All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 81 - Chapter 90

“เอาไป”มือหนาล้วงไปในเสื้อสูทหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอออกมาก่อนจะยื่นไปให้ ร่างบางรับโทรศัพท์เครื่องเก่าไปมองดูสลับสายตามามองเอริค“ทำไม…ทำไมคุณถึงได้คืนโทรศัพท์ให้ฉันล่ะคะ ตอนแรกที่ขอทะเลาะกันแทบจะฆ่าฉัน…”น้ำเสียงหวานกระซิบถาม“ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เธอเอาคืนไปนั่นแหละ”“ได้เปิดดูโทรศัพท์แล้วใช่ไหมคะ?!”น้ำเสียงจากอ่อนหวานปรับโทนเสียงให้เข้มขึ้นจริงจัง“อืม”เธอว่าแล้ว พอเปิดดูแล้วคงจะไม่เจออะไรที่เกี่ยวกับผู้ชายสินะนะเลยคืน พวกที่ไม่ชอบฟังคนอื่นแบบนี้มันน่าจับมาตีนัก“แล้วเจอคนที่ฉันรักแล้วใช่ไหมคะ”“เจอ เจอรูปฉันไง”-_-' !“ฉันไม่เคยถ่ายรูปคุณในโทรศัพท์เครื่องที่ถูกยึดไปเลยนะคะ”ร่างบางรีบเปิดเข้าไปในแกลเลอรี่รูปภาพ“นี่คุณเป็นคนถ่ายเองต่างหากขี้ตู่จริงคุณ!” เธอโชว์รูปถ่ายเซลฟี่ตัวเอง เกือบสิบรูปภาพ ที่เขาถ่ายไว้ในโทรศัพท์ของเธอ“ที่บอกไม่เคยถ่ายรูปฉันในเครื่องเก่า แปลว่าเครื่องใหม่แอบถ่ายไว้สินะ”เขาเมินคำพูดเธอแต่ไปสนใจเรื่องการถ่ายรูปในโทรศัพท์ของเธอ“เอ๊ คะ?”เธอหลบสายตาเขาทันที เหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าแอบกินขนมในตอนกลางคืน เพราะที่เขาพูดมาเธอก็มีแอบถ่ายเขา

มาเฟียหนุ่มมองร่างบางที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างกาย เดาไม่ออกเลยว่าตัวสั่นเพราะจะร้องไห้หรือสั่นเพราะความโกรธ“เรเน่ ฉันไม่ได้จะทิ้งเธอไปไหนเสียหน่อย ทำไมต้องโวยวาย”เอริคสงสัยว่าที่อารมณ์เธอขึ้นๆลงๆแบบนี้ เป็นผลมาจากการเป็นนั้นของผู้หญิงหรือเปล่าปกติเธอไม่ใช่คนที่โกรธง่ายขนาดนี้“ฉันไม่อยากฟังคุณแล้ว ไม่ต้องมาคุยกับฉัน”เธอพูดพร้อมกับขยับตัวออกห่างจากเขา ร่างบางกำลังโกรธจัด ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโกรธหรือน้อยใจเขาดี“เรเน่”“…”ไร้เสียงตอบรับจากร่างบาง ดูท่าคงจะโกรธเขาไปแล้ว ผู้หญิงอารมณ์แปรปรวนได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ เขาไม่เข้าใจอารมณ์ผู้หญิงเลยจริงๆ รถยนต์ยังคงเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ภายในรถยนต์คันหรูตกอยู่ในความเงียบทั้งเขาและเธอไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งรถขับมาถึงไร่ศิริไพบูลย์“ถึงแล้ว”เขาเอ่ยบอกเสียงราบเรียบ ร่างบางไม่สนใจคำพูดเขาแต่สนใจมองดูบรรยากาศข้างนอก เธอกดปุ่มกระจกลงสูดอากาศบริสุทธิ์ของธรรมชาติ มันช่างทำให้เธอสบายใจเหลือเกิน พอได้มองบรรยากาศที่สดชื่นกับความสวยงามนี้ก็ทำให้เธอใจเย็นลงมาบ้าง รถยนต์หรูจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ เขาและเธอเปิดประตูลงจากรถพร้อมกัน“เรเน่!”เสียงหวานของเอล

“ถ้าน้องกังวลใจเรื่องสถานะระหว่างพี่เอริคไม่ต้องห่วงนะ”“พี่จะไม่เข้าไปก้าวก่ายชีวิตทั้งสองคนสบายใจได้เลย”“และไม่ต้องสนใจใครด้วยพี่ดีใจเสียอีก ไม่มีใครสมควรเป็นนายหญิงของอีวานเชรดเท่าเรเน่แล้ว”เอลิน่าสัมผัสได้ถึงความดีและความจริงใจของเรเน่ เธอเหมือนผ้าขาวที่บริสุทธิ์ และคนที่ทำให้เอริคกลับมามีความรู้สึกอีกครั้งก็คือเรเน่ คนที่เธอรักทั้งสองคนเขารักกัน เธอนั้นบอกตามจริง ดีใจมาก“อยากจะไปชมไร่ของเราไหม”“อยากค่ะ..แต่ว่าชวนเอริคไปด้วยได้ไหมคะ”“ก็ได้อยู่แล้วสิยัยน้อง ห้องพี่เอริคอยู่ถัดไปจากห้องของคุณแม่นี่เองเราลองไปตามพี่เขาสิ”เอลิน่ายิ้มกรุ้มกริ่ม จากนั้นสองสาวก็แยกกันไปโดยที่เอลิน่าบอกว่าอยากไปตอนไหนก็ให้ลงมาหาเธอที่ห้องทำงานข้างล่างได้เลย ถ้าหิวข้าวก็ให้บอกสาวใช้ในบ้านเรเน่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเอริคมาพักใหญ่แล้ว ก่อนหน้านี้เธอและเขาเหมือนจะโกรธกัน หรือมีแค่เธอนะที่ไปโกรธเขา…ส่วนทางด้านของเอริคที่เขามานอนพักในห้องเขาไม่ได้หลับแต่อย่างใดเพราะหลับไม่ลงถ้าไม่มีเธอ เขาแค่มานอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย“ผมทำตามคำขอที่เอ่ยบอกก่อนจากไปแล้วนะครับ มองดูมาจากที่ไกล ๆ อยู่ใช่ไหม” น

“นี่! ข้ามขั้นเกินไปหรือเปล่าคะไม่เคยปากขอคบเลยด้วยซ้ำ”เธอเงยหน้าขึ้นมาทำหน้ามุ่ยใส่เขา ทุบมือเล็กไปที่อกหนึ่งทีเบาๆไม่ได้แรง“ขั้นตอนพวกนั้นสำคัญตรงไหน ไม่ว่ายังไงฉันก็ข้ามทุกขั้นตอนไปหมดแล้ว”“ไม่รู้แหละถ้ายังไม่ขอคบ ก็ถือว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”“มีอะไรกันตั้งกี่ครั้งยังบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรอีกหรือ เด็กสมัยนี้ชอบจริงจังอะไรกับการขอคบ งี่เง่า”เอริคพูดเสียบเรียบไม่สนว่าคำพูดนั้นจะไปทำให้ใครรู้สึกแย่“งี่เง่า? ได้ค่ะ ไม่ต้องขอคบไม่ต้องเป็นอะไรกันด้วย”“ฉันจะรอคนมาขอคบแล้วจะไปตกลงกับคนนั้นที่ไม่ใช่คุณ!” เชอะ! ร่างบางขยับตัวออกห่าง ตอนนี้เธอโกรธเขาอีกแล้ว ดีกันได้ไม่เท่าไหร่…ทะเลาะกันอีกแล้ว แต่นี่มันเพราะเขานั่นแหละ “งี่เง่า งี่เง่างั้นหรอ! เอริคก็คือเอริคฉันคาดหวังอะไร…”หมับ! กระชากแขนร่างบางให้หันมาหาเขาก่อนจะเอ่ยปากบอก“เรเน่ ถ้ากล้าไปยุ่งกับคนอื่น”“เธออาจจะไม่เป็นอะไรแต่ไอ้เหี้ยนั่นมันได้ตายแน่”“อย่าประชด”“มีเหตุผลหน่อยการคบกันไม่ใช่ตัวตัดสินทุกอย่างของความสัมพันธ์”เสียงแข็งกร้าวเอ่ยบอกพร้อมแรงที่บีบแขนเธออย่างแรง เขาไม่ชอบให้เธอพูดเรื่องที่จะไปยุ่งกับคนอื่น ทำไมถึ

ร่างบางเศร้าและเสียใจที่โดนเอริคดุเสียงดังทั้งที่ควรจะมีคำพูดอะไรที่ดีกว่านี้ เธอเกือบล้มหัวฟาดเลยนะทำไมถึงต้องมาว่าเธอด้วย เขามันไม่เคยอ่อนโยน!ปึก! ร่างบางที่เดินก้มหน้าก้มตาร้องไห้ไม่ได้มองทางด้านหน้าทำให้ชนเข้ากับหลังแข็งของชายคนหนึ่ง“อ๊ะ ขอโทษค่ะ”ร่างบางรีบกล่าวคำขอโทษ ก้มโค้งตัวอย่างรู้สึกผิดดีนะตรงนี้ไม่มีคนใจร้าย ไม่งั้นเธอคงจะถูกเขาด่าทออีกเป็นแน่“เรเน่..”น้ำเสียงราบเรียบที่คุ้นเคย… ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า“เจย์เดน..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”สายตากลมโตเบิกกว้าง เธอไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่เลย“ฉัน มาพักผ่อน..แล้วนี่กลับจากอิตาลีแล้วหรอ”สายตาที่เขามองเธอมีแต่แววตาความเศร้า ความคิดถึง อยากจะรู้ว่าตั้งแต่วันนั้นเธอเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่ได้ติดต่อเขามาอีกเลย“อืม..ฉันกลับมาแล้ว..เรื่องเมื่อตอนนั้นน่ะ”“ไม่เป็นไร”“ฉันขอโทษ”“บอกว่าไม่เป็นไรไง เธอนี่ชอบขอโทษซะจริงยัยตัวเล็ก”คำพูดที่ชินปากครั้งเมื่อตอนสนิทกัน“เจย์..ฮึก”ร่างบางสะอึกสะอื้น ทั้งที่เขาดีกับเธอขนาดนี้แต่เธอกลับทำแต่เรื่องแย่ๆ ทำให้เขาเสียความรู้สึก“เฮ้ยๆ ร้องไห้ทำไมอย่าร้อง”เจย์เดนตกใจที่จู่ๆร่างบ