Mahal kita, Kuya のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

Crying for frustration Amara Pov Pagpasok ko pa lang sa kwarto, isinara ko agad ang pinto. Hindi ko na hinintay na humabol pa si Lola. Gusto ko na muna ng mapag-isa.Hindi ko na hinintay na may magsalita at hindi ko na pinakinggan ang pagtawag nila sa akin.Basta ang alam ko lang ngayon ay kailangan kong huminga at lumayo sa kanila. Pakiramdam ko sumikip bigla ang pagitan namin kaya kailangan kong dumistansya.Sumandal ako sa pinto, pareho na ang palad ko ay nakadiin sa kahoy. Hinaharang ko ang pinto na parang may multong nagtatangkang buksan.At ang multo na iyon… ay si Tristan. Bakit nandito siya? Bakit ngayon pa na medyo okay na ako? Magugulo na naman ang tahimik kong buhay. Sana hindi na lang siya nagpakita pa.Nanghina ang tuhod ko, kaya napaupo ako sa sahig. Hindi pa ako handang makita siya at makausap kaso nandito na siya agad. Wrong timing ang pagpunta ko dito sa Manila.Walang tumulong luha sa aking pisngi. Hindi ako umiyak pero ramdam ko yung bigat sa dibdib ko. Parang may

Still waiting Tristan Pov Si Amara pa rin ang bumabalik sa isip ko noon. Kasi siya 'yung taong sinisi ko sa lahat. Kung bakit nagkagulo ang lahat sa pamilya ko at sa kompanya.. Siya 'yung ginawang dahilan ng galit ko. Siya 'yung inatake ko para hindi ko harapin ang katotohanan. Pero ang totoong kaaway ko, hindi siya, kundi ang sarili at pride ko. Ayaw ko lang harapin ang katotohanan. "Lola, hindi ko na kayang mabuhay ng ganito. Hindi ko na kayang araw-araw ko siyang iniisip pero wala akong ginagawa para sa aming dalawa. Alam ko huli na pero sana mapatawad pa niya ako." Nanikip ang dibdib ko. Hindi ko na kaya na mawala pa siya sa akin ng wala akong gagawing hakbang para mapalapit ulit sa kanya. Sana lakh hindi niya ako iiwasan. Napatitig ako sa nakasarang pintuan. "Narinig ko po siya kanina. Pagod na pagod na siya." amin ko. Biglang may kumurot sa dibdib ko ng paulit-ulit. Nakonsensya rin ako bigla kasi ang dami niyang pinagdaanan at hindi ko man lang siya nabigya

Ang Katotohanang Itinago ni Lola Amara Pov May marahang kumatok sa pinto, bahagya akong nagulat. Sana naman, huwag nila akong pilitin na kausapin siya. "Amara..." boses ni Lola, mahina at nag-aalangan. Mahinang katok na naman ang narinig ko. "Apo ko... pwede ba akong pumasok?" rinig ko pang sambit ni Lola. Napapikit ako, panalangin ko na sana wala na si Tristan sa labas. "Pasok po," mahina kong sabi. Dahan-dahan bumukas ang pinto at napalingon rin ako ng dahan-dahan. Pumasok si Lola, na may hawak na maliit na lumang kahon na parang ilang dekada nang tinatago. Pagkakita ko pa lang iyon, kumabog na agad ang dibdib ko. Parang may nararamdaman akong hindi ko maipaliwanag. "Lola, ano 'yan?" napakunot ang noo ko. Hindi siya agad sumagot, lumapit ito sa kama kung saan ako nakaupo. Umupo rin siya sa gilid ng kama ko, malamlam ang mga mata, at nanginginig ang kamay. "Bago mo ako tanungin..." sabi niya, halos pabulong. "Gusto kong malaman mo muna na minahal kita, apo ko. Mahal kita b

Gabing Pag-alis Amara POV Tahimik na ang bahay ni Lola. Nagpaalam na ako kanina na aalis ako ngayong gabi. Babalik ako bukas rin dito para makita ko rin sina Ate Rena. Tahimik ang paligid pero hindi payapa ang pakiramdam ko. Hawak ko ang lumang kahon nakasuot na sa akin ang necklace pero ang bracelet ay nasa kahon pa. Bukas ko na kunin ang iba ko pang gamit noong bata pa ako na sinasabi ni Lola, para maipakita ko kina Mama Amelia. Nakasuot na ako ng jacket. Nakapusod ang buhok at may suot na sombrero. Tapos na ang lahat. Ang kailangan ko na lang na gawin sa ngayon ay alagaan ang kambal ko at magkaroon ng masayang memories kasama ang grandparents ko at si Mama Amelia. Hindi ko na kayang manatili pa rito dahil alam kong babalik at babalik pa rin dito si Tristan para kulitin ako. Hindi dahil pagkatapos ng lahat ng nalaman ko. Binuksan ko ang pinto ng kwarto nang marahan. Walang tunog na maririnig dahil ayokong magising pa si Lola. Hindi na ako nagpaalam dahil alam naman na ni

Argument V.2Amara Pov Hindi pinapakita ni Flora na nanginginig ang katawan niya. Pero halata ko. Anong ikinatatakot niya kung hindi siya involved sa nangyari sa amin ni Papa?"Huwag kang magbintang kung wala ka namang pruweba. Hindi mo kami kaaway," bigla nitong sabi, pero halatang nagsisinungaling siya."Hindi?" mahina ngunit matalim ang sagot ko. "Bakit parang buong buhay ko, ako ang tinratong problema? Hindi ako malaya at ako pa nga ang sumira sa party ninyo, di ba? Pero kung nasira ko man iyon, bakit magkasama at mag-asawa na pala kayo? Ibig sabihin, wala akong nasirang party ng gabing iyon. Kayo ang sumira, hindi ako. Period!" halos sumigaw na ako sa galit sa kanila.Kahit ang piano sa gilid parang tumigil. At nakiusyoso na rin sa komosyon dito sa lobby.Huminga ako nang malalim."Hindi ako nandito para makipag-away. Nandito ako para magpahinga."Tumingin ako sa paligid, parang dumami na ang mga tao sa lobby. Ayokong dungisan ang hotel na pagmamay-ari ng pamilya nila Mama. Kaya