บททั้งหมดของ Contracted Mistress of My Boyfriend’s Father : บทที่ 101 - บทที่ 110

Sebastian POVHindi ko siya napigilan.Wala akong nagawa.Habang nakatayo ako sa loob ng hospital lounge, pinapanood ko lang si Althea na unti-unting lumalayo… hanggang sa tuluyan siyang mawala sa paningin ko.And for the first time in a long time…I felt powerless.“Sebastian…”Boses ni Helena ang unang bumasag sa katahimikan.Pero hindi ako agad sumagot.Hindi ko kaya.Hindi pa.Because everything inside me was collapsing.“She meant every word,” dagdag niya.“I know,” sagot ko, mahina.Masakit marinig.Pero mas masakit tanggapin.Sa kabilang side, si Damian.Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang galit at frustration niya.“You did this,” sabi niya malamig.Napatingin ako sa kanya.“And you didn’t?” sagot ko.“Don’t turn this on me,” dagdag niya. “You’re the one who escalated everything.”“And you’re the one who refused to back down.”Nagkatitigan kami.Pareho kaming galit.Pareho kaming may kasalanan.At pareho kaming nawalan.“Stop.”Mahina pero madiing sabi ni Helena.Napatingin

Damian POVHindi ko siya hinabol.At hanggang ngayon… hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko.Nakatayo lang ako sa labas ng hospital nung gabing umalis si Althea. Nakatingin sa direksyon kung saan siya nawala, pero hindi ako gumalaw.Hindi dahil ayaw ko.Kundi dahil alam ko…Kung hinabol ko siya… baka lalo ko lang siyang masaktan.Ngayon, mag-isa ako sa condo.Tahimik.Masyadong tahimik.Walang tunog ng boses niya.Walang amoy ng niluluto niya sa kusina.Walang presensya niya na nagpapagaan ng lahat.Napaupo ako sa sofa at napahawak sa ulo ko.“Damn…”Hindi ako sanay sa ganito.Sanay ako na kontrolado ko ang lahat.Business.Deals.Mga tao.Pero siya…Hindi.Naalala ko ang huling sinabi niya.“I’m done being in the middle.”Masakit.Pero totoo.Ginawa namin siyang sentro ng laban na hindi naman niya sinimulan.At ako…I let it happen.Bigla akong napatawa nang mapait.“Akala ko ako ang may kontrol…”Pero sa totoo lang… I was losing everything.Tumayo ako at naglakad papunta sa kusi

Althea POVTahimik ang mundo ko.Pero hindi ito yung klaseng katahimikan na payapa.Ito yung katahimikan na puno ng tanong.Puno ng “what if.”Puno ng mga desisyon na hindi ko pa kayang sagutin.Ilang araw na ang lumipas.Walang gulo.Walang sigawan.Walang laban.At sa unang tingin…Ito na dapat yung gusto ko.Peace.Pero bakit ganito?Bakit parang mas mabigat?Nasa apartment ako, nakaupo sa sahig, hawak ang isang tasa ng kape na matagal nang malamig.Hindi ko na namalayan kung ilang minuto… o oras… akong nakatulala.Iniisip sila.Si Damian.Si Sebastian.Pareho silang umatras.Pareho silang nagbago.Dahil sa akin.“Hindi ko naman hiningi yun…” bulong ko.Pero nangyari pa rin.Tumayo ako at lumapit sa bintana.Mula dito, kita ko ang city… busy, buhay, parang walang pakialam sa kung anong nangyayari sa akin.Napangiti ako nang mahina.“Ang unfair…”Naalala ko ang mga huling sinabi nila.Si Damian…“I won’t cage you just to keep you.”Si Sebastian…“I won’t destroy you just to keep you

Althea POVIlang araw na ang nakalipas…Pero may kakaiba sa pakiramdam ko.Noong una, inisip ko lang na pagod ako. Baka dahil sa trabaho sa café, o dahil sa stress na pinagdaanan ko nitong mga nakaraang linggo.Pero habang tumatagal…Hindi na normal.Habang naglalakad ako papunta sa work, napahawak ako sa ulo ko.“Ang sakit…” bulong ko.Parang ang bigat ng pakiramdam ko. Nahihilo. At minsan…Nasusuka.“Ma’am, okay lang po ba kayo?” tanong ng kasama ko sa café.Ngumiti ako kahit pilit.“Yeah… I’m fine.”Pero hindi ako fine.Alam ko yun.Habang nagse-serve ako ng orders, bigla akong napahinto.Nanikip ang dibdib ko.At bigla akong nakaramdam ng matinding hilo.“Excuse me…” sabi ko agad sabay takbo papunta sa restroom.Pagdating ko doon…Hindi ko na napigilan.Nasuka ako.Napahawak ako sa sink, hinihingal.“What’s happening to me…” mahina kong sabi.Pag-angat ko ng ulo ko, napatingin ako sa salamin.Namumutla ako.At halatang hindi okay.Dahan-dahan akong lumabas at nagpaalam.“Ma’am, uu

Althea POV“Miss Althea, kailangan mong magpahinga.”Ilang beses ko nang narinig ‘yon mula sa OB ko.Nakatitig lang ako sa kanya habang hawak ang ultrasound result ko. Maliit pa… halos hindi pa makikita. Pero malinaw na…May baby nga.“Medyo maselan ang pagbubuntis mo,” dagdag niya. “You need to avoid stress, heavy work, and lack of sleep.”Napatawa ako nang mahina.“Doc… paano naman po yun?”Hindi niya alam ang sitwasyon ko.Hindi niya alam na mag-isa lang ako.Na wala akong ibang aasahan.“You have to prioritize your health,” sabi niya. “Para sa baby.”Baby.Napahawak ako sa tiyan ko.“Yes, doc…” sagot ko.Pero sa loob ko…Hindi ko alam kung paano ko gagawin yun.Paglabas ko ng clinic, parang mas mabigat ang lahat.Hindi lang emosyon.Kundi pati responsibilidad.“Magpahinga…”Ang dali sabihin.Pero paano?Paano kung wala akong pera?Paano kung wala akong support?Habang naglalakad ako, napahawak ako sa dibdib ko.At doon ko naramdaman…Isang bagay na matagal ko nang hindi napapansi