All Chapters of Mahal kita, Kuya: Chapter 81 - Chapter 90

Pregnant Amara POV Hindi pa rin talaga ako makapaniwala na buntis ako. Iniisip ko yung last talik naming dalawa ni Tristan. Ang huli ay yung nasa lobby ako tapos ayaw kong sumakay sa sasakyan niya. Sa galit niya ay lumabas ito at basta na lang niya ako hinalikan at puwersahang pinasok sa kotse niya. Matagal na 'yun eh, mag-four months na ang nakalipas. Pero sa huling talik naming ay naramdaman ko ang pagkasabik niya at pag-iingat sa bawat galaw niya. Hindi niya ako sinaktan at mas naging kakaiba ang gabing magkasiping kami. Alam niya pinipigilan lang niya ang sarili na huwag masyadong ma-attach ulit sa akin dahil alam na pala nito na ang parents namin ay matagal nang may relasyon. Pero sana sinabi niya sa akin para alam ko, hindi yung ganito na nililihim niya at pati damdamin ko sinaktan niya. "Baby ko, salamat at dumating ka sa buhay ko. May dahilan na ako para ipagpatuloy ang buhay ko. Aalagaan kita na higit pa sa buhay ko," mahina kong sabi habang naka-haplos sa tiyan

Tristan Pov Ang paghahanap ko sa kanya at ang pagkawala ni Amara ay isang malaking dagok sa buhay ko. Alam ko, kasalanan ko ang lahat ng ito. Kung hindi ako masyadong emosyonal at nagpapaniwala sa sinasabi ng ibang tao at sa mga iba't ibang pictures na nakikita ko sa email ko, hindi sana siya nawala. Kung sana sinabi ko na agad ang totoo sa kanya. Lalo na ang relasyon ng magulang namin napigilan pa sana namin ang ganitong gulo sa pamilya. Gulo sa pagitan naming dalawa at gulo sa kompanya. "Damn!" galit kong sigaw sabay bato sa kupetang hawak ko. Nawala si Amara dahil sa akin. Hindi ko tinanggap ang resignation letter niya pero umalis pa rin siya sa kompanya. May mga nagtaka at may mga masaya sa pagkawala ni Amara sa kompanya. Pero mas ramdam nila ang pressure ng wala na si Amara sa kompanya ko. Lahat sila ilag, takot, at tahimik lang kapag nakita na nila akong papasok sa opisina. Nawala na ang mga bulungan at chismisan napalitan ito ng takot at pangamba. Hindi man lang

Malapit Nang Manganak Amara Pov Mabigat ang langit nang araw na iyon, kasing bigat ng tiyan ko. Masyadong malaki ang tiyan ko kaya't ang bigat buhatin. Madali rin akong hapuin at hingalin kapag naglakad-lakad ako sa paligid. Mainit pa ang panahon ngayon, wala man lang hangin na mapadpad dito. Ang bagal pa ng oras, parang hindi na matatapos ang araw. Mag-isa lang ako sa inuupahan kong maliit na bahay sa gilid ng bukid nang biglang kumirot ang tiyan ko. "Ah... aray." Napahawak ako sa mesa. Huminga ako ng malalim. Nag-exhale-inhale para mawala ang sakit. "Practice lang," mahina kong sambit. Pilit kong iniisip na nagbibigay lang ng senyales na malapit na akong manganak. Pero bumalik ang sakit mas malakas, mas matagal, at sobrang masakit. Nanlambot ang tuhod ko dahil sa sakit. Halos matumba ako mabuti na lang at nakahawak ako agad sa mesa. Kinuha ko agad ang cellphone para tawagan ang midwife sa barangay. Tinawagan ko ang barangay health worker pero walang sumasagot.

My twins Amara Pov Tahimik na ang health center, tuwang-tuwa ako sa mga anak ko. Dalawang babae at hindi pa rin talaga ako makapaniwala na kambal ang nilabas ko. Kaya pala ang laki ng tiyan ko. Yun pala ay kambal ang binubuhat ko kaya mabigat kapag naglalakad ako. Mahina na lang ang iyak ng mga sanggol, parang bulong na lang dahil marahan ko silang tinatapik sa likod.Sabay-sabay kaming nakatulog na tatlo. Third Pov Nakatulog na si Amara nang sumilip ang isang midwife, yakap ang dalawa niyang anak. Kaya marahan niyang sinara ang pinto para hindi siya makagawa ng ingay. Sa labas, hindi pa umuuwi ang tumulong sa kanya na si Nestor. Nakaupo ang lalaking tumulong sa kanya na si Nestor, pinupunasan ang pawis sa noo habang umiinom ng kape na inabot ng staff sa kanya. "Ano raw ang buong pangalan ng nanay?" tanong ng isa ring midwife. "Amarantha Sarmiento," sagot niya nang walang pag-aalinlangan. Biglang huminto ang kamay niya sa ere sa akmang paghigop sana niya ng kape. 'Amaranth

Panauhin Amara Pov Magaan ang loob ko sa ginang at parang hinahanap ng puso ko. Gusto ko ulit siyang makita, kaso nahiya naman ako magsabi sa kanya na bisitahin niya ako. Kinuha kasi niya ang numero ko. Pero hanggang ngayon, hindi pa naman siya nag-message sa akin. Iba ang pakiramdam ko, parang sabik na hindi ko mawari. Isang buwan na ang nakalipas mula nang manganak ako. May dumating na mga gatas, pampers, at iba pa. Sabi ng lalaki, galing daw iyon sa hacienda, ipinamimigay nila para sa akin. Laking pasasalamat ko dahil nakakatipid na ako sa gastusin. Gusto ko na ngang magtinda ulit ng fishballs, kaso hindi na pwede ngayon dahil dalawa na ang anak ko. Hindi kasi siya agad bumalik kinabukasan noong namasyal siya dito kasama ang dalawang midwife na nagpaanak sa akin. Binisita nila ang kambal at check-up na rin nila ang kambal. Sila na ang pumunta dito dahil sa utos daw ni ma'am Amelia. Nahiya ako bigla sa kanila dahil nakaabala pa ako. Parang naramdaman ko na ayaw niyang magmuk