All Chapters of Contracted Mistress of My Boyfriend’s Father : Chapter 121 - Chapter 130

Althea POVUnti-unti, nasasanay na ako.Sa katahimikan.Sa lamig ng hangin tuwing umaga.Sa sarili kong routine na wala nang ibang iniintindi kundi ang araw na kailangan kong lagpasan.Gigising ako ng maaga.Maghahanda.Pupunta sa maliit na flower shop kung saan ako nagtatrabaho.Uuwi.Magpapahinga.At paulit-ulit lang.Simple.Tahimik.At sa totoo lang…Ito yung buhay na matagal ko nang hinahanap.Pero kahit ganun…Hindi pa rin buo.Habang inaayos ko ang mga lilies isang umaga, napahinto ako nang biglang sumakit ang likod ko.“Ah…” napahawak ako sa mesa.“You okay?” tanong ng boss ko.Ngumiti ako kahit hirap.“Yes… just tired.”“Take it easy,” sabi niya. “You’re pregnant, not superwoman.”Napangiti ako nang mahina.Kung alam niya lang kung gaano ko pinipilit maging matatag.Pagkatapos ng trabaho, dumaan ako sa maliit na grocery malapit sa apartment ko.Namimili ako ng mga kailangan ko.Healthy food.Milk.Fruits.“Para sa’yo ‘to…” bulong ko habang inilalagay ang mga prutas sa basket.

Althea POVHindi ko pa rin maipaliwanag ang pakiramdam habang hawak ko siya dahil parang sa unang pagkakataon ay tumigil ang mundo ko at lahat ng sakit, pagod, at takot na pinagdaanan ko ay biglang nagkaroon ng saysay, kaya habang nakatitig ako sa maliit niyang mukha at marahang binubulong ang “Hi baby…” ay hindi ko napigilan ang pag-agos ng luha ko dahil nandito na siya, buhay at ligtas.Kahit saglit siyang kinuha ng nurse para sa observation ay parang may bahagi ng puso ko ang sumama sa kanya kaya hindi ako mapakali habang hinihintay siyang ibalik sa akin, at nang muling dumating ang sandaling iyon at inilagay siya sa tabi ko ay mas lalo kong naramdaman ang koneksyon naming dalawa, parang kahit wala pa siyang kamalay-malay ay kilala na niya ako bilang ina niya at ako naman ay unti-unting natututong mahalin siya nang higit pa sa sarili ko.Habang yakap ko siya at pinagmamasdan ang bawat detalye ng mukha niya ay hindi ko maiwasang mapansin na may pagkakahawig siya sa ama niya, sa para

Althea's POV Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napahinto sa ginagawa ko dahil sa iisang bagay… yung pakiramdam na parang may nakamasid sa akin kahit alam kong wala naman dapat, kaya habang hawak ko si Dylan at marahan siyang pinapatahan sa pag-iyak ay napapatingin ako sa pinto, sa bintana, sa bawat sulok ng maliit kong apartment na parang may hinihintay akong hindi ko maintindihan kung ano.Simula nang dumating yung package na walang pangalan, hindi na nawala yung kaba sa dibdib ko dahil alam kong iisa lang ang taong may kakayahang hanapin ako kahit gaano pa ako kalayo, at kahit hindi ko siya nakikita ay ramdam ko ang presensya niya, parang anino na tahimik lang na sumusunod sa bawat galaw ko, kaya habang nakaupo ako sa couch at pinagmamasdan si Dylan ay napabuntong hininga ako at napabulong ng “Damian… bakit hindi ka pa rin tumitigil…”Hindi ko alam kung matatakot ba ako o matutuwa dahil sa totoo lang, kahit pilit kong nilalayo ang sarili ko sa kanya ay may bahagi sa puso

Althea POVTahimik lang akong nakatingin kay Damian habang hawak niya si Dylan, at sa bawat maingat niyang galaw ay parang unti-unting may bumabasag sa matagal kong itinayong pader sa puso ko dahil hindi ko inaasahan na ganito siya kapag kaharap ang anak namin, sobrang layo sa lalaking nakilala ko noon na puro trabaho, kapangyarihan, at galit ang laman ng mundo.Nakaupo siya sa gilid ng kama habang marahang pinapatahan si Dylan na minsan ay umiiyak at minsan naman ay tahimik lang na nakatingin sa kanya, at sa simpleng eksenang iyon ay parang biglang naging totoo ang lahat para sa akin dahil noon ay iniisip ko lang na sapat nang ako ang magpalaki sa anak ko, pero ngayong nakikita ko sila sa harap ko ay hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko kung may karapatan ba akong ipagkait kay Dylan ang ama niya.“He likes you…” mahina kong sabi nang mapansin kong tumigil agad sa pag-iyak si Dylan habang nasa bisig niya.Napatingin si Damian sa akin bago siya bahagyang ngumiti.“He knows me,” sago

Althea POVSunod-sunod ang malalakas na katok sa pinto, kasabay ng boses ni Isabella na parang galit na galit at punong-puno ng pang-aasar, at sa bawat sigaw niya ay pakiramdam ko mas lalo lang humihigpit ang dibdib ko habang mahigpit kong hawak si Dylan na ngayon ay tahimik lang sa bisig ni Damian na nakatayo sa harap ko na parang shield na handang humarang sa kahit ano.“Althea! Alam kong nandiyan ka! Lumabas ka!” sigaw ulit ni Isabella.Napapikit ako nang mariin habang pilit pinapakalma ang sarili ko dahil ayokong marinig ni Dylan ang gulo, ayokong matakot siya sa unang pagkakataon na makaramdam ng ganito, kaya dahan-dahan kong hinaplos ang likod niya habang mahina siyang binubulungan.“Shh… baby… okay lang…” mahina kong sabi kahit ako mismo hindi okay.Lumingon si Damian sa akin sandali, at sa mga mata niya ay malinaw ang tanong… kung okay lang ba ako.Umiling ako kahit hindi sigurado.Hindi ako okay.Pero wala akong choice.Dahan-dahan niyang inilagay si Dylan sa crib bago humakb