Semua Bab PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Bab 91 - Bab 100

แควกกก! เสียงฉีกชุดกระโปรงลากยาวจนสุด สภาพชุดกระโปรงของเธอในตอนนี้ไม่สามารถนำกลับมาใส่ได้อีก อย่างดีก็แค่เศษผ้าที่ใช้เป็นผ้าขี้ริ้วก็พอจะได้...“วันนี้…ถ้าไม่สลบไม่ต้องออกจากห้อง!”นั่นคือคำพูดของเอริคที่หันกลับมาพูดกับร่างบางที่ยังตกใจกับการกระทำที่รุนแรงของเอริค ร่างหนาขึ้นคร่อมตัวร่างบางไม่ให้หนีไปไหนได้“เอริค..”“หายแล้วนี่ ไม่มีข้ออ้างและถึงมีก็มาลองผ่าไฟแดงดูกันหน่อย” พรึ่บ ดึงเสื้อเชิ้ตออกพร้อมกับรูดซิปกางเกงออก“อ๊ะ เอริคอย่า”“ไม่! เธอมันร่าน”“ทุกครั้งที่ออกจากบ้านไม่ว่าจะที่ไหนทำไมถึงได้มีไอ้ตัวผู้เข้ามาหาอยู่เรื่อยเลยวะ!” น้ำเสียงที่พูดออกมาอย่างโมโห และนี่มันกี่ครั้งแล้วกับไอ้คนชื่อนี้ เจย์เดน!แควกก! แควกก! เสียงดึงกระชากบราเซียและแพนตี้น้อยออกจนขาดวิ่น“อ๊ะ ฉันเจ็บเข่าอย่าทำเลยนะคะ”เธอร้องด้วยเจ็บขาถูกกางออกเพราะโดนร่างหนาใช้มือแหวกขาออกจนตึงทำให้หัวเข่าที่แตกเลือดไหลออกมาอีก ร่างหนาไม่สนใจคำร้องอ้อนวอนจากร่างบางเลยสักนิดหมับ! มือใหญ่รวบแขนเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียวส่วนแขนอีกข้างจับแก่นกายใหญ่จ่อไปที่รูสวาท“เอริคฉันยังไม่พร้อม”พรวด! “กรี๊ดดด”เสีย

“ดูสิว่าใครมันมองเธออยู่ฝั่งตรงข้าม”คำพูดราบเรียบถูกเอ่ยออกมาจากร่างหนาน้ำเสียงที่ฟังดูซะใจ ร่างบางที่ตอนแรกหลับตาซุกหน้าร้องคราวลงที่ไหล่แกร่ง เงยหน้าขึ้นมองพบกับเจย์เดน ส่วนเจย์เดนมีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองคนสบสายตามองมาที่กันและกัน เจย์เดนที่แค่จะออกมารับลมธรรมชาติไม่ได้เตรียมใจมาเห็นอะไรแบบนี้ “เจย์ ฮึก อ๊ะ” “เจย์เดน..”ร่างบางอยากจะเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทของเธอ “อย่าเรียกชื่อมัน!” ปัก! เขาไม่พอใจที่เธอเรียกชื่อชายอื่นทั้งที่ยังโดนแก่นกายเขาเสียบคาอยู่ ปักๆ ปักๆ “อ๊ะ อื้ม”ร่างบางพยายามที่จะกลั้นเสียงครางไม่ให้ร้องออกมา ปัก “ร้องออกมา! เปล่งเสียงร้องให้มันดังๆเรเน่” พั่บๆ พั่บๆ ร่างหนากระแทกแก่นกายใหญ่เขาออก ดึกออกจนสุดปลายและกระแทกลงไปจนมิดแท่ง “อ๊ะ อร้ายอื้ออ เอริคพอ”ร่างบางทั้งเสียวทั้งอายที่ต้องมาให้เพื่อนสนิทเห็นเธอมีอะไรกับผู้ชายต่อหน้า “ฉันขอโทษ”นั่นคือคำพูดที่เธอเอ่ยออกมาและยังมองไปที่เจย์เดน เธอทำร้ายจิตใจเขาจนมันแทบจะไม่เหลือชิ้นดีเรื่องนั้นเธอรู้ดี เพราะไม่ว่าใครก็คงไม่อยากเห็นคนที่ชอบมามีอะไรกับใครต่อหน้า “หึ แคร์มันสินะ!” ด้านเ

“คิดจะทำอะไรของเธอยัยตัวแสบ!”น้ำเสียงจริงจังถูกเอ่ยออกมาด้วยความโมโห“หรือว่าเธอจะไปหาไอ้เจย์เดน!”มึงคิดได้ดังนั้น เอริคก็สวมใส่กางเกงถือปืนเดินออกมาจากห้อง หน้าบ้านที่มีวินและจอร์ชที่เฝ้าอยู่หน้าบ้านก็มีอาการสับสนที่นายท่านเดินถือปืนออกมาจากในบ้านพัก“นายท่านจะไปไหนครับ”“อย่ามาขวางทางกูไอ้วิน กูจะไปฆ่าไอ้เจย์เดน”น้ำเสียงที่ตะโกนออกมาอย่างดุเดือด“ใจเย็นก่อนนะครับนายท่าน”จอร์ชมาขวางไว้อีกแรง“พวกมึงอยากตายมากใช่ไหม มันเอาเมียกูไป! เรเน่หายออกไปทำไมพวกมึงไม่รู้!”น้ำเสียงแข็งกร้าวตะโกนด่าลูกน้อง“ครับ? แต่นายหญิงเธอยังไม่ได้เดินออกมาจากบ้านเลยนะครับ”วินตอบกลับไป พวกเขายืนเฝ้าไม่ได้ออกไปไหนจากหน้าบ้านพักเลย พวกเขายังไม่เห็นว่านายหญิงจะได้เดินออกมาเลยกึก“มึงหมายความว่าอะไร แล้วเธอจะหายไปไหน!”“เอะอะโวยวายอะไรแต่เช้าวะ! มึงหัดมีความเกรงใจคนอื่นเขาบ้างนะไอ้เอริค!”น้ำเสียงหงุดหงิดของเจย์เดนตะโกนมาจากบ้านพักฝั่งตรงข้าม“ไอ้เจย์เดน มึงเอาเมียกูไปใช่ไหม!”นั่นคือสิ่งที่เอริคตะโกนกลับไป สีหน้าเจย์เดนตอนนี้มีเครื่องหมายอะไรและสงสัยขึ้นมาเต็มหัว“มึงพูดเหี้ยอะไร เธอก็ต้องอยู่กับมึงสิจะ

ไออุ่นรีสอร์ต เรเน่กลับมาพักหลังจากที่ไปปั่นจักรยานเที่ยวชมธรรมชาติ กินของกินจนหนำใจแล้ว เธอก็ได้ซื้อกล้องฟิล์มจากร้านขายกล้องติดมือมาด้วย ด้วยความที่ว่าเธอนั้นได้ทำการปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือไว้ เธอทำทุกอย่างอย่างรอบคอบมากอย่างแรกคือกดเงินออกมาแค่ครั้งเดียวแถมนั่งรถเข้าไปกดในเมืองอีกต่างหาก กันทุกวิถีทางที่จะไม่ให้เอริคหาเธอเจอ “จะคิดถึงกันบ้างไหมนะ..” เมื่อกลับมาพักที่รีสอร์ตพอไม่ได้ทำอะไรเธอก็มักจะไม่นึกถึงเขา ไม่รู้ว่าเป็นเพราอะไรแต่ทำใจตัดเขาไปไม่ได้ ความโกรธมันมีอยู่นะแต่จะให้เลิกหรือตัดขาดเธอทำไม่ได้จริงๆ ก็อกๆ เฮือก! เรเน่สะดุ้งตัวโหยง เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำเอาร่างบางตกใจจนนั่งไม่ติด ใครกันที่มาเคาะห้องเธอ หรือว่าจะเป็นเอริคงั้นหรอ “เขา..เขาหาฉันเจอเร็วขนาดนี้เลยหรอ มันยังไม่พ้นหนึ่งวันเลย”เสียงที่พูดออกมาด้วยความสั่นกลัวนั้น “น้องเรเน่คะ พี่ปิ่นเองนะคะทุกคนให้มาชวนน้องเรเน่ไปกินข้าว ข้างนอกกับทุกคน เร็วๆ นะคะ”เสียงสดใสของคนดูแลรีสอร์ตเอ่ยตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู “เฮ้ออ ตกใจหมดเลยคิดว่าเป็นเอริค..”ร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะลุกเดินไปเปิดประตูห้อง “มา

วันถัดมาช่วงเวลาใกล้เช้า เขตแดนตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีสี่เขาอาบน้ำเตรียมของจนเสร็จเรียบร้อย จึงเดินออกมารอเรเน่ที่กินข้าวด้วยกันเมื่อวาน เพราะเธอร้องขอให้เขาพาไป แม้จะเพิ่งได้รู้จักกันแต่เขารู้สึกว่าเธอเป็นคนดีและน่ารักมาก อยากจะรู้จักให้มากกว่านี้ “ขอโทษนะ รอนานแล้วใช่ไหม”น้ำเสียงหวานเอ่ยทัก เธอเดินมาก็เห็นว่าเขตแดนนั่งรออยู่แล้ว “ไม่ ฉันเพิ่งออกมาเมื่อกี้ ไม่มีรถยนต์ให้เธอนั่งหรอกนะมีแต่มอเตอร์ไซค์ ยังจะไปไหม?” “ไปสิ ฉันนั่งได้หมดเลย เมื่อวานจักรยานก็ปั่นมาแล้ว…” “อืม งั้นก็ไปกันเลยเถอะเดี๋ยวฉันจะถ่ายพระอาทิตย์ขึ้นไม่ทัน” จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกไปด้วยกัน เขตแดนเดินมีรถมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีดำ กดเปิดเบาะรถขึ้นก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคมาให้เธอสวมใส่เพื่อความปลอดภัย “ขอบคุณนะ” “อืม” แกร๊ก บรื่นน “พร้อมไหมคุณหนู” “ห๊ะ? ฉันไม่ใช่คุณหนูสักหน่อย!”เรเน่ร้องประท้วงเมื่อถูกเรียกว่าคุณหนู จะไม่ให้เขตแดนเรียกเธอว่าคุณหนูได้ยังไงก็ในเมื่อชุดที่เธอใส่วันนี้… กระโปรงสีขาวพริ้วยาวจนถึงตาตุ่ม รองเท้าบูตสีน้ำตาลกับเสื้อครอปสีน้ำตาลอ่อน “ก็ฉันรีบหยิบตัวไหนมาได้ก็หยิบมาก่อนนี่นา” ร่า