บททั้งหมดของ Contracted Mistress of My Boyfriend’s Father : บทที่ 81 - บทที่ 90

Althea’s POV Kinaumagahan… Nagising ako na parang may mabigat na bato sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod… O dahil sa mga pangyayaring sunod-sunod na bumabalik sa buhay ko. Sebastian. Caleb. Damian. Helena. At ngayon… Isabella. Parang hindi na natatapos ang gulo. Tahimik ang apartment sa States. Naririnig ko lang ang mahinang tunog ng aircon at ang paghinga ng mama ko sa kabilang kwarto. Under observation pa rin siya, pero kahit papaano mas stable na. Huminga ako nang malalim habang inaayos ang buhok ko sa harap ng salamin. “Althea… calm down,” bulong ko sa sarili. Pero paano ako kakalma? Lahat ng taong nasa paligid ko ay parang may sariling agenda. At ako… Parang laruan na hinihila sa iba’t ibang direksyon. Nagbihis ako ng simple, white blouse at jeans. Wala akong energy mag-ayos ng bongga. Pupunta lang naman ako sa hospital. Pagdating ko sa hallway, dala ko ang maliit na bag at ilang fruits para kay mama. Habang naglalakad ako, ramdam ko ang bigat

Isabella POVPagkatapos ng pagkikita namin ni Althea, hindi ako agad umuwi.Hindi pa tapos ang kailangan kong gawin.Hindi sapat na takutin siya. Hindi sapat na iparamdam sa kanya kung gaano siya kaliit sa mundo naming puno ng pera at kapangyarihan.Because the truth is…Hindi si Althea ang tunay kong target.Si Sebastian.My son.Or at least… the man he has become.Tatlong taon.Tatlong taon akong nawala sa buhay niya.Iniwan ko siya noong wala siyang kahit ano.Noong duguan siya, gutom, at walang matakbuhan.At ngayon?Ngayon siya na ang pinakamakapangyarihang lalaki sa industriya.Young CEO.Business tycoon.Billionaire.Nakakatawa, hindi ba?The son I abandoned is now the one holding everything I need.And I won’t let that slip away.Kung ayaw niya akong tanggapin bilang ina…Then I’ll take another route.May fiance siya.Si Helena.The sick girl.The weak link.So iyon ang next move ko.Habang nasa loob ako ng hospital hallway, dala ko ang pinakamagandang ngiti ko. The kind of sm

Althea POV Umattend kami ni Damian sa isang malaking event sa city… isang charity gala na puno ng businessmen, investors, at mga taong may kapangyarihan. Kailangan ito ni Damian ngayon higit kailanman. After everything that happened with Sebastian, kailangan niyang patunayan na buhay pa rin ang pangalan niya sa business world.The venue was grand. Crystal chandeliers above, soft music in the background, and people dressed in their most expensive suits and gowns. Para akong nasa ibang mundo.Nasa tabi lang ako ni Damian habang kinakausap niya ang ilang investors. Kahit nakangiti siya, ramdam ko ang bigat sa aura niya. Parang bawat handshake ay may kasamang pressure.“You’re doing great,” bulong ko sa kanya habang saglit siyang tumingin sa akin.He leaned closer. “We need this, Althea. Just stay close.”Tumango ako. “I will.”Pero habang abala siya sa pakikipag-usap, naiwan akong nakatayo sa gilid, hawak ang maliit kong clutch bag. Pinagmamasdan ko ang paligid… mga babae na nagtatawana

Althea’s POVNagising ako na sobrang bigat ng ulo ko.Parang may humahampas sa sentido ko, parang ang init pa rin ng katawan ko kahit malamig ang hangin sa kwarto. Unti-unti akong nagmulat ng mga mata, at ang unang nakita ko ay puting kisame… unfamiliar.Hindi ito ang kwarto namin ni Damian.Hindi rin ito hotel room ko.Napabangon ako bigla pero agad akong napahawak sa ulo ko. Nahilo ako. Naramdaman ko rin ang kumot na nakabalot sa katawan ko.My heart started pounding.“W-Where am I…?” mahina kong bulong.Then I heard voices.Malalim. Galit. Halos nanginginig sa tensyon.Sa kabilang side ng suite…“Step away from her.”Isang boses na sobrang pamilyar.Damian.Nanlaki ang mga mata ko.Sinubukan kong tumayo pero nanghina ang tuhod ko. Lumapit ako sa pintuan ng kwarto at bahagyang sumilip.And there…Damian was standing near the entrance, his jaw clenched, fists tight.Across from him…Sebastian.Caleb.Nakatayo siya nang matatag, suot ang suit niya, pero ang mga mata niya… malamig. Par

Althea POVTahimik ang gabi sa city.Pero sa loob ko…Hindi tahimik ang isip ko.Nakatitig ako sa screen ng phone ko habang hawak ko ito nang mahigpit.Isabella.Hindi ko alam kung bakit, pero may kaba akong nararamdaman.Parang may mali.Parang may paparating na bagyo na hindi ko kayang harapin.Huminga ako nang malalim bago ko pinindot ang call button.Isang ring.Dalawa.Tatlo.“Hello, Althea.”Her voice was calm.Too calm.“Gusto mo raw makipag-usap?” tanong ko, pilit pinapatatag ang boses ko.“Of course,” sagot niya. “Meet me.”Nagkita kami sa isang private café sa rooftop ng hotel building.Malamig ang hangin.Maganda ang view ng city lights.Nakaupo siya sa table habang hinihintay ako, parang isang reyna na laging handa sa laro.Lumapit ako.“Thank you for coming,” sabi niya, nakangiti.Umupo ako sa harap niya.“What do you want, Isabella?”Hindi siya agad sumagot.Pinagmasdan niya muna ako mula ulo hanggang paa.Parang sinusuri ang isang bagay na gusto niyang bilhin.“You look