บททั้งหมดของ Contracted Mistress of My Boyfriend’s Father : บทที่ 61 - บทที่ 70

Sebastian POVTahimik ang conference room ng hotel na iyon. Ang lamig ng aircon ay hindi nakakatulong sa init na nararamdaman ko sa loob. Nakaupo ako sa malambot na leather chair, hawak-hawak ang glass ng whiskey, pero hindi ko ito iniinom. Hindi ko talaga alam kung saan magsisimula… kung saan magtatapos ang gulo sa puso ko.Althea.Althea… Paulit-ulit kong binibigkas ang pangalan niya sa isip, parang mantra. Hindi ko pa rin mawari kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Galit, lungkot, pagmamahal… lahat ng emosyon ay naghalo. Hindi ko akalain na sa isang iglap, matutunaw ang kontrol ko sa sarili ko.Hindi ko man lang maintindihan. Noon, galit lang ako. Galit sa ama ko. Galit sa mundo. Pero ngayon, may bagong damdamin na pumipigil sa galit ko… pagkawalang-kasiguraduhan.“Anong gagawin ko ngayon?” bulong ko sa sarili ko.Hindi ko na rin alam kung alin ang tama. Ang lumaban at makuha siya, o ang bitawan para sa kanya? Pero kahit anong pilit kong ipagtanggol ang sarili ko, alam kong ang kat

Damian’s POVNagising ako dahil sa sinag ng araw na dumiretso sa mukha ko. Napapikit ako at agad napakapit sa ulo ko nang maramdaman ko ang matinding kirot. Parang may martilyong paulit-ulit na bumabayo sa sentido ko.“Damn…” mahinang mura ko.Unti-unti akong umupo sa kama, hinayaan munang umayos ang paningin ko. Ang kwarto ay tahimik, malinis, at amoy na amoy ko pa rin ang faint scent ng pabango ni Althea sa unan. Doon ko lang naalala ang nangyari kagabi… ang pag-uwi kong lasing, ang pagod, ang takot na baka iwan niya ako. Hindi ko maalala lahat ng sinabi ko, pero ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko.Huminga ako nang malalim at tumayo. Mabagal akong bumaba ng hagdan, hawak ang railing para hindi ako matumba. Pagdating ko sa ground floor, agad kong narinig ang mahina pero pamilyar na tunog ng kawali at kutsara.Sa kusina.Doon ko siya nakita.Si Althea, nakasuot ng simpleng oversized shirt at shorts, abala sa pagluluto. Nakataas ang buhok niya nang bahagya, may ilang hibla na buma

Althea POVTahimik ang hallway ng ospital, pero sa dibdib ko parang may nagwawala. Bawat hakbang ko papalapit sa kwarto ng mama ko ay parang mas bumibigat ang paa ko. Amoy disinfectant ang paligid, malamig ang ilaw, at tanging tunog ng mga monitor ang maririnig. Hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Damian, parang doon lang ako humuhugot ng lakas.“Okay ka lang?” mahina niyang tanong, ramdam ang pag-aalala sa boses niya.Tumango ako kahit hindi ako sigurado kung totoo. “Oo,” sagot ko, pero nanginginig ang boses ko. “Kinakabahan lang.”Huminto kami sa harap ng pintuan. May maliit na nameplate sa gilid… pangalan ng mama ko. Ilang segundo akong nakatitig doon, parang natatakot na buksan ang pinto. Ilang taon din kaming hindi nagkita. Ilang taon ng pangungulila at pag-asa ang naipon sa loob ko.“Kaya mo ’yan,” bulong ni Damian. Dahan-dahan niyang pinisil ang kamay ko. “Nandito lang ako.”Huminga ako ng malalim at tuluyan nang binuksan ang pinto.Una kong nakita ang mga makina… monitor ng ti

Althea POVNagpaalam si Damian ng umaga, bitbit ang briefcase niya at suot ang maayos na suit. “Althea, kailangan ko na bumalik sa office. Maraming dapat asikasuhin sa company. I don’t want anything to happen sa pinaghirapan natin. I’ll be back after a month, ha?” sabi niya habang hinahawakan ang kamay ko at tinitingnan ako nang seryoso.Tumango lang ako, ramdam ang init ng kamay niya sa akin. “Okay, Damian. Ingat ka,” sagot ko, kahit alam kong kaya niyang pangasiwaan ang lahat. May lungkot sa kanyang mga mata nang maghiwalay kami, pero alam kong kailangan niyang mag-focus sa trabaho.Pagkatapos niyang umalis, nagbihis ako ng simple pero maayos… light blouse, comfy pants, at flats. Maganda ang panahon kaya perfect para pumunta sa ospital at bisitahin ang mama ko. Hawak ko ang maliit na bag na may dala-dalang ilang libro at toiletries para sa kanya.Habang naglalakad ako sa hallway ng ospital, ramdam ko ang katahimikan ng paligid. May tahimik na tunog ng mga beeping machines at malayon

Caleb/Sebastian POVNandito ako ngayon sa hospital sa States para bisitahin si Helena. Siya yung babaeng tumulong sa akin nung wala na akong kahit anong makakain o matutuluyan. Yung tao na nagbigay sa akin ng pag-asa at ng bagong simula. Ngayon, nasa ospital siya dahil sa cancer at kailangan niya ng agarang operasyon. Habang nakatitig ako sa kanyang mahina at nanginginig na katawan, ramdam ko ang sakit sa puso ko… hindi lang sa kanya, kundi sa lahat ng panahon na natakot siya at halos mawalan ng pag-asa.“Helena,” mahina ko siyang tinawag, “look at me. Kaya mo ‘to.” Pinisil ko ang kamay niya, ramdam ko ang init ng kanyang palad. Para siyang bata, natatakot, at hindi niya alam kung paano haharapin ang lahat ng nangyayari sa kanya.“Sebastian… I’m scared,” wika niya, halos bumulong. Halos hindi siya makapagsalita. Alam kong hindi lang dahil sa operasyon ang takot niya. Takot siya sa ospital mismo, sa mga cold white walls, sa mga tunog ng monitors at beeping machines. Takot siya na baka