บททั้งหมดของ Contracted Mistress of My Boyfriend’s Father : บทที่ 111 - บทที่ 120

Althea POVSandali akong napatigil bago umiling.. hindi… hindi pwede to.. hindi niya pwedeng malaman… baka kung ano na namang kabaliwan ang maiisip niya.Baka ikulong niya ako at tuluyan ng tanggalan ng karapatan. At mas worse pa baka… ilayo niya ang anak ko.Dahil sa mga naiisip ko naluluha akong tumingin sa mga mata ni Sebastian. Saka hinawakan ang kamay niya.“Please… Sebastian.”Mahina pero desperado ang boses ko habang mahigpit kong hawak ang kamay niya.“Wag mong sabihin kay Damian.”Nakatayo siya sa harap ko.Tahimik.Hindi gumagalaw.Hindi rin agad sumasagot.“Althea…” mahina niyang sabi.“Please,” ulit ko. “Hindi pa ako handa.”Napapikit siya sandali.Parang pinipigilan ang sarili.“He deserves to know,” sabi niya.“I know,” sagot ko agad, nanginginig ang boses. “Alam ko yun… pero hindi pa ngayon.”Napaluha ako.Hindi ko na mapigilan.“Hindi ko pa kayang harapin siya…” dagdag ko. “Hindi ko pa kayang sabihin na may anak kami…”Tahimik siya.Pinapanood lang ako.“I’m still tryi

Althea POVLumipas ang mga araw na parang walang katapusan.Pare-pareho ang routine ko… gumising, pumunta sa shop, magtrabaho, umuwi, magpahinga… at isipin ang mga bagay na pilit kong iniiwasan.Pero kahit anong pilit kong takasan…Bumabalik pa rin.Si Damian.At ang katotohanang hindi ko pa sinasabi sa kanya.Habang nag-aayos ako ng mga bagong dating na tulips, napahinto ako nang biglang sumakit ang likod ko.“Ah…” napahawak ako sa mesa.“Ma’am, okay lang po ba kayo?” tanong ni Mia, nag-aalala.“Okay lang… napagod lang,” sagot ko, pilit na ngiti.Pero sa totoo lang…Hindi na ganun kadali ang lahat.Habang lumalaki ang dinadala ko…Mas lalo ko ring nararamdaman ang bigat ng sitwasyon ko.“Magpahinga muna kayo,” sabi ni Mia.“Konti na lang ‘to,” sagot ko.Hindi ko pwedeng pabayaan ang shop.Ito na lang ang meron ako.Ito na lang ang pinanghahawakan ko.At para sa baby ko…Kailangan kong maging matatag.Pagkatapos ng shift, umupo ako sa isang sulok ng shop.Tahimik.Kinuha ko ang phone

Althea POVHindi ko alam kung paano kami umabot sa ganitong sitwasyon.Magkatapat kami ni Damian.Tahimik.Parang ang daming gustong sabihin, pero parehong pinipigilan.Nakaupo siya sa harap ko, hawak pa rin ang tasa ng kape na ako mismo ang gumawa.At ako?Hindi mapakali.Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko.“You’ve changed,” sabi niya ulit, mahina.Napatingin ako sa kanya.“People do,” sagot ko.Tumango siya.“Yeah… but not like this.”Napakunot ang noo ko.“What do you mean?”Tinitigan niya ako.Diretso.“You look like you’re carrying something,” sabi niya.Nanlaki ang mata ko.“Something heavy.”Napahigpit ang hawak ko sa damit ko.“Life does that,” sagot ko, pilit na kalmado.Hindi siya kumbinsido.Ramdam ko.Pero hindi na siya nagtanong pa.Sa halip, tumayo siya at naglakad palapit sa mga bulaklak.Hinawakan niya ang isang rose.Dahan-dahan.“You built all of this,” sabi niya.“Yes.”“On your own.”“Yes.”Tumango siya.“I’m impressed.”Napangiti ako nang mahina.“T

Althea POVAkala ko magiging tahimik na ang mga araw ko.Akala ko kaya ko nang panindigan ang desisyon kong manatili sa mundong ako mismo ang bumuo… ako, ang shop ko, at ang anak ko.Pero mali pala ako.Dahil kahit gaano kalayo ang takbo ko…May mga bagay talagang babalik.Maagang nagbukas ang shop ko nang araw na ‘yon.Tahimik pa ang paligid. Ilang tao pa lang ang dumadaan, at ang hangin may dalang malamig na simoy.Habang inaayos ko ang mga fresh flowers na dumating, napahawak ako sa tiyan ko.Mas ramdam ko na ngayon.Mas totoo.“Good morning, baby…” bulong ko, may ngiti sa labi.“Ma’am, ang aga niyo po ah,” bati ni Mia pagpasok niya.“Hindi ako makatulog,” sagot ko.Napansin niya agad ang pagod sa mukha ko.“Okay lang po ba kayo?”Tumango ako.“Okay lang. Sanay na.”Pero sa totoo lang…Hindi pa rin ako sanay.Sa bigat.Sa takot.Sa mga desisyong kailangan kong gawin.Habang nag-aayos kami, biglang tumunog ang bell sa pinto.May pumasok.“Welcome po…” hindi natuloy ni Mia ang sasabi

Althea POVHindi ko na nilingon pa.Kahit nararamdaman ko ang bigat ng bawat hakbang ko palayo sa kanya…Hindi ako tumigil.“Wag mo na akong susundan…”Paulit-ulit sa isip ko ang sarili kong mga salita.Masakit.Pero kailangan.Pagpasok ko sa kotse, doon ko na naramdaman ang panghihina.Napahawak ako sa manibela.Napapikit.“Why does it hurt this much…” bulong ko.Hindi ba ito ang gusto ko?Ang lumayo.Ang magkaroon ng sariling buhay.Ang hindi na bumalik sa kanya.Pero bakit parang may kulang?Napahawak ako sa tiyan ko.“I’m doing this for you…” mahina kong sabi.Para sa baby ko.Para sa kinabukasan namin.Hindi pwedeng maulit ang dati.Hindi pwedeng mawala ulit ako sa sarili ko.Kaya kahit masakit…Pinili kong umalis.Pagdating ko sa bahay, agad akong bumagsak sa kama.Hindi ko na napigilan ang sarili ko.Umiyak ako.Tahimik.Yung luha na matagal ko nang pinipigilan.“Damian…”Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko.Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kakayanin.Pero isa lang