Todos os capítulos de กลรักกับดักซาตาน: Capítulo 101 - Capítulo 110

          หลินซียังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับมืดไปแล้วนานนับนาที ปล่อยให้ถ้อยคำสุดท้ายที่เธอเขียนทิ้งไว้กัดกินหัวใจตัวเองซ้ำ ๆ ราวกับยาพิษ เธอจะเขียนนิยายรักต่อไปได้อย่างไรในเมื่อโลกแห่งความรักของเธอเองมันได้พังทลายลงไปแล้ว         ก๊อก...ก๊อก...          เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเบา ๆ ดึงเธอกลับมาจากห้วงความคิดอันมืดมน          “หลินซี...” เจิ้งลี่ซาค่อย ๆ เปิดประตูเข้ามา ในมือถือจานเค้กช็อกโกแลตชิ้นใหญ่ที่ดูน่ากิน “ฉันเห็นแกเงียบไปนานเลยเอาของอร่อยมาปลอบใจ”          “ขอบใจนะ” หลินซีพยายามจะฝืนยิ้มให้เพื่อน แต่สิ่งที่ออกมากลับดูเหมือนการแสยะยิ้มที่เจ็บปวดมากกว่า          “แกโอเคไหม” เจิ้งลี่ซาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง เดินเข้ามาวางจานเค้กลงบนโต๊ะทำงานข้าง ๆ

         เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ ที่ควรจะนำพาความสดใส กลับสาดส่องลงมาบนซากปรักหักพังของชีวิต หลินซีลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงที่รกราวกับผ่านสมรภูมิรบ หมอนใบหนึ่งตกอยู่บนพื้น อีกใบเปรอะคราบน้ำตาจนแข็งกระด้าง ผ้าห่มถูกถีบไปกองรวมกันอยู่ที่ปลายเตียง เผยให้เห็นร่างบอบบางในชุดนอนเก่า ๆ ที่นอนขดตัวอยู่ราวกับลูกแมวหลงทาง          ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพลุ่งพล่านเมื่อคืนก่อน ตอนที่เธอตัดสินใจกดตัดสายใส่หน้ากู้เทียนอี้ บัดนี้ได้จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบ และความเจ็บปวดระลอกใหม่ที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจ ความเจ็บปวดจากการตระหนักรู้ว่าเธอได้ทำลายโอกาสสุดท้ายที่จะได้ยินเสียง โอกาสที่จะได้เชื่อมต่อ แม้จะเป็นเพียงภาพลวงตาลงไปแล้วด้วยมือตัวเอง          เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงจ้องมองเพดานห้องที่ว่างเปล่าเนิ่นนาน...นานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ สภาพห้องนอนสะท้อนสภาพจิตใจที่ยุ่งเหยิงได้อย่างสมบูรณ์แบบ กองเสื้อผ้าที่ใส่แล้วกองพะเ

          หลังจากหลุดพ้นจากอ้อมกอดอันอบอุ่นแต่เต็มไปด้วยความกังวลของเพื่อนรัก หลินซีก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของพลังใจที่ยังพอหลงเหลืออยู่ เธอรู้ว่าตัวเองจะจมอยู่กับความเศร้าต่อไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่คืนนี้ เธอต้องลุกขึ้น ต้องเผชิญหน้า ต้องพยายามก้าวต่อไปแม้จะเป็นก้าวที่โซซัดโซเซก็ตาม          เธอเดินตรงไปยังห้องนอน ผ่านกองเสื้อผ้าที่ยังคงระเกะระกะอยู่บนพื้นราวกับซากปรักหักพังจากสงครามแฟชั่นเมื่อหลายวันก่อน ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าที่เปิดอ้าซ่า          สายตากวาดมองชุดเดรสหลากสีสันที่แขวนอยู่ แต่ละชุดล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำ ชุดสีดำที่เคยใส่ไปเดตแรกอันน่าผิดหวัง ชุดลายดอกไม้ที่เคยใส่ไปปิกนิกกับเพื่อน ๆ และแล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับชุดเดรสสีแดงก่ำรัดรูปที่แขวนเด่นอยู่กลางตู้ ชุดเกราะที่เธอเคยสวมใส่เพื่อออกรบในคืนที่เธอพ่ายแพ้อย่างยับเยิน          เธอรีบเบือนห

          เสียงทุ้มลึกที่ดังขึ้นข้างหลัง ทำให้โลกทั้งใบของหลินซีที่เพิ่งจะเริ่มสดใสขึ้นมาเพียงครู่เดียว พลันกลับไปมืดมนและเย็นเยียบลงอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที อ้อมแขนของเจียสือที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นพันธนาการที่น่าอึดอัด เธอค่อย ๆ ผละตัวออกมา หันกลับไปเผชิญหน้ากับพายุร้ายที่เธอหนีมาตลอด            “คุณกู้เทียนอี้” สีหน้ามีความสุขของเจียสือหายไปด้วยเช่นกัน หลินซีเห็นเขามองมาที่เธอด้วยสีหน้ากังวลเป็นห่วง “บังเอิญจังเลยครับที่เจอคุณที่นี่”          “บังเอิญจริง ๆ” น้ำเสียงของกู้เทียนอี้แห้งผาก หลินซีเงยหน้าขึ้นมองขณะที่ร่างสูงก้าวเข้ายืนอยู่ข้าง ๆ “หลินซี” เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบาราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ดวงตาสบกับดวงตาเธอพร้อมกับรอยยิ้มฝืด ๆ บนใบหน้า เธอไม่สามารถจะอ่านอารมณ์ใด ๆ ออกได้เลย ได้แต่พยักหน้าตอบกลับไปอย่างงุ่มง่าม “พวกคุณกำลังจะเข้าไปในร้านกันเหรอ”        &nb

          เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมา ปลุกเมืองที่กำลังตื่นขึ้นจากนิทรา ขณะที่หลินซีกำลังเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรูของกู้เทียนอี้ที่จอดรออยู่ริมถนน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสดใส รู้สึกได้ถึงความเบิกบานใจที่ไม่ได้สัมผัสมานาน          “อรุณสวัสดิ์ครับคนสวย”          กู้เทียนอี้ยืนรออยู่ที่ประตูรถฝั่งผู้โดยสาร รอยยิ้มของเขาในยามเช้าดูสดใสและอันตรายน้อยกว่าปกติเล็กน้อย          “สวัสดีค่ะ” เธอตอบกลับไปอย่างเขินอาย และก็ต้องประหลาดใจกับหัวใจตัวเองที่เต้นแรงขึ้นเมื่อเขาดึงเธอเข้ไปกอดไว้แน่น มันทำให้เธอเผลอไผลไปชั่วขณะ          “เมื่อคืนหลับสบายดีไหมครับ” เขาถามพลางเปิดประตูให้ เธอพยักหน้ารับแล้วก้าวเข้าไปในรถ          “ค่ะ ขอบคุณค่ะ”