Todos os capítulos de กลรักกับดักซาตาน: Capítulo 111 - Capítulo 120

          หลินซีนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แอบลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็นระยะ ความรู้สึกอุ่นวาบที่อันตรายกำลังก่อตัวขึ้นในใจ กู้เทียนอี้ในโหมดที่ผ่อนคลายนี้ดูเหมือนจะจริงใจ มันช่างแตกต่างจากผู้ชายเย็นชาที่เคยเห็นโดยสิ้นเชิง เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงท่าทีเขินอายของเขาตอนที่พูดถึงร้านหนังสือ          รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็ก ๆ ที่เงียบสงัดผิดกับความวุ่นวายของเมืองใหญ่ สองข้างทางเรียงรายไปด้วยอาคารเก่าแก่ที่มีสถาปัตยกรรมสวยงามแปลกตา บรรยากาศที่เปลี่ยนไปภายนอกค่อย ๆ ซึมซับเข้ามาภายในรถยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง          “นั่นไงครับ ร้านนั้น” กู้เทียนอี้เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เขาชะลอรถ พยักพเยิดไปยังอาคารอิฐสีน้ำตาลแดงหลังหนึ่งที่อยู่สุดถนน “ถึงแล้ว”          หลินซีมองตามสายตาเขาไป ร้านหนังสือที่เขาพูดถึงไม่ได้ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค

“ผมไม่เชื่อในรักเดียว” กู้เทียนอี้พูดออกมา สายตาจ้องมองหญิงสาวอย่างระมัดระวังราวกับกำลังประเมินว่าเธอจะรับความจริงข้อนี้ได้หรือไม่ “ผมคิดว่าไม่ว่าความสัมพันธ์มันจะเริ่มต้นดียังไง แต่ในที่สุดมันก็ต้องมีวันที่จบลง ต้องมีคนใดคนหนึ่งที่นอกใจ และความเจ็บปวดที่ตามมา ความรู้สึกของการถูกหักหลังมันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่อีกฝ่ายจะรับไหว”          หลินซีกลืนน้ำลายฝืด ๆ “คุณกำลังจะบอกว่า...คุณก็เลยเลือกที่จะเป็นฝ่ายนอกใจก่อนอย่างนั้นเหรอคะ”          เขาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว แววตาเจ็บปวดเล็กน้อย “ไม่ครับ ผมแค่...ชอบผู้หญิง ชอบความสัมพันธ์ที่ตื่นเต้น แต่ผมไม่อยากจะเริ่มต้นอะไรที่มันจริงจัง ถ้าสุดท้ายผมรู้ว่ามันจะจบลงแบบเดิม” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ผมหวังว่าคุณจะไม่เกลียดผมนะ ผมก็แค่จริงใจ”          “ถ้าอย่างนั้นคุณก็แค่ไม่อยากจะผูกมัดตัวเองอยู่กับผู้หญิงคนเดียวใช่ไหมคะ”          “มันไม่ใช่ว่า

          เธอคงจะเผลอหลับไปในอ้อมกอดแสนอบอุ่นนั้น เพราะเธอหลับลึกและเนิ่นนานกว่าที่คิด เมื่อเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดยามเช้าที่สว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรูหราจนแสบตา          หลินซีกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง ความทรงจำจากค่ำคืนอันเร่าร้อนเมื่อวานค่อย ๆ ไหลบ่ากลับเข้ามาพร้อมกับความตระหนักรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอนอนนิ่งไปชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงไออุ่นและน้ำหนักของแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอว ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังแทบจะกลั้นหายใจไม่อยากจะปลุกคนที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ          เธอนอนตะแคงข้างจ้องมองใบหน้ายามหลับของกู้เทียนอี้ในระยะประชิด ในยามตื่นเขาคือพายุ คือไฟ คือความอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง แต่ในยามหลับเขากลับดูแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง สันกรามที่เคยขบแน่นบัดนี้ผ่อนคลาย จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักได้รูปที่เมื่อคืนเพิ่งจะมอบจูบอันร้อนแรงและเรียกร้อง ตอนนี้กลับปิดสนิทดูผ่อน

          หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ค่ำคืนที่แตกสลายหรือบางทีอาจจะเป็นหลายอาทิตย์ หลินซีไม่ได้นับวันเวลาอีกต่อไปแล้ว          ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวด เธอกลับมายังอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่เคยเป็นเหมือนที่พักพิงใจ แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเพียงกรงขังที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้าย เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง มองดูหยาดฝนที่โปรยปรายลงมากระทบกระจกไม่หยุดหย่อนเหมือนหยดน้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งไปจากใจ          ในหัวยังคงฉายวนแต่ภาพและเสียงความเย็นชาและไร้เยื่อใยในวันสุดท้ายราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลสด          กู้เทียนอี้โทรหาเธอแค่สองครั้งในอาทิตย์ต่อมา เธอไม่ได้กดรับสาย ไม่ใช่เพราะหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่เพราะขี้ขลาดเกินกว่าจะได้ยินเสียงของเขา กลัวว่าเขาจะมายืนยันว่าทุกอย่างมันจบแล้วจริง ๆ เขาไม่เคยทิ้งข้อความเสียงไว้เลยสักครั้ง และไม่ได้พยายามจะมาเจ

          เสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นในเวลาทุ่มตรงเป๊ะราวกับเขาจงใจตอกย้ำว่าเขาคือคนที่ควบคุมทุกอย่างแม้กระทั่งเวลา          หลินซีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปยังประตู แต่ละก้าวหนักอึ้งราวกับสวมโซ่ตรวน ในใจรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินไปหาเพชฌฆาต มันทั้งประหม่า ตื่นเต้น และหวาดกลัวจนแทบจะคลั่ง และเธอก็รู้ดีว่าความรู้สึกผสมปนเปที่น่าสมเพชนี่มันคือสัญญาณอันตราย          เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก          และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น สูง สง่างาม และหล่อเหลาราวกับภาพฝัน แม้จะดูอ่อนล้าเล็กน้อยก็ตาม ทันทีที่ได้สบตากับดวงตาสีน้ำหมึกคู่นั้นกำแพงทั้งหมดที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ก็พังทลายลงมาในพริบตา ความรักที่ทั้งโง่เขลาและรุนแรงแล่นพล่านขึ้นมาในอก          เธอรู้ได้ในทันทีว่านี่มันเป็นควา