All Chapters of เกมรักทายาทมาเฟีย (25+): Chapter 51 - Chapter 60

“เอ่อ ไม่มีค่ะฉันรู้เอง”“เธอไม่มีทางรู้เอง บอกความจริงฉันมา” สายตาคุณแทนทิวคาดคั้นจะเอาคำตอบจากฉันให้ได้ขอโทษนะคะคุณซอจุน มันจำเป็น ฉันต้องเอาตัวรอดก่อน“คะ คุณซอจุนหลุดปากพูด แต่อย่าว่าเขาเลยนะคะเขาพูดแค่นี้เองค่ะ ป่านนี้คงช้ำใจรู้สึกผิดและไปไหว้พระเก้าวัด ปล่อยนกปล่อยปลาโกนหัวบวชสองพรรษาแล้ว”ริมฝีปากสวยยิ้มที่มุมปาก“ไม่กลัวฉันฆ่าเธอแล้วรึไง? ถึงมาหาทางออกช่วยฉัน”“กลัว ตอนนี้ก็ยังกลัว... แต่ฉันไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้”“เธอคงจะหลอกให้ฉันตายใจและหนีไปอีกสินะ ฉันจะบอกอะไรให้ ครั้งนี้มันไม่ง่าย”ฉันเข้าใจว่าคุณแทนทิวรู้สึกยังไง เพราะที่ผ่านมาฉันเองก็ให้ความหวังมาตลอด อีกทั้งพูดอีกอย่างทำอีกอย่าง ตอนที่ฉันเดินออกไปเขาคงพังทลายตั้งแต่ตอนนั้น เราต่างก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน แต่การหาทางออกให้แค่ไม่เหมือนกันเท่านั้นเองคุณแทนทิวเป็นคนเอาแต่ใจ ทุกอย่างต้องหมุนรอบตัวเขา ถึงแม้ฉันจะโกรธจนตัวสั่นที่เขาเก็บเสี่ยอ๋าไว้ขู่ แต่มันไม่สู้ความรู้สึกที่ตัวเองมีฉันหลงรักผู้ชายเอาแต่ใจ และเป็นผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องคนนี้ไปแล้ว“ฉันจะไม่ทำแบบนั้นแล้วค่ะ พอฉันเสียคุณไปฉันก็ตกผนึกหลาย ๆ อย

“กล้าดียังไงบอกรักฉันแล้วหนี”“เปล่านะคะ!”“บอดี้การ์ดออกไปจากห้องนี้ให้หมด!”“ครับนาย”ฉันเบิกตาโตหยุดยืนอยู่กลางห้อง เพราะเขาสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและมองหน้าฉันราวกับจะเอาเรื่อง อารมณ์ไหนกันนะแล้วเมื่อแม่บ้านและบอดี้การ์ดออกไปเหลือแค่เราสองคน ร่างสูงก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงมาหาฉันช้า ๆ“โบนัส...”“คะ...”“วันนั้นที่เธอบอกให้ฉันลืมจูบของเรา” ฉันมองหน้าเขาและมองริมฝีปากคู่สวยที่กำลังจะพูดบางอย่าง จนเขาหยุดเดิน“กับวันนี้มันเหมือนกันใช่ไหม เธอบอกให้ฉันรู้หน่อยว่าที่เธอบอกให้ฉันลืมมันเพราะอะไร”ใช่ ไม่ต่างกันเลย ฉันเขินจนทำตัวไม่ถูกก็เลยพูดแบบนั้นกับเขา และวันนี้ก็เหมือนกันพอหลุดพูดปลายเท้าก็อยากวิ่งหนีอัตโนมัติ ทั้งที่ในใจไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยสักนิด...“วันนั้นฉันเขินจนทำตัวไม่ถูกค่ะ เพราะมันเป็น จะ... จูบแรก”เขาก้าวมาชิดตัวฉัน ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเบา ๆ หัวใจเต้นแรงจนทำตัวไม่ถูกอีกแล้ว ทั้งที่มีอะไรกันทุกวันจูบไม่รู้กี่ครั้ง“ตอนนั้นรู้สึกยังไง... ตอนที่ฉันจูบ”“พอถูกคุณจูบ... ก็ไม่อยากให้ใครจูบอีกเลย อธิบายไม่ถูกเลยค่ะ อื้อ~”อธิบายไม่ถูกก็ไม่ต้องอธิบาย ริมฝีปากฉันถูกฉก

พอรู้ว่าแม่มีความสุขมากและมีคนดูแล ฉันคนเป็นลูกก็พลอยโล่งใจวางสายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปนั่งกอดคุณแทนทิวที่กำลังนั่งแกะซองจดหมายที่โซฟากลางห้อง“จดหมายอะไรเหรอคะ?”“ผลตรวจชิ้นเนื้อ”เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนฉันต้องละสายตาจากซองจดหมายไปที่แววตาของเขา มองปราดเดียวก็รู้ว่ารู้สึกยังไง เขาเองก็กลัวความจริงเหมือนกัน เพราะถ้าผลคือคุณแทนทิวทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไปเขาต้องรักษาตัว ต้องรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนฉันตัดสินใจจับมือคุณแทนทิวแล้วเกยคางที่ไหล่เขา“ไม่เป็นไรนะคะ ถ้าผลเป็นไงเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” เขาหันมามองฉัน แววตานิ่งเรียบคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึก“ฉันไม่เคยกลัวเรื่องอื่น แต่สิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือเธอทิ้งฉันไป” ฉันชะงักและมองเข้าไปในตาคู่สวย ฉันผิดเองที่ไปให้ความหวังเขา จนคำพูดตอนนี้มันไม่มีน้ำหนัก“ถ้าคุณกลัวเสียฉันไป ฉันอนุญาตให้คุณล่ามฉันไว้ได้เลยค่ะ” เท่านั้นแหละมือหนาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นลูบเบา ๆ ที่คอฉัน“เธอพูดเองนะโบนัส”“ค่ะ ฉันอยากแสดงให้คุณเห็นว่าครั้งนี้ฉันจริงใจ”ไม่ใช่แค่พูดแต่ฉันลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้าไปในห้องและหยิบปลอกคอที่สั่งทำพิเศษมา

เหมยลี่หมดสติไปแล้ว แต่คนสติแตกคือฉันเอง รถพยาบาลช้ามาก แต่เราต้องรอเพราะบนรถมีทีมแพทย์และเครื่องมือพยุงอาการเหมยลี่ และเมื่อรถพยาบาลมาถึงคุณแทนทิวก็สั่งให้ฉันไปขึ้นรถตู้อีกคันทันที ส่วนเขากับคุณไดอาและคุณซอจุนที่ตอนนี้ตาแดงก่ำจะขึ้นรถพยาบาลไปกับเหมยลี่พวกเขาบอกฉันว่าให้แจ้งครอบครัวเธอด้วย แต่อย่าพึ่งแจ้งความจับไอ้บ้านั่น ควรขังไว้ก่อนเพราะไลออนทีมใหญ่จะเข้ามาจัดการเรื่องนี้เพราะฆาตกรต่อเนื่องที่เราจับได้ เป็นลูกชายรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศโรงพยาบาลพวกเราสี่คนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ฉันนั่งร้องไห้ข้าง ๆ คุณแทนทิว ฝั่งตรงข้ามเป็นคุณไดอา ส่วนคุณซอจุนเขาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเดินวนอยู่หน้าประตูอยู่หลายรอบ ระหว่างทางฉันโทรหาครอบครัวเหมยลี่แล้ว ม๊าปิดเครื่องน่าจะบินอยู่ ส่วนป๊าไม่รับสายน่าจะนอนแล้วคนที่รับคือพี่มาร์ค ตอนนี้เขากำลังขับรถจากไซต์งานมาที่โรงพยาบาล“คุณเรียนหมอมา ฮึก ๆ คุณคิดว่าเหมยลี่จะเป็นยังไงบ้าง”“ฉันไม่รู้”“คุณรู้ แต่คุณไม่บอกฉันต่างหาก”คุณแทนทิวโอบไหล่ฉันไปใกล้ ๆ ก่อนที่ฉันจะซบหน้าที่ไหล่เขาแล้วปล่อยน้ำตาออกมา ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้เลยตอนนี้กลัวไปหมดและไม่อยา

ฉันเดินไปเปิดประตูก็ใช่เลย คุณแทนทิว คุณซอจุน คุณไดอา แต่คุณซอจุนเดินเลี่ยงฉันเข้าไปในห้องเป็นคนแรก ก่อนที่เราสามคนจะเข้าไปตามและเห็นเขาจับมือเหมยลี่อยู่ส่วนพี่พิพลอยจากที่เดินไปมา ตอนนี้ไปนั่งที่โซฟายกขาไขว่ห้างแล้ว แถมยังกอดอกเชิด ๆ ทำเป็นไม่สนใจคนเข้ามาใหม่“ตัวเองเป็นไงบ้าง” คุณซอจุนถามเหมยลี่“เจ็บมากลุกไม่ได้เลยทรมานสุด ๆ ถ้าลงจากเตียงไส้ต้องทะลักออกมากองข้างนอก และถูกหามส่งไอซียูแน่ ๆ”เฮ้อ... ขอถอนหายใจหน่อยแล้วกันหลังจากนั้นเหมยลี่ก็รับบทเป็นคนป่วยหนักขยับไม่ได้ ฉันยืนมองแล้วส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนสุดท้ายจะเหลือบมองไปที่อีกคู่ที่วางฟอร์มใส่กัน“เหมยลี่ โบนัส พี่กลับแล้วนะมีงานต้องทำน่ะ” ฉันกับเหมยลี่พยักหน้า แต่ขณะที่พี่พิพลอยกำลังเดินออกไปคุณไดอาก็ก้าวไปขวางทางแล้วยืนจ้องหน้าเธอ“มีผัวรึยัง”เราทุกคนหันมองเป็นตาเดียว แม้แต่แฟนฉันก็ด้วย เขาถามอะไรกันน่ะ... มีผัว?“อะไรของนาย ถามอะไรห๊ะ”“หายไปไม่บอกไม่กล่าว ฉันนึกว่าเธอมีผัวไปแล้ว”พี่พิพลอยอ้าปากค้าง พูดไม่ออกกับความตรงไปตรงมาของคุณไดอา“ก็... ก็ฉันยุ่ง”“ตามมารยาทของคนคุยกัน ยุ่งแค่ไหนหรือจะไปก็ต้องบอก”โดนไ