All Chapters of Mahal kita, Kuya: Chapter 121 - Chapter 125

Gabi sa Silid ni Amara Amara Pov Tahimik na ang buong bahay. Kaya nakapagpahinga na rin ako sa kaingayan nilang dalawa. Kaya napagod na ang kambal na magkatabing natutulog, may bakas pa ng icing sa pisngi. Hindi pa sila nakapagbihis ay nakatulog na sila agad. Malamlam lang ang ilaw ng lampshade para mahimbing ang tulog nila. Sa labas naman ay maririnig ang kuliglig at hangin na dumadampi sa mga dahon. Probinsyana feels talaga at kay sarap pakinggan ang tunog. Mas ganito ang gusto kong tunog kaysa sa ingay sa Maynila. Nakatayo ako sa gilid ng kama. Pinagmamasdan ang mga anak ko. Sila lang ang nakakapagpakalma sa akin. Uupo na sana ako nang makarinig ako ng katok sa pinto. Mahina lang iyon kaya imbes na umupo ako ay tinungo ko na ang pinto para makita kung sino ang kumakatok. Pero sapat para bumigat ang dibdib ko. Pagbukas ko ng pinto, si Mama ko ang kumakatok. "Pasok po," sabi ko. Dahan-dahang binuksan ko ang pinto. Walang ngiti pero seryoso ang mukha. Walang sosyal

Manila, Grand Anniversary Night Amara Pov Punong-puno ng ilaw ang buong ballroom ng Amelia Grand Hotel. Naggagandahan na crystal chandeliers. My live orchestra. Mga kilalang negosyante, politicians, celebrities, lahat present para sa ika-50 anibersaryo ng flagship hotel ng pamilya Amelia. Sa gitna ng engrandeng event, nakatayo lang ako sa tabi. Simple lang ang suot ko pero masasabi kong elegante ito may champagne-colored gown ang gown ko. Nakalugay lang ang katamtamang haba kong buhok. Minimal lang ang alahas na suot ko. Hindi ko na kailangan magsuot ng mga mamahalin. Mas gusto ko pa rin yung simpleng tingnan pero may class at elegant. Pero kahit ganoon, ako pa rin ang isa sa pinaka-pinag-uusapan sa ballroom. Wala naman akong ginagawa nakatayo lang naman ako dito sa gilid. Lalo na dahil hawak ko ang kamay ng kambal na parehong naka-gown na kagaya ko. "Mimi, ang laki at ang ganda po!" bulong ni baby Hope habang nakatingala sa chandelier. "Parang castle, ma-bright pa!" dagdag n

He can't forget the Twins Tristan POV Pagkatapos ng anniversary party, hindi na ako mapakali. Parang may gusto akong malaman, pero hindi ko alam kung ano iyon. Paulit-ulit na kasi sa isip ko ang sinabi ng bata. "Wish ko ikaw na lang ang Daddy namin!" Hindi ko alam kung bakit ganoon kalakas ang epekto ng sinabi ng bata sa akin. Kaya nang gabing iyon, imbes na umuwi agad ako sa sarili kong bahay, ay dumiretso ako sa mansion at nagtungo ako sa library ng pamilya. Pagpasok ko sa loob, nakita kong naroon ang aking Lolo Arturo. Tahimik itong nagbabasa ng newspaper habang umiinom ng kape. Ganito siya kada gabi imbes na matulog ng maaga, nagbabasa muna ng newspaper bago matulog. "Good evening, Lo," bati ko. Hindi man lang nag-angat ng tingin ang matanda, kahit alam niyang nandito ako. "Bakit mukhang pinagsakluban ka ng langit at lupa?" Bahagya pa akong nagulat sa biglaan nitong pagsasalita. Ako lang yata ang very occupied ang isip at hindi napansin si Lolo na nakatingin