All Chapters of กลรักกับดักซาตาน: Chapter 81 - Chapter 90

          “ต้องเป็นในทางที่ดีแน่ ๆ เลยใช่ไหมครับ” ใบหน้าของเขาจริงจังขึ้นมาทันที และในวินาทีนั้น เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาจริง ๆ เจียสือเป็นคนจริงใจ ดีเกินกว่าจะถูกดึงเข้ามาในเกมบ้า ๆ นี้          “ในทางที่ดีมากเลยค่ะ คุณเป็นคนดีจริง ๆ นะคะเจฟ”          “แย่แล้วสิครับ” เขาแกล้งทำหน้าแหย ยกมือขึ้นทาบอกราวกับถูกยิง          “อะไรคะ”          “โดนชมว่าเป็นคนดีแบบนี้ก็จบกันพอดีสิครับ”          “ไม่ค่ะ ไม่ใช่” เธอหลุดหัวเราะออกมากับท่าทีของเขา “ฉันชอบคนดีนะคะ”          “ค่อยโล่งใจหน่อยครับ” เขายิ้มกริ่ม ก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะค่อย ๆ จางหายไปเมื่อมองข้ามไหล่ของเธอ “แต่ผมว่า...”         

          ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างจาบจ้วง ไล่ต้อนและช่วงชิงทุกความหอมหวานไปจนหมดสิ้น สมองของเธอขาวโพลน ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ มือที่เคยคิดจะผลักไสกลับขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว          เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ไม่ใช่เพราะขาดออกซิเจน แต่เพราะกำลังจมดิ่งลงไปในตัวตนของเขาจนหมดสิ้น          “แล้วแบบนี้...ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจรึเปล่าครับ” กู้เทียนอี้ถามเสียงเบาขณะถอนริมฝีปากออกห่าง จ้องลึกลงไปในดวงตาหญิงสาวด้วยแววตาของผู้ชนะ          “อืมมม...” เธอพึมพำ หายใจหอบเกินกว่าจะพูดอะไรได้ ฝูงผีเสื้อนับล้านกำลังบินว่อนอยู่ในท้อง          ทำไมเขาต้องมีเสน่ห์ร้ายกาจขนาดนี้ด้วยนะ...          “‘อืมมม’ เหรอครับ” เขามองเธออย่างเหนื

คำว่า ‘อย่าหยุดนะ’ หลุดออกมาเหมือนเสียงกระซิบที่ยอมจำนน มันคือการโยนเศษเสี้ยวสุดท้ายของกำแพงแห่งศักดิ์ศรีทิ้งไป รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของกู้เทียนอี้ มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่รู้ว่าเหยื่อได้สยบแทบเท้าของเขาโดยสมบูรณ์ เขาไม่ปล่อยให้เธอต้องทรมานกับการรอคอย ปลายนิ้วช่ำชองเริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งความปรารถนาอีกครั้ง แต่สำหรับหลินซีแล้ว ทุกสัมผัสที่ทำให้ร่างกายบิดเร่า คือทุกขณะที่หัวใจของเธอกำลังถูกบีบคั้น กฎที่เขาเคยตั้งไว้ดังก้องอยู่ในหัว... ‘ห้ามมีความรู้สึก’ ช่างเป็นคำพูดที่โหดร้ายเหลือเกินในยามนี้ และเมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวใกล้จะหลอมละลายเต็มที ร่างกายของเธอบิดเกร็งจนแทบจะถึงจุดสูงสุดอยู่รอมร่อ กู้เทียนอี้ก็ก้มหน้าลงมา ความร้อนชื้นที่ฉกวูบลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุดทำให้หลินซีสะดุ้งสุดตัว มันคือสัมผัสที่เธอไม่เคยคาดคิดและรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน เขาไม่ได้เริ่มต้นอย่างอ่อนโยน แต่กลับจู่โจมอย่างผู้กระหาย มอบสัมผัสที่ลึกซึ้งและจาบจ้วงที่สุดด้วยลิ้นร้อนชื้นของเขา ลิ้นของเขาทำราวกับมีชีวิต มันทั้งไล้เลีย ตวัด และดูดดึงอย่างช่ำชอง เขาเริ่มต้นด้ว

          ความหวังที่เคยพองโตเมื่อครู่บัดนี้ได้แตกสลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี คำพูดของกู้เทียนอี้ที่ว่า ‘ผมแค่ถามดูเฉย ๆ’ เป็นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้ามาดับไฟในใจของหลินซีจนมอดสนิท ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยแล่นปราดขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ครั้งนี้มันไม่ได้มาพร้อมกับน้ำตา ทว่ามันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่เย็นเยียบและคมกริบ ความโกรธที่พุ่งเป้ามาที่ตัวเองที่โง่เขลาและอ่อนแอ และความโกรธที่มีต่อเขา...ผู้ชายที่หยิบยื่นความหวังให้เพียงเพื่อจะแย่งชิงมันกลับไปอย่างเลือดเย็น         พอแล้ว...ฉันจะไม่ยอมเจ็บปวดเพราะความหวังโง่ ๆ อีกต่อไปแล้ว...          “ดูเหมือนว่าคุณจะมีอะไรทำไม่มากนักนะ” แววตาที่มองมาเหมือนแมวที่เพิ่งจะได้กินของอร่อยจนพอใจ และเธอก็รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดจนแทบระเบิด “น่าเสียดายจริง ๆ”          “ก็น่าเศร้าสำหรับคุณหน่อยนะที่ฉันไม่ได้ว่างอย่างที่คุณคิด เพราะอันที่จริงแล้

          แต่แล้วอีกส่วนหนึ่งในใจของเธอกลับไม่สนใจคำเตือนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ส่วนที่โง่เขลา ส่วนที่ยังคงมีความหวัง ส่วนที่พร้อมจะเสี่ยงทุกอย่าง เพียงเพื่อโอกาสอันริบหรี่ว่าบางทีเขาอาจจะมอบสิ่งที่เธอต้องการได้อย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าลึก ๆ แล้วเธอจะรู้ดีว่าโอกาสที่เรื่องนั้นจะเป็นจริงมันแทบจะเป็นศูนย์ก็ตาม          “หลินซี คุณอยากจะไปกับผมไหม”          เสียงของเขาเบาลง และขณะที่เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำหมึกที่ทั้งห่วงใยและหลอกลวงคู่นั้น เธอก็รู้ดีว่ามีคำตอบเดียวเท่านั้นสำหรับคำถามของเขา เธอห้ามตัวเองไม่ได้ ไม่ว่าผลลัพธ์มันจะเลวร้ายแค่ไหน ไม่ว่าเธอจะต้องเจ็บปวดอีกสักกี่ครั้ง มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะเธอรู้ดีว่าตัวเองจะไม่มีวันเลิกสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่าเธอไม่คว้าโอกาสนี้ไว้          และเธอก็ตั้งมั่นกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ใช้ชีวิตอยู่กับคำว่า ‘ถ้าหากว่า’ อีกต่อไป เธอจะทำใ