Todos os capítulos de กลรักกับดักซาตาน: Capítulo 91 - Capítulo 100

          รุ่งเช้าเริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบเหงาที่ผิดปกติ หลินซีนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ถ้วยกาแฟในมือเย็นชืดไปนานแล้ว สายตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ความตื่นเต้นเร้าใจจากข้อเสนอทริปเมืองไทยของกู้เทียนอี้ค่อย ๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและความไม่แน่นอนที่กัดกินใจ          เขาเงียบไป หลังจากที่เธอตอบตกลงเขาก็ไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย ไม่มีข้อความ ไม่มีการโทรหา ไม่มีการยืนยันแผนการเดินทาง ความเงียบงันนี้มันช่างน่าทรมาน มันตอกย้ำความจริงที่ว่าสำหรับเขาแล้ว เธออาจจะเป็นเพียงแค่ตัวเลือก แค่ใครสักคนที่เขาคิดจะพาไปสนุกด้วยแก้เหงา แล้วถ้าเขาเปลี่ยนใจล่ะ ถ้าเขาเจอตัวเลือกที่น่าสนใจกว่า เธอก็คงจะถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี         ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง...ฉันจะมานั่งรอเขาอยู่แบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าฉันไม่ได้สิ้นหวังขนาดนั้น...ความคิดนั้นดังชัดขึ้นมาในหัว     

ความผิดหวังระลอกใหญ่ซัดเข้ามาจนรู้สึกจุก แต่เธอก็รีบปรับสีหน้า แล้วกดรับสายอยู่ดี อย่างน้อยก็เป็นการตอกย้ำให้ตัวเองเห็นว่ายังมีผู้ชายคนอื่นบนโลกใบนี้นอกเหนือจากกู้เทียนอี้ “ฮัลโหลค่ะ” เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะปั้นเสียงให้ร่าเริงกลบเกลื่อนความผิดหวังที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ “คุณหลินซี? นี่ผมเจฟพูดนะ” “อ้อ...คุณเจฟ” เธอตอบกลับไป พยายามจะฟังดูสดใส “เป็นยังไงบ้างคะ” “ก็ดีครับ” เสียงชายหนุ่มฟังดูอบอุ่นและจริงใจ “คือผม...เอ่อ...ไม่ทราบว่าคืนนี้คุณพอจะว่างไปหาอะไรดื่มหรือทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ” “เอ๋...คืนนี้เหรอคะ” เธอพูดพลางเหลือบมองเจิ้งลี่ซาที่กำลังทำหน้าอยากรู้อยากเห็นสุดขีดอยู่ข้าง ๆ “ฉันยังไม่แน่ใจเลยค่ะว่า...” เธอจงใจลากเสียง แต่เมื่อเห็นเพื่อนรักส่งสายตาดุ ๆ มาให้เธอก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “เอ่อ...ได้สิคะ ฉันว่าเราอาจจะไปหาอะไรดื่มกันก็ได้” “จริงเหรอครับ เยี่ยมไปเลย” เธอได้ยินความดีใจที่ไม่ได้เสแสร้งในน้ำเสียงจากคนปลายสาย และความรู้สึกผิดเล็ก ๆ ก็แล่นเข้ามาในใจ แต่ก็ตามมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด นี่

          “คุณสนุกจริง ๆ เหรอครับ” แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม “คุณมาที่นี่กับผมเพราะว่าคุณอยากจะอยู่กับผมจริง ๆ หรือเพราะเหตุผลอื่น” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ขอโทษครับ ผมรู้ว่าผมอาจจะรุกเร็วเกินไป”          “ฉัน...ไม่รู้จะพูดยังไงดี”          “ผมว่าคุณเป็นคนน่ารักมากนะคุณรู้ไหม” เขายิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่กลับฉายแววเศร้าสร้อยอย่างประหลาด “แต่ผมก็รู้ว่าใจของคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้ ผมรู้ว่าผมไม่ใช่คนที่อยู่ในใจคุณ และคงจะไม่มีวันเป็นได้” เขาหัวเราะเบา ๆ กลบเกลื่อน “ฟังดูเหมือนพวกพระรองในนิยายเลยใช่ไหมล่ะ”          “ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ” เธอถามกลับไปเสียงเบา รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ทั้งเจ็บ ทั้งชา ทั้งรู้สึกผิด          “เพราะว่าผมเห็น” เขามองเธอด้วยแววตาที่เข้าใจ “ผมเห็นความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในแววตาของคุณ ผมสัมผัสได้ถึงมันได้ ผม

“ฉัน...ฉันต้องกลับบ้านแล้วค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ” เสียงที่เปล่งออกไปแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ หลุดออกมาพร้อมกับลมหายใจที่สั่นสะท้าน หลินซีส่ายหน้าช้า ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปสบตาชายหนุ่ม รู้อย่างเดียวว่าตอนนี้เธอต้องกลับบ้าน กลับไปหาพื้นที่ปลอดภัย แล้วร้องไห้ออกมาให้หมด เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายทั้งหมดกำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกจุกแน่นตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ทำไมนะ...ทำไมเธอถึงต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วย... น้ำตากำลังจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ เธอรู้ดีว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่ปล่อยให้ตัวเองต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าสมเพชแบบนี้ และเธอก็รู้ดีว่าเจียสือคงไม่เข้าใจ และเธอก็ไม่อยากจะต้องมานั่งอธิบาย ไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นอีกแล้ว “ผมขอโทษ ผมไม่น่าบอกให้คุณโทรหาเขาเลย ผมขอโทษจริง ๆ” น้ำเสียงของเจียสือเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเจือความหงุดหงิดเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่เกี่ยวกับคุณเลย” เธอพูด ยังคงไม่กล้าสบตาเขา ก่อนจะรีบลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะอย่างกะทันหัน “คุณเจฟคะ ฉันขอโทษจริง ๆ แต่ฉันต้องไปแล้ว

          เช้าวันต่อมา หลินซีลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่เงียบสงัด แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา แต่กลับไม่ได้นำพาความสดใสใด ๆ เข้ามาในใจที่มืดมนดวงนี้เลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาคือความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังจากพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งเมื่อคืนก่อน คืนที่เธอผลักไสเขาออกไป คืนที่เธอเลือกที่จะปิดประตูใส่หน้าความปรารถนาของตัวเอง          ส่วนหนึ่งในใจรู้สึกโล่งอกเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองออกจากพันธนาการที่มองไม่เห็น แต่อีกส่วนหนึ่ง ส่วนที่ซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเองที่สุดกลับกำลังร่ำไห้ให้กับความเงียบงันที่เข้ามาแทนที่          เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอมืดสนิท ไม่มีข้อความ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ความเงียบจากเขามันดังกว่าคำพูดนับล้านคำ มันคือการยืนยันว่าสิ่งที่เธอทำลงไปเมื่อคืนคือจุดจบที่แท้จริง          หญิงสาวลากสังขารที่ไร้วิญญาณของตัว