว้ให้กับเขา “ตลอ

เสียงฝีเท้าคู่นั้น เหมือนกำลังรีบร้อนค้นหาตัวเขาไปทั่วห้อง สุดท้ายมันผู้นั้น ก็มาหยุดยืนอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับฉากบังตา หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัว เพราะไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ที่มีเพียงฉากกั้น มองเห็นเพียงเงาเลือนรางเป็นผู้ใด เฉิงวั่งซูเตรียมดึงพลังในร่างลงที่ฝ่ามือ เมื่อรู้สึกถึงการขยับตัวของคนผู้นั้น“โครม…” เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง“หยุดนะ…” เสียงหวังหยง ตะโกนบอกคนร้ายชุดดำให้หยุด แต่มีหรือ ที่มันผู้นั้นจะเชื่อฟัง ชายชุดดำพุ่งตัวกระชากฉากบังตาจนกระเด็นไปอีกทาง ตรงกับจังหวะที่เฉิงวั่งซูเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว พลังอัคคีชุดแรกจึงถูกปล่อยออกไป ใส่ชายผู้บุกรุกชายชุดดำไหวพริบดี เอี้ยวตัวหลบรอดไปอย่างหวุดหวิด ลูกพลังลึกลับที่ซัดออกมา พุ่งไปปะทะเข้ากับบานหน้าต่างจนไฟลุกติดขึ้นมาทันทีเฉิงวั่งซูที่ผมเผ้าเปียกน้ำแผ่สยายเต็มแผ่นหลัง จ้องมองดูผู้บุกรุก ด้วยดวงตาที่มีเปลวเพลิงลุกโชนชายชุดดำเห็นภาพเช่นนั้น ก็ตกใจลนลาน ราวกับว่า กำลังมองเห็นจอมปีศาจพญามาร มายืนอยู่ตรงหน้า คิดจะหลบหนี ก็โดนหวังหยงที่ยืนรอดักทางเอาไว้ จะกลับทางเดิม ก็มีเฉิงวั่งซู ที่สภาพตอนนี้ ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนห

“ข้าหลงคิดมาตลอด ว่าท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ คงยุ่งพัวพันงานศึก จนไม่สามารถกลับบ้านได้ตามกำหนด ไม่คิดเลย ว่าจะเกิดเรื่องร้ายเช่นนี้ ศิษย์พี่ บิดาของท่านอ๋องหวัง เป็นนายของท่านเสนาบดีโม่ว ไม่ทราบว่า พอมีหนทางช่วยเหลือท่านแม่ทัพเฉิงบ้างหรือไม่ พวกเขาจะรับรู้บ้างหรือไม่ ว่าลูกชายคนเล็กที่พวกเขาทิ้งเอาไว้ เฝ้ารอคอยพ่อแม่กลับบ้านทุกวี่วัน”ฮูหยินแม่เฒ่าถึงกับเอี้ยวตัวหลบ ยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา ตลอดเวลาวั่งซูดูดื้อรั้นเอาแต่ใจ วัน ๆ คิดแต่หาความสำราญให้ตนเอง ไม่คิดเลยว่าลึกลงไปในหัวใจ เด็กหนุ่มผู้นี้จะเต็มไปด้วยความว้าเหว่ถึงเพียงนี้“คุณชาย ตัวท่านยังร้อนอยู่เลย กลับเข้าด้านในห้อง พักผ่อนอีกสักหน่อยเถิดนะเจ้าคะ” ลู่เสี่ยนเขามาปะเหลาะ หวังพาคุณชายที่ตนเฝ้าดูแล เข้าไปสงบจิตใจด้านใน“พี่ลู่เสี่ยน ข้ารู้ว่าพี่หวังดี แต่อย่าทำเช่นนี้อีก ข้าโตแล้ว ท่านย่าก็พูดเอง ว่าข้ากำลังเข้าสู่วัยหนุ่ม เรื่องพวกนี้หากพวกท่านยังหลอกข้าอยู่ ข้าเฉิงวั่งซู ก็คงเป็นเพียงเด็กอมมืออยู่เช่นนี้ ไปจนวันยังค่ำ ดีแล้ว ที่ข้าได้มารับรู้เรื่องแบบนี้ แม่ทัพเฉิงเหลือเพียงข้าเพียงผู้เดียว ที่อยู่นอกค่าย หากไม่ใช่ข้าแล้ว พวกเ

เถ้าแก่อู๋กับภรรยา ว่าจ้างช่างฝีมือดี มาจัดการตกแต่งร้านผ้า เพิ่มเติมห้องใหม่ให้กับจ้าวตงหยาง สำหรับให้เขารับแขกที่ต้องการมาฟังคำทำนายแม่นางอู๋อิงเห็นบิดาของตน กำลังสนุกกับการจัดร้านใหม่ จึงอาสาเอาผ้าไปส่งให้กับลูกค้าคนสำคัญด้วยตนเอง หญิงสาวสั่งคนงานขนผ้าขึ้นรถที่เทียมด้วยวัวสองตัว“คุณหนู ให้ข้าไปแทนเถิด ทำไมต้องลำบากไปเองด้วย เดี๋ยวนายท่านรู้เข้า ข้าถูกดุแย่เลย”“เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด แบบนี้ท่านพ่อจะรู้ได้เช่นไร อ่ะ…รับไป หายออกจากร้านไปสักชั่วยามแล้วค่อยกลับเข้ามา” อู๋อิงโยนเงินให้กับคนงานของนาง แล้วไล่เขาไปเที่ยวเล่นในตลาด เพื่อเป็นการฆ่าเวลา“คุณหนู ท่านนี่นะ โตเป็นสาวแล้ว เหตุใดยังไม่เลิกซุกซนอีก” ชายหนุ่มมองดูเงินที่ได้รับมาแล้วยิ้มพอใจ “เอาเถอะ ข้าก็ไม่ได้เดินชมตลาดเสียนาน ถือซะว่าเป็นการพักผ่อน” เขามองเกวียนบรรทุกผ้าที่แล่นผ่านไปจ้าวตงหยางหิ้วกระเป๋าสานเดินกางร่มกลับมาพอดี ทันได้เห็นหญิงสาวกำลังใช้ไม้ตีก้นวัวเพื่อเร่งความเร็ว แต่พอนางเห็นเขา ก็รีบดึงเชือกให้วัวหยุดทันที“อ่า…ท่านพี่ ท่านกลับมาพอดีเลย”“อู๋อิงนั่นเจ้าจะไปไหน ทำไมถึงไปคนเดียว คนงานเจ้าล่ะ แล้วนี่บิดาเจ้ารู้หรื

จ้าวตงหยาง มัวง้วนสาละวนอยู่กับการจัดข้าวของ มารู้ตัวอีกที ก็เมื่อได้ยินเสียงเดิน พร้อมกับเสียงไม้เท้าที่กระแทกลงบนพื้นร้าน ตามจังหวะของการก้าวเดิน“วันนี้ข้ายังจัดของอยู่ ไม่สะดวกรับแขก หากท่านต้องการมาตรวจดูดวงชะตา ข้าต้องขอให้ท่านมาในวันอื่น”“มิได้ ๆ ดวงชะตาของข้า ข้ากำหนดเอง มิต้องให้เด็กน้อยเช่นเจ้ามาจัดการหรอก”ชายหนุ่มวางมือจากตำราและกองหนังสือซีกไผ่ หันหน้ากลับมามองผู้พูด ที่เพิ่งเข้ามาภายในร้านของเขา“คิดว่าใคร…”“แล้วเจ้าคิดว่าใคร…” ชายชราชุดขาวที่มีด้ายแดงตกแต่งอาภรณ์ หัวเราะอย่างชอบใจ “ข้ามาเยี่ยมเยือน ดูซิว่านักโทษของข้า จัดการทุกอย่างได้ดีหรือไม่”“ฮึ…นักโทษ ข้าจะทำทุกอย่างได้ดีกว่านี้ หากมีดวงตาวิเศษสามารถมองเห็นได้ว่า ผู้ใดคือปมด้ายทั้งสิบที่มีปัญหา แต่นี้ข้าหาได้รู้ไม่ รู้เพียงรายนามและวันเดือนปีเกิด หากไม่เพราะท่านอาจารย์ลงมาช่วยสอนสั่ง มีหรือที่ข้าจะล่วงรู้ชะตาชีวิตคน”ชายชราผู้มาเยือนถึงกับตกใจ ต่อสิ่งที่ได้ยิน “เจ้าว่าอย่างไรนะ อาจารย์ของเจ้า ซื่อเว่ยต้าตี้น่ะรึ เป็นไปไม่ได้ เท่าที่ข้ารู้มา วัน ๆ เทพเจ้าผู้นั้น เอาแต่สนใจเรื่องของแดนปัญจธาตุ จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจ